آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به نظر هدف ترامپ در قبال ایران را نمی‌توان صرفاً این دانست که: ایران را نابود کنیم یا با ایران توافق کنیم. هدف عملی‌تر احتمالاً این است: ایران را به نقطه‌ای برسانند که هزینه ادامه وضع موجود برای تهران از هزینه دادن امتیازات راهبردی بیشتر شود. این همان جایی است که تفاوت ترامپ دوم با "فشار حداکثری" دوره اول آشکار می‌شود.
ادامه مطلب
توافق در مورد گازوئیل میان روسیه و امریکا لزوماً به معنای یک معامله سیاسی گسترده‌تر نیست و همچنین انتقال موضع ایران به معنای دستیابی به توافق نیست.
ادامه مطلب
عباس آخوندی در یادداشتی می‌نویسد: بار دیگر، بر تپه‌ای در آتن، «خشم و شور و غرور» جوهر تمدن نامیده شد و با ستایش اسکندر و کورتس در جهت جبران تحقیری که متحمل شدند، ایرانیان را «فرقه مرگ» خواندند. این نوشته پاسخ به آن سخنان نیست، چون آن سخنان بیش از آنکه پرسشی تاریخی باشند، ابزار سیاست روز برای روایت‌سازی‌اند. اما فرصتی است برای پرسشی کهن‌تر: ستایش یک تمدن یعنی چه؟ و ایران را با کدام معیار باید ستود؟
ادامه مطلب
حمید ابوطالبی در یادداشتی می‌نویسد: وقتی جنایت و کشتار از حدِ توجیه عقلانی می‌گذرد، فلسفه به خدمتِ استمرارِ جنایات و استقرارِ «دروغِ بزرگ» درمی‌آید.
ادامه مطلب
شهرام شمالی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پرسش اصلی این است: چرا وزیر أمور خارجه آمریکا در این برهه حساس، به جای پرداختن به مسائل معاصر، به تاریخ باستان پناه برد؟ و ایران چگونه باید به این «جنگ روایت‌ها» پاسخ دهد؟
ادامه مطلب
صابر گل‌عنبری در یادداشتی می‌نویسد: نتانیاهو و ترامپ به صورت جدی به یک اقدام نظامی دیگر می‌اندیشند چه با مشارکت دو طرف و چه فقط اسرائیل.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مارک روبیو با تمسک به تاریخ مشروعیت سازی می‌کند و ترامپ وقیحانه از محو تمدن ایران حرف می‌زند، اما یادشان رفته که تاریخ تمرین دیدن روندهاست و نه وقایع و با این موضع‌گیری‌ها ناخواسته کمک می‌کنند تا مردم ایران حافظه جمعیشان را بازیابی کنند که علت تسخیر آتن خوی تجاوزگری ایرانیان نبوده است، حاصل توطئه و ایجاد آشوب در بخشی از غرب امپراتوری هخامنشی بوده و سزای آن کمتر از نابودی توطئه‌گران نمی‌توانست باشد.
ادامه مطلب
جلال خوشچهره می‌گوید: بعد از سه رویارویی مستقیم باید طرفین را در برابر سه پرسش قرار داد؛ نخست اینکه دو طرف چه به‌دست آوردند؟ دوم چه چیزی را از دست دادند و سوم اینکه آیا ادامه این منازعه ارزش دارد یا نه؟ اگر رویکرد مذاکراتی را در نظر بگیریم قاعدتاً باید به سه نکته توجه کنیم. آیا دو طرف به مذاکره به عنوان تاکتیک نگاه می‌کنند یا استراتژی؟ اگر راهبرد استراتژیک در دستور کار باشد قاعدتاً باید تصمیم قاطعی برای حل تضاد‌ها در مذاکرات داشته باشند.
ادامه مطلب
وی در پاسخ به پرسش دیپلماسی ایرانی مبنی بر اینکه گفته می‌شود احیای توافق قاهره که میان وزیر امور خارجه کشورمان با مدیرکل آژانس قبل از آغاز جنگ در قاهره حاصل شد، به عنوان یک راه حل برای شکست بن‌بست فعلی مذاکرات غیرمستقیم ایران و امریکا مطرح شده است، آیا این موضوع را تایید می‌کنید؟ گفت: «توافق قاهره که فعلاً بخشی از تاریخ است، طرف‌های مقابل فرصت آن را واقعاً قدر ندانستند. اگر خاطرتان باشد، آن توافق با هدف جلوگیری از اسنپ‌بک بود. پیش از آن هم بین سه کشور اروپایی تفاهم شده بود که این اتفاق نیفتد، منتها خودشان این فرصت را از بین بردند. در مورد جزئیات مذاکرات، ببینید، ما الان در مرحله‌ای نیستیم که بخواهیم درباره آن بحث‌ها صحبت کنیم. من قبلاً توضیحات لازم را در مورد طرح هفت‌روزه خدمتتان ارائه دادم.»
