سعید محمدی کاوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تا زمانی که حافظه تاریخی و هویتهای متضاد باقی هستند، مذاکره به معنای راستین آن یعنی فرایندی که در آن دو طرف با پذیرش محدودیتهای عینی، به سمت منطقهای از توافق حرکت کنند، اساساً امکان تحقق ندارد.
ادامه مطلب
علی پیروز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برای نخستین بار در تاریخ معاصر، ایران نه از موضع ضعف و تمنای توافق، که از جایگاه یک «قدرت ضروری» پای میز مذاکره نشسته است. قدرتی که پیششرط تعیین میکند، ضربالاجل میدهد، و «نه» گفتنش به همان اندازه «آری» گفتنش، برای نظم جهانی پیامدهای راهبردی دارد.
ادامه مطلب
رئیس کنفرانس، سفیر دو هونگ ویت، تلاش زیادی کرد تا با تهیه اولین پیشنویس در اوایل کنفرانس، ثابت کند که شکاکان اشتباه میکنند. اگرچه او هر دور از تغییرات را به رقیقتر شدن زبان و پذیرش حذف چندین موضوع حیاتی برای خرید زمان همزمان انجام میداد. اما با این حال، با پایان یافتن زمان در ۲۲ مه ۲۰۲۶، همچنان مسائل اختلاف وجود داشت. در نهایت، او تصمیم گرفت این سند را ارائه نکند. وی در نشست خبری پایانی خود اظهار داشت: فهمیدم که اتفاق نظر وجود ندارد و تصمیم گرفتم پیشنویس سند نتیجه را برای تصمیمگیری ارائه ندهم.
ادامه مطلب
این توافق تسکین بزرگی برای کشورهای عرب خلیج فارس است که بار عمده حملات مداوم ایران را متحمل شدهاند و با اختلالات شدید اقتصادی روبهرو بودهاند. بحرین، عراق، کویت و قطر هیچ جایگزینی برای صادرات دریایی برای تنگه هرمز نداشتند و بهویژه از ازسرگیری جریان نفت و گاز بسیار سود خواهند برد. این توافق ضربه بزرگی برای اسرائیل و بهویژه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر است که ایران را یک تهدید وجودی میداند.
ادامه مطلب
استیون کوک، کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه در شورای روابط خارجی (CFR) گفت: «ما قبلاً اینجا بودهایم تا بفهمیم طرفها نمیتوانند شکافهای باقیمانده را پر کنند. مذاکرات در مورد مسائل باقیمانده، بهویژه در مورد برنامه هستهای ایران، طولانی و دشوار خواهد بود.»
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی مینویسد: اگر بهطور جدی به فکر موفقیت در مذاکرات پیش رو هستیم، طرف ایرانی چارهای ندارد جز اینکه مذاکرات را از دریچه برد – برد ببیند.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطق راهبردی ایجاب میکند که تهران به جای مدیریت صرف بحران، به دنبال طراحی ابتکاری دیپلماتیک باشد که بتواند از موقعیت دشوار کنونی، فرصتی برای بازتعریف روابط با غرب و کاهش هزینههای تقابل بسازد.
ادامه مطلب
عرفان ابراهیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در حال حاضر میتوان ادعا کرد که انباشت اورانیوم تنها یک کارکرد و بازدارندگی بسیار خاص را حفظ کرده و آن، «بازدارندگی از حملات هستهای تاکتیکی توسط اسرائیل» است. به عبارت دقیقتر، تا زمانی که این حجم از اورانیوم در کشور وجود دارد، رژیم صهیونیستی نمیتواند از سلاح هستهای تاکتیکی علیه اهداف خود در ایران استفاده کند؛ چراکه اعمال چنین حملاتی، منطقاً و بهصورت راهبردی، توجیهی کامل و بینقص برای تصمیمگیران جمهوری اسلامی فراهم میآورد تا دکترین هستهای خود را به طور کامل تغییر دهند و همان اورانیوم را به بمب هستهای تبدیل کنند.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تفاوت خواستههای طرفین در موضوع تنگه هرمز، توانمندی هستهای، موشکی و محور مقاومت از زمین تا آسمان است لذا هیچ قوه عاقلهای نمیتواند هیچ نوع همگرایی را بین این دو حتی تصور کند. از طرفی متوجه نیستید که هرچه فشار بر کشورهای جهان بیشتر میشود، آنها را برای «جنایت نهایی!» علیه مردم ایران، همسوتر و متحدتر میکند. پس باید به موازات بسته نگه داشتن تنگه هرمز، به حال بازدارندگی مطلق نیز فکری کرد.
ادامه مطلب
سید احمد کاظمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این سئوال مهم مطرح است که چرا آمریکا با این شدت و باوجود حملات گسترده به مراکز هسته ای ایران در جنگ تحمیلی دوم و سوم و ترور دانشمندان هسته ای، بر خلع اورانیومی تهران اصرار دارد؟
ادامه مطلب