رضا حاجی محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آنچه در این مقطع اهمیت راهبردی دارد، تمایز دقیق میان سیاست موازنه‌گرایانه سنتی قزاقستان و همسویی راهبردی واقعی با محور تل‌آویو-واشنگتن است؛ تمایزی که نتیجه آن تعیین می‌کند آیا ایران با یک همسایه محتاط اما همچنان قابل تعامل روبه‌روست یا با کشوری که به‌تدریج در معادله امنیتی غرب علیه تهران ادغام می‌شود.
ادامه مطلب
جلال خوشچهره در یادداشتی می‌نویسد: همچنین نگاه و تمرکز ترامپ به دیدار آتی خود با «شی‌جین‌پینگ» در ایالات متحده نشان از آن دارد که واشنگتن به درستی دریافته پکن از جایگاهی که در گذشته برای سیاست خارجی خود در روابط بین‌الملل و حتی منطقه‌ای قائل بود عبور کرده و حالا می‌خواهد به پشتوانه توانمندی‌های اقتصادی وقدرتمندی نظامی‌اش، همچنین قدرت نرمی که طی دهه‌های اخیر به جامعه جهانی بروز این بار اما نقش مداخله‌گرایانه خود را در تحولات جهانی و منطقه‌ای از جمله خاورمیانه نشان دهد.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: یکی از نکات مثبت این دو نشست برای ایران، اعلامیه مشترک منتشره بعد از نشست سران سازمان همکاری شانگهای بود. در این نشست به صراحت «حملات نظامی علیه قلمرو جمهوری اسلامی ایران که موجب تلفات شمار زیادی از غیرنظامیان و خسارات مهم به اقتصاد کشور شده»، محکوم شده است.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب
ایلیا روبانیس می نویسد: در سطح نظری و به‌صورت غیررسمی، دیپلمات‌ها استدلالی از نظر فناورانه بی‌طرف و هماهنگ با سیاست خارجی چندوجهی ایروان مطرح می‌کنند و در جلسات توجیهی خود می‌گویند که دولت در حال بررسی گزینه‌های کره‌ای، چینی، فرانسوی و همچنین آمریکایی و روسی است. در اظهارات رسمی، تنها گزینهٔ مورد بحث، فناوری تجربی راکتورهای کوچک مدولار (SMR) آمریکا است.⁴ بیش از ۱۲۰ طراحی برای SMRها وجود دارد که از نظر اندازه متفاوت‌اند و می‌توانند ۲۰ تا ۲۰۰ مگاوات الکتریکی (MWe) برق تولید کنند.⁵ در حالی که سرمایه‌گذاری خطرپذیر در آمریکا می‌تواند میلیاردها دلار روی فناوری جدید و آزمایش‌نشده شرط‌بندی کند، اندازهٔ اقتصاد ارمنستان چنین ریسک‌هایی را از اساس خطرناک می‌سازد.
ادامه مطلب
رسول سوری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این یادداشت با تحلیل ابعاد اقتصادی، امنیتی- سیاسی و تأثیر آن بر نظم منطقه‌ای، چالش‌ها و فرصت‌های فراروی این شراکت را در کنار سناریوهای محتمل پیش رو بررسی می‌کند.
ادامه مطلب
علی محرابی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بحران هرمز نشان داد که یک مضیق دریایی می‌تواند از سطح یک آبراهه منطقه‌ای فراتر رفته و به عنوان اهرم اجبار راهبردی، آزمون اعتبار ابرقدرت‌ها و شاخصی برای سنجش تاب‌آوری نظم بین‌المللی عمل کند. از این منظر، ژئوپلیتیک هرمز به یک «آزمایشگاه راهبردی» برای بازخوانی سناریوهای محتمل در تنگه تایوان بدل شده است.
ادامه مطلب
علیرضا محمدی نیگجه در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اصطلاح بریکس که در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط جیم اونیل مطرح شد، در ابتدا به برزیل، روسیه، هند و چین اشاره داشت. آفریقای جنوبی نیز در سال ۲۰۱۰ به این مجموعه پیوست و در نتیجه، BRIC به BRICS تبدیل شد. برخلاف اتحادیه‌های رسمی مانند اتحادیه آفریقا (AU)، جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا (ECOWAS) و اتحادیه اروپا (EU)، بریکس یک بلوک رسمی سیاسی یا اقتصادی نیست؛ بلکه چارچوبی برای همکاری میان کشورهایی با منافع و دیدگاه‌های نسبتاً همسو است که بر تقویت تجارت، رشد اقتصادی و همکاری‌های سیاسی و دیپلماتیک تمرکز دارد.
ادامه مطلب
طبق اطلاعات و تحلیل‌هایی که منحصراً به دارک باکس ارائه شده است، بنابراین، این گسست نباید به عنوان یک نزاع دیپلماتیک مجزا، بلکه به عنوان نتیجه یک رویارویی ژئوپلیتیکی بسیار عمیق‌تر بر سر آفریقا تلقی شود. کمربند امنیتی جنوبی الجزایر در مرکز محاسبات این کشور قرار دارد. الجزایر تقریباً ۱۳۰۰ کیلومتر مرز مشترک با مالی، حدود ۹۵۰ کیلومتر با نیجر و تقریباً ۹۸۰ کیلومتر با لیبی دارد. اینها صحنه‌های سیاست خارجی دور از دسترس الجزایر نیستند. بی‌ثباتی در آنجا می‌تواند مستقیماً از طریق قاچاق اسلحه، گروه‌های مسلح، شبکه‌های قاچاق، مسیرهای مهاجرت و جوامع فرامرزی به خاک الجزایر سرایت کند. الجزایر برای دهه‌ها تلاش کرده است تا این محیط را نه از طریق یک استراتژی نظامی آشکارا اعزامی بلکه از طریق میانجیگری، روابط اطلاعاتی و تماس با بازیگران قبیله‌ای، سیاسی و مسلح مدیریت کند.
ادامه مطلب
علی خوشرو در یادداشتی می‌نویسد: سخنرانی شی جین‌پینگ به ارائه تصویری گسترده‌تر از نظم جهانی اختصاص داشت. در این سخنرانی، توسعه اقتصادی، فناوری‌های نوین به‌ویژه هوش مصنوعی، همکاری‌های صنعتی و علمی، تجارت، زنجیره‌های تأمین، اصلاح حکمرانی جهانی، چندجانبه‌گرایی، نقش سازمان ملل متحد و افزایش صدای کشورهای جنوب جهانی جایگاه مهمی داشتند. مسئله امنیت و صلح نیز در کنار این موضوعات قرار داشت و شی بر ضرورت مخالفت با منطق جنگ سرد، مداخله خارجی و تحمیل اراده یک قدرت بر دیگر کشورها تأکید کرد.
ادامه مطلب