علیاکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ونزوئلا و ایران هر دو تحت تحریمهای گسترده و فشار بینالمللی قرار دارند و نفت و محصولات نفتی ستون اصلی قدرت اقتصادی آنها به شمار میآید. این رویداد نشان میدهد که کنترل منابع انرژی و مسیرهای صادرات نفت، امروز به یک اهرم فشار مستقیم در سیاست بینالملل تبدیل شده است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دولت ترامپ با ترویج زورمندی در نظام بین الملل؛ فرایند تزلزل نظم کهن پی ریزی شده توسط امریکا پس از جنگ جهانی دوم را نیز تسریع کرده است و به استقبال نظم جدیدی میرود که بدون شک در آن قدرت فائقه نیست و باید به تقسیم قدرت با اروپا؛ چین و روسیه رضایت دهد. در این فرایند گذار؛ ترویج نظامی گری لاجرم پای امریکا را به بحران های متعدد نظامی آینده باز خواهد کرد و فرایند افول هژمونی و حتی زورمندی امریکا را تسریع خواهد کرد. با این همه از منظر ما ایرانیان؛ حمله شبانه و خارج از عرف دولت ترامپ به ونزوئلا حامل پیام های خطرناکی در کوتاه مدت برای ما خواهد بود.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاست تهاجمی ترامپ علیه دولت مادورو که با تحریم و محاصره کامل دریایی ونزوئلا همراه شده و مؤلفههای یک تهاجم نظامی دارد را نمیتوان پاکسازی حیاط خلوت دانست، زیرا هزینههای این سیاست تهاجمی بسیار فراتر از پاکسازی حیاط خلوت بوده و گویای اهمیت ونزوئلا در سیاست راهبردی ایالات متحده است، ونزوئلا در این چارچوب نه حیاط خلوت، بلکه اتاق خواب ایالات متحده امریکا، جانمایی شده است. فشار فراگیر و سیاست تهاجمی ایالات متحده امریکا علیه ونزوئلا نشان میدهد برخی کشورهای جهان شرق مانند ایران، چین و روسیه در اتاق خواب ایالات متحده حضور دارند و دولت ترامپ برای بیرون راندن این بازیگران از حیاط خلوت خود، باید ابتدا آنان را از اتاق خواب خویش یعنی ونزوئلا بیرون کند.
ادامه مطلب
جلال خوش چهره می نویسد: فارغ از هر سناریویی که واشنگتن برای سرنوشت نیکلاس مادرو و همسر دربندش در نظر داشته باشد، اما شیوه عمل و سطح نگرش به آینده ونزوئلا در چارچوب سیاست "رئال پولیتیک" دولت "دونالد ترامپ" یک مفهوم روشن را پیش چشم میگذارد؛ این که ترامپ نه در پی استقرار دموکراسی مطالبهگر در این کشور بوده و نه برخلاف ادعاهای گذشتهاش، سقوط، فروپاشی و یا تغییر رفتار نظام سیاسی این کشور را در دستور کار داشته است.
ادامه مطلب
کوروش احمدی می نویسد: اقدام ترامپ به ربودن یک رئیس کشور از محل زندگیاش، جهان را تکان داده است. او پیش از این نیز نشان داده بود که احترامی برای قواعد نظام بینالمللی لیبرال که حاکمیت ملی و اصل برابری و تمامیت ارضی کشورها مطابق منشور ملل متحد در مرکز آن است، قائل نیست.
ادامه مطلب
حمله در کاراکاس و ربودن رئیس جمهور نیکولاس مادورو، دراماتیکترین حادثه بود. اما این تحولات دیگری را به دنبال داشت که نشاندهنده میزان تغییری است که دولت ایالات متحده در نظم جهانی – و در جوامع نزدیکترین شرکای خود – به دنبال آن است.
ادامه مطلب
فرزاد محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دیدگاهها و رویکردهای امنیتی مطرح شده در دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ، متکی بر مبانی واقعگرایی تهاجمی، محاسبات صرفاً ابزاری، گرایش به عمل یکجانبه و امنیتیسازی تمامعیار مناسبات اقتصادی است. در این پارادایم، آمریکای جنوبی نه بر پایه اصول و هنجارهای دموکراتیک یا همپیمانی فکری و ایدئولوژیک، که صرفاً از منظر معیارهای هزینه-فایده ارزیابی میشود.
ادامه مطلب
طلای سیاه ونزوئلا که روزگاری به دلیل وضع تحریمهای اقتصادی اهرم فشار واشنگتن علیه کاراکاس بود، اکنون به پروژه عظیم بازسازی از طرف شرکتهای نفتی آمریکایی و اروپایی بدل میشود؛ چرخشی استراتژیک برای احیای اقتصادی که حیات و مماتش به این بشکههای نفت وابسته است. نفت ونزوئلا سالهاست در کانون جنگ فرسایشی ایالات متحده علیه نیکلاس مادورو سوسیالیست قرار داشت. دولتهای مختلف آمریکا از این صادرات حیاتی این کشور بهعنوان اهرم فشار استفاده کردند؛
ادامه مطلب
ونزوئلا، سرزمینی که بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را دارد، دچار چرخههای تراژیک ادواری مختلفی شده است؛ از اوجگیری در تولید تا تأسیس اوپک تا دو موج ملیسازی در دوران پرز و چاوز تا اینکه در دوران مادورو رسما تولیدش به پایینترین حد ممکن سقوط کرد.
ادامه مطلب
روبیو که اکنون به عنوان مشاور امنیت ملی نیز خدمت میکند، به ترامپ نزدیکتر شده و سیاست تهاجمی جدیدی را علیه مادورو تدوین کرده که ونزوئلا و ایالات متحده را در آستانه رویارویی نظامی قرار داده است.
ادامه مطلب