ادامه مطلب
سید مسعود رضوی در یادداشتی می‌نویسد: مارکو روبیو که از او به عنوان یکی از نامزدهای راست رادیکال در حزب جمهوری خواه، در دورهٔ ریاست جمهوری بعدی، یعنی ۲۰۲۸ نام برده می شود، می کوشد در قامت یک تئوریسین جهانی و یک فیلسوف تاریخ وارد صحنه شود تا جنگ غیرقانونی و توسعه طلبی آمریکا را در خاورمیانه علیه ایران توجیه کند.
ادامه مطلب
کیومرث اشتریان در یادداشتی می‌نویسد: پس از تلاش‌های ناکام ترامپ و اسرائیل برای به میان کشیدن پای اروپا در تجاوز به ایران، اینک روبیو در نقش تئوریسین جنگ، به تاریخ و فلسفه پناه برده است. او در پی آن است که جنگ‌های کهن را به دستمایه‌ای هویتی برای امروز آمریکا و اروپا تبدیل کند.
ادامه مطلب
منطقه مشرق عربی وارد دوره‌ای از آشفتگی مرکب شده است؛ جایی که حملات اسرائیل، رقابت‌های میان کشورها، تحرکات حوثی ها (انصارالله) و تضعیف چتر حمایتی امریکا در هم تنیده‌اند. دیگر مدیریت امنیت مشرق از طریق کنار گذاشتن ایران امکان‌پذیر نیست، چرا که ایران همچنان ریشه‌های عمیقی در عراق، سوریه، لبنان و یمن دارد و رقبای آن نمی‌توانند بدون تعامل با تهران، نظم و ثبات را برقرار کنند.
ادامه مطلب
امیرعلی ابوالفتح در یادداشتی می‌نویسد: در حال حاضر اغلب برآوردهای نظامی و اطلاعاتی حکایت از آن دارد که ایالات متحده در تدارک حمله دیگری به ایران است که احتمالا از دو جنگ قبلی، هم به لحاظ کمی و هم به لحاظ کیفی، شدیدتر خواهد بود. ترامپ در آخرین روز جنگ ۴۰ روزه تهدید کرد تمدن ایران را نابود خواهد کرد. این تهدید به نابودی کامل ایران، البته عملیاتی نشد و اگر هم روزی رخ دهد، به نابودی تمدنی که در برابر حمله مقدونیه، اعراب، مغول ها، تیموری ها و استعمارگران اروپایی ایستادگی کرد، نخواهد انجامید.
ادامه مطلب
مهرداد احمدی شیخانی در یادداشتی می‌نویسد: بر این باورم که وقتی ترامپ می‌گوید: «امشب یک تمدن را نابود می‌کنیم»، دارد اهداف یک اتاق فکر را به زبان می‌آورد و نه خواسته شخصی خودش را. نظام سرمایه‌داری، یک سیستم است و رئیس‌جمهور، مجری برنامه‌های این سیستم و برآمدن فردی مانند ترامپ برخلاف نظر فوکویاما، زاییده فرصت‌های یک نظام متکی بر دموکراسی نیست، بلکه زاییده سیستمی است که بر پایه‌های استعمار، استثمار و استحمار (پروپاگاندای جریان اصلی رسانه‌ای غرب) استوار است. من نمی‌گویم تمام غرب این‌گونه است، ولی وقتی لیندسی گراهام در میانه جنگ ۴۰روزه گفت: «حالا باید کار ایران را یک‌سره کنیم و به جنگ ۲۰۰۰ ساله پایان دهیم» و ترامپ گفت امشب یک تمدن نابود می‌شود، اهداف آن اتاق فکر را که نماینده‌اش هستند، به زبان آورده‌اند.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: در پی انتقادات گسترده از ترامپ به خاطر امضای یادداشت تفاهم و مسیر راحتی که برای خروج او از آن توافق فراهم شد، ظاهرا اکنون ترامپ خواستار توافق متفاوتی است که هر امتیازی از جانب آمریکا را به دریافت امتیازی در مورد برنامه هسته‌ای از جانب ایران موکول کند. ایران ظاهرا با چنین فرمولی موافق نیست؛ چرا‌که معنای آن بی‌ارزش‌شدن کارت تنگه است.
