امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دونالد ترامپ را می‌توان به‌خاطر سیاست‌هایش نقد کرد و نمی توان از او دفاع کرد. اما دفاع از رفتار شخصی و اخلاق عمومی او غیر ممکن است.
ادامه مطلب
علی اصغر بصیری جم در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مسئله اصلی برای ریاض دیگر صرفاً آینده حکومت یمن نیست؛ بلکه امنیت سرزمینی، صادرات انرژی و اعتبار راهبردی عربستان است.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: طبق تحقیقات جاناتان کارل، روزنامه‌نگار، بوریس اپستین اکنون ۴۴ سال دارد و در مسکو متولد شده است. اپستین به همراه اریک، پسر ترامپ، در دانشگاه جورج تاون تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۶ برای کمپین ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان کار کرد، اما پس از انتخابات ۲۰۲۰ به مشاوری واقعاً نزدیک تبدیل شد. او وقتی ترامپ به عنوان اولین رئیس جمهور سابق تاریخ که چهار بار متهم شد، در دادگاه‌ها او را همراهی کرد. از آن زمان، بوریس به مشاور حقوقی ارشد ترامپ تبدیل شده است.
ادامه مطلب
مایکل سی. هوروویتس در فارن افرز می‌نویسد: دلایل متعددی برای عملکرد غافلگیرکننده و موفقیت‌آمیز ایران وجود دارد. نخست آنکه این کشور مدت‌ها برای مقابله با حملات آمریکا و اسرائیل برنامه‌ریزی کرده بود و آمادگی داشت تا پس از کشته شدن رهبران ارشد، ساختار حکومتی خود را بازسازی کند. ایران همچنین توانست با واردات کالاهای کافی، از فروپاشی کامل اقتصاد خود در شرایط محاصره دریایی توسط آمریکا جلوگیری کند. اما یکی از مهم‌ترین عوامل، برخورداری جمهوری اسلامی از زرادخانه‌ای بزرگ متشکل از پهپادها و موشک‌های ارزان‌قیمت و در عین حال دقیق بود. این تسلیحات، حملات متقابل ایران را کارآمد ساخت و به این کشور امکان داد تا با بستن تنگه هرمز، از تشدید درگیری از سوی آمریکا مانع شود و بازدارندگی ایجاد کند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: سخن عمان درباره تنگه هرمز، اگر جدی گرفته شود، می‌تواند به همین پرسش بنیادی منتهی شود: آیا حقوق بین‌الملل یک قاعده مشترک برای همه ملت‌هاست یا ابزاری است که هر قدرت، آن را در جایی که به سودش است مطالبه می‌کند؟ پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه به ایران یا هر کشور دیگری مربوط باشد، به آینده اعتبار نظم بین‌المللی مربوط است. اگر قرار است قانون جایگزین زور شود، قانون باید برای همه یکسان باشد؛ زیرا قانونی که اجرای آن به قدرت صاحبانش وابسته باشد، پیش از آنکه نظم ایجاد کند، بی‌اعتمادی تولید خواهد کرد.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دگرگونی این سه حوزه، به گونه‌ای است که نظم پیشین فروپاشیده اما نظم جدیدی نیز شکل نگرفته است. در چنین شرایطی است که نظام جهانی آشوبناک و جهان آشفته پدیدار می‌شود.
ادامه مطلب
علی رحیمی‌پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آنچه شهریور ۱۴۰۵ را به یک نقطه‌ی عطف راهبردی تبدیل می‌کند، نه شکار یک زهپاد یا پاسخ موشکی، که نمایان‌شدن این حقیقت است که ایران و محور مقاومت، با درک ماهیت ترکیبی جنگ، توانسته‌اند هم‌زمان در پنج جبهه‌ی نظامی، انرژی، دیپلماسی، رسانه و معیشت، هزینه‌های تقابل را به‌گونه‌ای مدیریت کنند که آمریکا و اسرائیل را در موقعیت دشواری از “نه توانایی پیروزی قاطع”و “نه تمایل به پذیرش شکست”قرار دهند؛ اما این موفقیت، مشروط به آن است که جبهه‌ی داخلی با انسجام و شفافیت مدیریت شود.
ادامه مطلب
سیروس حاجی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این نگاشت با عبور از رویکردهای توصیفی، به بررسی این گزاره می‌پردازد که نبرد واقعی در سودان، نه بر سر تصرف پست‌های دولتی، بلکه بر سر کنترل شبکه‌های درآمدی غیررسمی و توزیع مجدد نفوذ در عرصه منطقه‌ای است.
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی در یادداشتی می‌نویسد: روشن است که رابطه تام باراک با الزیدی بسیار خوب است و سفارت‌خانه امریکا در بغداد نیز رابطه شخصی خوبی با او برقرار کرده است. اما این همه چیز نیست.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یکی از ویژگی‌های برجسته سیاست خارجی چین را باید در مفهوم «استقلال راهبردی» جست‌وجو کرد؛ استقلالی که به معنای مخالفت دائمی با ایالات متحده نیست، بلکه به معنای امتناع از پذیرش خودکار ترجیحات قدرت مسلط و حفظ آزادی عمل در انتخاب میان همکاری، سکوت، بی‌طرفی، موازنه‌سازی و مخالفت است.
ادامه مطلب