با وجود خسارات سنگین نظامی و زیرساختی ناشی از عملیات «خشم حماسی» در اوایل سال ۲۰۲۶ و ترور برخی مقامات ارشد، توانمندی هستهای ایران به عنوان اهرم اصلی چانهزنی راهبردی تهران دستنخورده باقی مانده است.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: علت اینکه غربیها دوباره میخواهند موضوع را از شورای حکام به شورای امنیت بفرستند این است که میخواهند یک «پروسه دو مسیری» (Two-Track Process) ایجاد کنند.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: روند رویدادهای جهان آشفته و مناسبات جدید قدرت که مورد پسند قدرتهای بزرگ نیست، وحشت از جنگ اتمی را بر افکار عمومی چیره کرده است و سیاستگذاران را سرگردان میسازد. عادیسازی تهاجم اتمی به اوکراین یا ایران در افکار عمومی را میتوان در اخبار و تحلیلهای روزمره رسانههای بینالملل دنبال کرد که در چارچوب هشدارهایی از سوی سیاستمداران یا کارشناسان مطرح میشوند.
ادامه مطلب
تفاهمنامه ژوئن و برنامه اقدام مشترک (JPOA) سال ۲۰۱۳، نمونههای کاملاً مشابهی نیستند؛ با این حال، محدود بودن عامدانه مفاد و دقت و جزئینگری سنجیدهشده در تنظیم توافق اخیر میتواند برای واشنگتن و تهران، در شرایطی که هر دو در حال بررسی امکان آغاز دور جدیدی از مذاکرات مستقیم هستند، درسهای محتاطانه و ارزشمندی به همراه داشته باشد.
ادامه مطلب
مسعود رضائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این دغدغه ظرف یک سال گذشته، همزمان با عادی شدنِ تشدید حملههای نظامی به زیرساختهای هستهای ایران پررنگتر شده است؛ به نحوی که بخشی از نخبگان سیاسی و امنیتی در تهران، همراه با طیفی از افکار عمومی، خروج فوری از NPT را به عنوان پاسخی منطقی به آنچه شکست رژیم منع اشاعه در حفاظت از حقوق اعضا تلقی میکنند، مطرح کردهاند.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: معمولا تعداد سلاحهای اصلی خیلی محدود و حتی بعضا انگشت شمار است بر خلاف سلاحهای فرعی که معمولا هزاران یا میلیونها فروند از آنها ساخته میشوند. لذا از دید هزینه دفاعی، سلاحهای اصلی بسیار کم هزینهتر و پرفایدهتر از سلاحهای فرعی هستند.
ادامه مطلب
حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تفاوت اصلی توافق اخیر با برجام، ترجیح تضمینهای عملیاتی بر ضمانتهای صرفاً حقوقی است. تجربه نشان داده است که اتکا به بندهای حقوقی بدون شبکهی منافع متداخل، توافق را در برابر تغییرات سیاسی قدرتهای بزرگ آسیبپذیر میکند.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: متن درصدد است منازعه را از زبان تهدید و تقابل به زبان مدیریت، تعامل و نظمسازی منتقل کند. در این رویکرد پرسش اساسی همچنان باقی است: آیا این تغییر در زبان و چارچوب مفهومی میتواند به تغییر واقعی در رفتار بازیگران بینجامد، یا صرفاً شکل تازهای از مدیریت موقت بیاعتمادیهای قدیمی خواهد بود؟
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی در یادداشتی مینویسد: این پرسش اساسی همچنان مطرح میماند که در برابر امتیازاتی که از طرف امریکایی گرفتهایم چه امتیازاتی ما دادهایم یا قرار است بدهیم؟!
ادامه مطلب
سعید محمدی کاوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تا زمانی که حافظه تاریخی و هویتهای متضاد باقی هستند، مذاکره به معنای راستین آن یعنی فرایندی که در آن دو طرف با پذیرش محدودیتهای عینی، به سمت منطقهای از توافق حرکت کنند، اساساً امکان تحقق ندارد.
ادامه مطلب