محسن مهدی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یادداشت پیش رو را می‌توان تلاشی برای حل یک معمای شخصی دانست: چرا آمریکا و اسرائیل گمان کردند که فروریختن چنین حجمی از درد و ویرانی بر کشور من تصمیمی منطقی است؛ آن هم در شرایطی که واقعیت‌های موجود نشان می‌داد ضرورتی برای انتخاب این مسیر اشتباه وجود ندارد.
ادامه مطلب
عباس ترابی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی درباره مفهوم حقوقی "دکترین امتناع قضایی سازی مسائل سیاسی در دیوان عالی فدرال" معتقد است که قضات دیوان عالی برای مصون ماندن از شائبه دخالت نهاد قضائی دیوان عالی در سیاست و پرهیز از ورود به اختلافاتی که گاه و بی گاه فی مابین کنگره و کاخ سفید روی می دهد، در قالب یک دکترین با عنوان امتناع قضایی می خواهند سیاست و مسائل مرتبط با آن را به خود کنگره و کاخ سفید واگذار کرده و از ورود به چنین موضوعاتی که ماهیتا سیاسی هستند و ارتباطی با مسائل و موضوعات حقوقی-قضایی ندارند خودداری کنند. حال در این میان و با تصویب قطعنامه پایان جنگ در مجلس نمایندگان، اگرچه دموکرات های کنگره راه طولانی برای موظف ساختن رئیس‌جمهور به ترک مخاصمه با جمهوری اسلامی دارند و در این راه باید چنین قطعنامه ای در صحن علنی مجلس سنا نیز به رأی گذاشته شود و در صورت تصویب باید برای تبدیل شدن به قانون به کاخ سفید ارسال شده تا رئیس‌جمهور در صورت تمایل با امضای خود این قطعنامه را به مصوبه قانونی تبدیل کند. اما نیک می دانیم که دونالد ترامپ از امضای چنین قطعنامه ای خودداری کرده و آن را وتو خواهد نمود و برای نادیده انگاشتن وتوی رئیس‌جمهور باید قطعنامه مذکور در هر یک از صحن های علنی مجلس نمایندگان و سنا به طور مجزا جائز دو سوم آرای نمایندگان شود تا این قطعنامه بدون امضای رئیس‌جمهور به قانون تبدیل شود.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: خاورمیانه‌ای که از دل این آتش‌بس شکننده سر برمی‌آورد، با خاورمیانه پیش از جنگ تفاوت‌های بنیادینی دارد. اعتماد میان بازیگران تقریباً به صفر رسیده، آسیب‌پذیری اقتصادی به‌طرز هولناکی آشکار شده و اتکا به ضامن‌های خارجی زیر سؤال رفته است. در چنین فضایی، نه تهران می‌تواند صرفاً به تاکتیک‌های سابق خود ادامه دهد و نه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس می‌توانند به رویه‌های پیشین بازگردند.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این نوشتار قضاوتی را در پیروزی یا شکست ارائه نخواهد داد، اکثراً متکی بر نظرات کارشناسی غیر ایرانی و البته به مضمون است، اگر دنبال معرفی پیروز این جنگ هستیم باید این قاعده را بپذیریم که آغاز کننده جنگ به اهداف اعلامی خود رسیده یا برعکس، قضاوت با مخاطبی است که این نوشتار را منتقدانه مورد مطالعه قرار می‌دهد.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی قرار گرفته است که بسیاری از تحلیلگران آن را متفاوت از گذشته ارزیابی می‌کنند. کشوری که طی چهار دهه گذشته همزمان با تحریم‌های گسترده اقتصادی، فشارهای سیاسی، جنگ‌های نیابتی، عملیات‌های امنیتی و تهدیدهای مکرر نظامی مواجه بوده، نه تنها از معادلات منطقه حذف نشده، بلکه به یکی از اضلاع اصلی هرگونه نظم امنیتی جدید در غرب آسیا تبدیل شده است.
ادامه مطلب
امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: نکته اساسی آن است که جمهوری اسلامی ایران عضو کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، موسوم به کنوانسیون مونته‌گو بی، نیست و از همین رو، رژیم «عبور ترانزیت» را که در آن کنوانسیون پیش‌بینی شده، به عنوان یک تعهد قراردادی برای خود نمی‌پذیرد.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: منطق راهبردی ایجاب می‌کند که تهران به جای مدیریت صرف بحران، به دنبال طراحی ابتکاری دیپلماتیک باشد که بتواند از موقعیت دشوار کنونی، فرصتی برای بازتعریف روابط با غرب و کاهش هزینه‌های تقابل بسازد.
ادامه مطلب
علی رحیمی‌پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در این میان، آنچه معادلات را به نفع ایران تغییر داده، «سیاست پلنگ‌سواری» تهران است. ایران به جای رویارویی مستقیم در نقطـه قوت دشمن (جنگ هوایی)، میدان نبرد را به نقطه ضعف او منتقل کرده است. بستن تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را در رکود و تورم فروبرده، وال‌استریت از شعار معروف «تاکو» (ترامپ عقب می‌نشیند) به «ناچو» (هیچ شانسی برای باز شدن تنگه هرمز وجود ندارد) رو آورده، و مهمتر از همه، ترامپ مجبور شده برای خروج از باتلاق، دست نیاز به سوی چین دراز کند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اکنون خاورمیانه بیش از هر زمان دیگری به دریایی شباهت دارد که سطح آن آرام به نظر می‌رسد، اما در عمق آن جریان‌های قدرتمندی در حرکت هستند. از لیطانی تا هرمز، از اتاق‌های فرماندهی نظامی تا تریبون‌های سیاسی، همه نشانه‌ها حکایت از آن دارند که منطقه وارد مرحله‌ای تازه از رقابت‌ها و تنش‌های راهبردی شده است.
ادامه مطلب
حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به نظر می‌رسد تهران، اینک بیش از همیشه به وسوسه جدایی آمریکا از اسرائیل، دست‌کم در برخی حوزه‌ها می‌اندیشد؛ تعبیری که فراتر از سطح شعار، نمود عینی دارد.
ادامه مطلب