خاورمیانه

آیا مسیر سوریه می‌تواند وابستگی انرژی جهان به تنگه هرمز را کاهش دهد؟

کریدور سه‌دریا

فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یکی از این سناریوها که در برخی تحلیل‌های اروپایی – به‌ویژه در محافل پژوهشی فرانسه – با عنوان «مسئله سه دریا» مطرح شده، ایجاد کریدوری انرژی و ترانزیتی است که خلیج فارس را از طریق عراق و سوریه به دریای مدیترانه متصل کند. هدف اصلی چنین طرحی تنوع‌بخشی به مسیرهای انتقال انرژی است تا بخشی از صادرات انرژی منطقه بتواند بدون عبور از تنگه هرمز به بازارهای جهانی برسد. 

ادامه مطلب

نگذاریم دشمنان سوءاستفاده کنند

لزوم تمرکز بر مذاکرات برد – برد

سید علی موسوی خلخالی می‌نویسد: اگر به‌طور جدی به فکر موفقیت در مذاکرات پیش رو هستیم، طرف ایرانی چاره‌ای ندارد جز این‌که مذاکرات را از دریچه برد – برد ببیند.

ادامه مطلب

اما و اگرهای زیادی مانده است

راه دشوار پیش‌رو

کوروش احمدی نوشت: لحظه اعلام رسمی خاتمه جنگ همیشه در طول تاریخ خوشحال‌کننده‌ترین لحظه برای مردمی است که زخم‌خورده جنگ هستند. این لحظه خوشحالی که برای مردم ما نیز سرانجام فرا رسید، هم یک نقطه عطف مهم است و هم سرآغاز یک دوره دشوار دیگر. در دوره‌ای که گذشت، آمریکا و اسرائیل حاصلی جز شکست از جنگ تجاوزکارانه و غیرقانونی علیه کشورمان نبردند.

ادامه مطلب

حل مسائل هسته‌ای به «مشکل تقسیم‌ناپذیری» منجر خواهد شد

توافق آتش‌بس ترامپ و ایران، بازگشتی پرهزینه به شرایط قبل از جنگ

دونالد ترامپ تفاهم‌نامه را که قرار است روز جمعه امضا شود به عنوان یک پیروزی اعلام و ادعا کرد که تنگه هرمز برای همه باز است، محاصره ایالات متحده برداشته شده و نفت دوباره جریان دارد. چیزی که ترامپ به آن اشاره نکرد، برنامه هسته‌ای ایران و سرنوشت ذخایر اورانیوم غنی‌شده آن بود که یکی از دلایل اصلی ذکر شده برای شروع جنگ بود. موضوع هسته‌ای – همراه با مسائل اصلی مانند موشک‌های بالستیک و نیروهای نیابتی ایران – به مدت ۶۰ روز به تعویق افتاده است. این موضوع دو سؤال مهم را مطرح می‌کند: جنگ واقعاً برای چه بود؟ و ایالات متحده چه چیزی به دست آورد؟

ادامه مطلب

دیپلماسیِ موقت در خاورمیانه‌ی پرتنش

فعلا طرف‌ها مذاکره را بر شلیک ترجیح داده‌اند

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در خاورمیانه، گاهی امضای یک سند از آغاز صلح خبر نمی‌دهد؛ فقط نشان می‌دهد که طرف‌ها فعلاً تصمیم گرفته‌اند به‌جای شلیک، مذاکره کنند.

ادامه مطلب

سرگردانی ما مقابل دشمنان

بدفهمی جنگ ۴۰ روزه یا جنگ ۴۰ ساله؟

اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ‌های دوگانه ۱۴۰۴ علیه ایران، نشان داد که دشمنان منطقه‌ای و جهانی، دهه‌ها برای چنین تهاجمی برنامه‌ریزی و تمرین داشتند. بنابراین نامیدن این جنگ‌ها با عنوان ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، گونه‌ای ساده‌سازی راهبرد دشمنان و گرفتاری ایران در مرداب سیاست تهاجمی دیگر بازیگران نظام جهانی است.

ادامه مطلب

بزرگترین تصمیم راهبردی که تهران گرفته است

ظهور ایران جدید

صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تصمیم میدان و دیپلماسی که به تفاهم‌نامه منجر شده و قرار است مفاد آن در ژنو امضا شود را پس از انقلاب بزرگترین تصمیم راهبردی ایران می‌دانم. این تفاهم مقدمه ظهور ایران جدید خواهد بود.

ادامه مطلب

آغاز راه سخت دیپلماسی برای رسیدن به توافق

امضای تفاهم‌نامه همه‌چیز نیست

سید علی موسوی خلخالی می‌نویسد: امضای تفاهم‌نامه ایران و امریکا که قرار است روز جمعه انجام شود، پایان کار نیست بلکه در حقیقت آغاز یک فرایند سخت برای رسیدن به توافق میان ایران و امریکاست. همان توافقی که ناامیدی از دستیابی به آن، دو جنگ یک ساله‌ی اخیر امریکا و اسرائیل علیه ایران را سبب شد.

ادامه مطلب

نگاهی به تغییر راهبرد آمریکا و اسرائیل علیه ایران

کم‌کاری ما در جنگ نرم علیه دشمن

محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: واقعیت این است که ما هرچند در زمینه جنگ سخت، خوب عمل کرده و پیشرفت چشمگیری داشته ایم اما در زمینه عملیات نرم، کوتاهی و کم کاری کرده ایم و لذا برای مقابله با دشمن مجبور به قطع اینترنت شده ایم، که هرچند لازم بوده اما عوارض خود را نیز داشته است.

ادامه مطلب

تأملی بر شکاف انتظارات و تورم

آنتروپی در سایه جنگ

محسن راجی‌اسدآبادی نوشت: در بحران‌های طولانی جوامع در حال توسعه، نگاه‌ها اغلب به تهدیدات خارجی و مذاکرات فرسایشی با قدرت‌های بزرگ دوخته می‌شود، اما آنچه در لایه‌های پنهان رخ می‌دهد، شاید مهلک‌تر باشد. داده‌های بانک جهانی نشان می‌دهد خسارات اقتصادی مستقیم منازعات در سال ۲۰۲۴ میلادی به حدود ۲۰ تریلیون دلار، معادل ۱۱.۶ درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی رسیده است.

ادامه مطلب