آیا کارنامه نتانیاهو واقعاً ادعای او مبنی بر دگرگون کردن بنیادین چهره منطقه و آغاز «عصر اسرائیل» در خاورمیانه را تأیید می‌کند؟ آیا او واقعاً به اهداف راهبردی‌ای که برای تحقق آنها تلاش می‌کرد، دست یافته است؟
ادامه مطلب
روح الله سوری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در حقیقت هدف آمریکا رساندن طرف عربستانی به این نتیجه‌گیری است که برای حمایت از این کشور در برابر حوثی‌هاباید حاضر به دادن امتیازاتی باشد. این امتیازات اکنون می‌تواند شامل همراهی بیشتر عربستان با طرح صلح ابراهیم و اتخاذ رویکرد مناسب‌تر از سوی این کشور نسبت به جنگ آمریکا علیه ایران باشد.
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این مقاله استدلال می‌کند که هرچند تصمیم‌گیرندگان آمریکایی غالباً دلایل «عقلانی» را برای توسل به زور ارائه می‌دهند—از جمله مقابله با تهدیدهای امنیتی، حفظ اعتبار، یا منافع بشردوستانه—اما موفقیت پایدار سیاسی و استراتژیک، نیازمند بیش از یک توجیه عقلانی اولیه است. شواهد از این موارد نشان می‌دهد که فقدان راهبرد سیاسی منسجم پس از مداخله، ابهام در هدف‌گذاری، و اتکای بیش از حد به فرض‌های اثبات‌نشده درباره‌ی پیامدهای سیاسی، اغلب مانع از دستیابی به نتایج مطلوب بلندمدت شده است.
ادامه مطلب
تصرف استراتژیک بندر المخا و جزیره میون توسط انصارالله یمن، با ایجاد دومین نقطه انسداد دریایی در کنار تنگه هرمز، به ایران اهرم فشاری دوگانه بر شریان‌های انرژی و تجارت جهانی داده و ضمن کاهش ۹۵ درصدی صادرات نفت عربستان از باب‌المندب، معادلات نظامی منطقه را به سوی یک درگیری فراگیرتر سوق داده است.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: منازعه نینوا در باطن خود، رقابتی ژئوپلیتیک برای در دست گرفتن شریان‌های اقتصادی، ساختارهای اجرایی محلی و دالان‌های راهبردی شمال غرب خاورمیانه است.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به این نبرد تاریخی باید هم جنگ انقلابی نام داد چرا که نقطه عطفی در تاریخ بوده است، نه فقط در تاریخ ملی بلکه در تاریخ جهانی. ایران ثابت کرد که می توان در برابر نیرومندترین ارتش های جهان ایستاد و پیروز شد.
ادامه مطلب
کیومرث اشتریان در یادداشتی می‌نویسد: دامن‌گستری جنگ به پاکستان، ترکیه و عربستان که تاکنون مستقیما درگیر نبوده‌اند، می‌تواند صحنه جنگ آمریکایی-اسرائیلی را دگرگون کند. ورود هر کشوری به جنگ بالطبع نیاز به تهییج و توجیه افکار عمومی دارد و این خود یک پایه اساسی دارد و آن هم اقتصاد خانوار است.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: یکی از نکات مثبت این دو نشست برای ایران، اعلامیه مشترک منتشره بعد از نشست سران سازمان همکاری شانگهای بود. در این نشست به صراحت «حملات نظامی علیه قلمرو جمهوری اسلامی ایران که موجب تلفات شمار زیادی از غیرنظامیان و خسارات مهم به اقتصاد کشور شده»، محکوم شده است.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: از منظر تحلیلی، تعمیق روابط اسرائیل، هند و امارات بی‌شک واکنشی طبیعی و در حال شکل‌گیری به پیمان مکه است، اما این راهبرد بیشتر به «مدیریت آسیب» و موازنه‌سازی نسبی شباهت دارد تا خنثی‌سازی کامل پیمان مکه.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب