علی رضوانپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سند راهبرد امنیت ملی دونالد ترامپ به وضوح اعلام میکند که «روزهایی که ایالات متحده مانند اطلس، تمام نظم جهانی را بر دوش میکشید، به پایان رسیده است.»
ادامه مطلب
محمد محمودی کیا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران ستون نظم خاورمیانه و عامل توزانبخش قدرت درون آن است؛ بیثباتی و تهدید علیه ایران، تمام منطقه را بیثباتی خواهد کشاند؛ حقیقتی که هاکان فیدان به دقت آن را گوشزد کرد.
ادامه مطلب
رضا حاجیمحمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: گرینلند برای ترامپ، نه فقط یک سرزمین یخی، بلکه کلید فرمانروایی بر آینده قطب شمال و تأمین امنیت بلندمدت ایالات متحده در برابر رقبای شرقی است.
ادامه مطلب
محمدرضا عبداله پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: «نیل تا فرات» پاسخی است به گسترش عمق راهبردی ایران و نه یک پروژه توسعهطلبانه کلاسیک. بنابراین و به طور کلی، «نیل تا فرات، نقشه نیست؛ منطق نظمسازی اسرائیل در خاورمیانه است؛ نظمی که نه بر ثبات، بلکه بر برتری در بیثباتی بنا شده است. اسرائیل، زمین را اشغال نمیکند، فضا را مدیریت میکند، دولتها را تضعیف و معنا را مصادره میکند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران در مسیر حرکت به سوی استانداردهای جهانی حقوق بشر و عدالت برای زنان، نه تنها قوانین نوین تصویب کرده، بلکه برنامههای عملیاتی و ساختارهای حمایتی ایجاد کرده است که میتواند الگوی نسبتا موفقی برای کشورهای منطقه نیز باشد.
ادامه مطلب
سیاوش قدوسی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در ادبیات راهبردی غرب، ایران نه بهعنوان یک دشمن مطلق و نه بهمثابه شریک بالقوه تعریف میشود. مفهومی که بهویژه در تحلیلهای RAND و ECFR قابل ردیابی است، Managed Adversary است؛ بازیگری که نه باید به نقطه فروپاشی رانده شود و نه اجازه عادیسازی کامل یابد. هدف، «مدیریت» است، نه «حل». قطعنامههای حقوق بشری دقیقاً در همین چارچوب معنا پیدا میکنند.
ادامه مطلب