پرونده هسته ای

صلح اروپا با سلاح هسته‌ای است؟

بازگشایی تنگه هرمز با تهاجم اتمی

اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: روند رویدادهای جهان آشفته و مناسبات جدید قدرت که مورد پسند قدرت‌های بزرگ نیست، وحشت از جنگ اتمی را بر افکار عمومی چیره کرده است و سیاستگذاران را سرگردان می‌سازد. عادی‌سازی تهاجم اتمی به اوکراین یا ایران در افکار عمومی را می‌توان در اخبار و تحلیل‌های روزمره رسانه‌های بین‌الملل دنبال کرد که در چارچوب هشدارهایی از سوی سیاستمداران یا کارشناسان مطرح می‌شوند. 

ادامه مطلب

تشابهاتی چند در عین تفاوت‌های بسیار

برجام چه درس‌هایی برای تفاهم‌نامه اخیر دارد؟

تفاهم‌نامه ژوئن و برنامه اقدام مشترک (JPOA) سال ۲۰۱۳، نمونه‌های کاملاً مشابهی نیستند؛ با این حال، محدود بودن عامدانه مفاد و دقت و جزئی‌نگری سنجیده‌شده در تنظیم توافق اخیر می‌تواند برای واشنگتن و تهران، در شرایطی که هر دو در حال بررسی امکان آغاز دور جدیدی از مذاکرات مستقیم هستند، درس‌های محتاطانه و ارزشمندی به همراه داشته باشد.

ادامه مطلب

با توجه به حملات اخیر

چرا ایران از NPT خارج نمی‌شود؟

مسعود رضائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این دغدغه ظرف یک سال گذشته، همزمان با عادی شدنِ تشدید حمله‌های نظامی به زیرساخت‌های هسته‌ای ایران پررنگ‌تر شده است؛ به نحوی که بخشی از نخبگان سیاسی و امنیتی در تهران، همراه با طیفی از افکار عمومی، خروج فوری از NPT را به عنوان پاسخی منطقی به آنچه شکست رژیم منع اشاعه در حفاظت از حقوق اعضا تلقی می‌کنند، مطرح کرده‌اند.

ادامه مطلب

تفاوتی که هرگز به درستی درک نشد

تفاوت سلاح اصلی (بازدارنده) و سلاح‌های فرعی

محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: معمولا تعداد سلاح‌های اصلی خیلی محدود و حتی بعضا انگشت شمار است بر خلاف سلاح‌های فرعی که معمولا هزاران یا میلیون‌ها فروند از آنها ساخته می‌شوند. لذا از دید هزینه دفاعی، سلاح‌های اصلی بسیار کم هزینه‌تر و پرفایده‌تر از سلاح‌های فرعی هستند.

ادامه مطلب

گذار از تعهد حقوقی به تضمین عملی در توافق اسلام‌آباد

دیپلماسی تضمین

حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تفاوت اصلی توافق اخیر با برجام، ترجیح تضمین‌های عملیاتی بر ضمانت‌های صرفاً حقوقی است. تجربه نشان داده ‏است که اتکا به بندهای حقوقی بدون شبکه‌ی منافع متداخل، توافق را در برابر تغییرات سیاسی قدرت‌های بزرگ ‏آسیب‌پذیر می‌کند.

ادامه مطلب

خوانشی گفتمانی از تفاهم اسلام‌آباد

بازتعریف بحران یا بازتولید بی‌اعتمادی؟

فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: متن درصدد است منازعه را از زبان تهدید و تقابل به زبان مدیریت، تعامل و نظم‌سازی منتقل کند. در این رویکرد پرسش اساسی همچنان باقی است: آیا این تغییر در زبان و چارچوب مفهومی می‌تواند به تغییر واقعی در رفتار بازیگران بینجامد، یا صرفاً شکل تازه‌ای از مدیریت موقت بی‌اعتمادی‌های قدیمی خواهد بود؟

ادامه مطلب

مابه‌ازای امتیاز چیست؟

پرسشی هشدارآمیز نسبت به تفاهم‌نامه

سید علی موسوی خلخالی در یادداشتی می‌نویسد: این پرسش اساسی همچنان مطرح می‌ماند که در برابر امتیازاتی که از طرف امریکایی گرفته‌ایم چه امتیازاتی ما داده‌ایم یا قرار است بدهیم؟!

ادامه مطلب

در سایه تضادهای شکل‌گرفته ۴۷ ساله

چرا «مذاکره» بین آمریکا و ایران در شرایط کنونی صرفاً یک سراب راهبردی است؟

سعید محمدی کاوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تا زمانی که حافظه تاریخی و هویت‌های متضاد باقی هستند، مذاکره به معنای راستین آن یعنی فرایندی که در آن دو طرف با پذیرش محدودیت‌های عینی، به سمت منطقه‌ای از توافق حرکت کنند، اساساً امکان تحقق ندارد. 

ادامه مطلب

گذار از ملت تحمیل‌پذیر تا قدرت تحمیل‌کننده:

چرا ایران در «توافق ناممکن» پیروز است؟

علی پیروز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: برای نخستین بار در تاریخ معاصر، ایران نه از موضع ضعف و تمنای توافق، که از جایگاه یک «قدرت ضروری» پای میز مذاکره نشسته است. قدرتی که پیش‌شرط تعیین می‌کند، ضرب‌الاجل می‌دهد، و «نه» گفتنش به همان اندازه «آری» گفتنش، برای نظم جهانی پیامدهای راهبردی دارد.

ادامه مطلب

امریکا و متحدان غربی‌اش به چالش کشیده شدند

طوفان ایران در کنفرانس منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای

رئیس کنفرانس، سفیر دو هونگ ویت، تلاش زیادی کرد تا با تهیه اولین پیش‌نویس در اوایل کنفرانس، ثابت کند که شکاکان اشتباه می‌کنند. اگرچه او هر دور از تغییرات را به رقیق‌تر شدن زبان و پذیرش حذف چندین موضوع حیاتی برای خرید زمان همزمان انجام می‌داد. اما با این حال، با پایان یافتن زمان در ۲۲ مه ۲۰۲۶، همچنان مسائل اختلاف وجود داشت. در نهایت، او تصمیم گرفت این سند را ارائه نکند. وی در نشست خبری پایانی خود اظهار داشت: فهمیدم که اتفاق نظر وجود ندارد و تصمیم گرفتم پیش‌نویس سند نتیجه را برای تصمیم‌گیری ارائه ندهم.

ادامه مطلب