ادامه مطلب
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه امریکا یک سخنرانی گسترده در زمینه پس‌زمینه پارتنون در آتن ارائه کرد که به نظر می‌رسید برای تبلیغات کمپین در صورت کاندیداتوری ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۸ طراحی شده بود.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: همه چیز از زمان ورود ترامپ به کاخ سفید، با «تاخیری چهار ساله، برای دومین‌بار» آغاز شد؛ ورودی که در ظاهر، نقاب انتقام به چهره زده بود.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر مهم‌ترین دارایی‌های یک کشور دیگر روی نقشه دیده نشوند، جنگ آینده بر سر چه چیزی خواهد بود؟ شاید پاسخ، در آسمان یا دریا نباشد؛ بلکه در داده، محاسبه، نرم‌افزار، شبکه، ماهواره و دیتاسنتر باشد. این همان تغییری است که برخی از مهم‌ترین تحلیلگران آمریکایی اکنون درباره آن هشدار می‌دهند.
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی می‌نویسد: تلاقی و فعال شدن هم‌زمان این چهار جبهه (اقتصادی، اجتماعی، امنیتی و نظامی)، تهدیدی بی‌سابقه و بسیار جدی است. در این معرکه، اگر وحدت کلمه در کشور مخدوش شود، حمایت توده‌های مردم از دست برود و آتش اختلافات و مناقشات داخلی شعله‌ور شود، باید منتظر مخاطرات سهمگینی بود.
ادامه مطلب
به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، مسائل سیاست خارجی را در مقایسه با دغدغه‌های مربوط به تورم و هزینه‌های زندگی، در اولویت پایین‌تری قرار می‌دهند. با این حال، نتایج نظرسنجی سال ۲۰۲۶ «شورای شیکاگو» که بین ۱۰ تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶ انجام شد، نشان می‌دهد که اکثر آمریکایی‌ها معتقدند اقدامات سیاست خارجی دولت ترامپ تأثیر منفی بر جایگاه جهانی آمریکا داشته و به وضعیت اقتصادی کشور و معیشت خانوارها آسیب رسانده است.
ادامه مطلب
واشینگتن نمی‌تواند تعیین کند که ایران در نهایت کدام یک از این سناریوها را دنبال می‌کند، اما سیاست‌هایش می‌تواند بر جذاب‌تر شدن مسیر برای تهران تأثیر بگذارد.
ادامه مطلب
تصمیم‌گیری‌های ایران به‌طور معروف مبهم است و هنوز خیلی زود است که به طور قطعی بگوییم که جنگ چگونه تفکر استراتژیک تهران را تغییر می‌دهد. با این حال، به نظر می رسد درس هایی که جمهوری اسلامی ایران تاکنون گرفته، طیفی از سناریوها را نشان می‌دهد که ممکن است دنبال شوند.
ادامه مطلب
جنگ نشان داد که نیروهای موشکی و پهپادی خود ایران می توانند با هدف قرار دادن کشورهای خلیج فارس و قطع صادرات انرژی منطقه از طریق تنگه هرمز، تأثیر بسیار بیشتری داشته باشند. هدف این رویکرد مستقیم، پیروزی متعارف نیست، بلکه ایجاد بازدارندگی است.
ادامه مطلب
اطلاع‌رسانی ایالات متحده در مورد حملات ایران نیز به‌شدت کاهش یافته است. با وجود گزارش‌هایی مبنی بر جراحت سطحی هشت تفنگدار دریایی آمریکا در پی حمله موشکی ایران به یک کشتی تجاری در اواسط سپتامبر، ایالات متحده نه اظهار نظر رسمی درباره این رویداد داشته و نه اقدام تلافی‌جویانه‌ای علیه ایران انجام داده است. با توجه به انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو، برای واشینگتن منافع بیشتری دارد که به جای جلب توجه به تداوم حملات ایران، بر تحولات مثبتی همچون بهبود جریان نفت خام تمرکز کند.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اظهارات مقامات آمریکایی مبنی بر تعیین خط قرمز برای پکن در خصوص ایران و در مقابل، تاکید رسمی شی جین‌پینگ صرفاً بر «ضرورت کاهش بحران و لزوم بازگشت به دیپلماسی و گفتگو»، نشان می‌دهد پکن حاضر به پذیرش دستور کار واشینگتن در قبال خاورمیانه نیست و هرگونه ادعا درباره «معامله پکن و واشینگتن بر سر ایران» فاقد پایه راهبردی است.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: به نظر می‌رسد که با اعلام ترامپ در شنبه گذشته مبنی بر اینکه «آنها پیشنهادی دادند، اما من آن را رد کردم»، فعلا این پنجره بسته شده باشد. البته آقای عراقچی گفت که ایران همچنان منتظر پاسخ از کانال میانجیگران است.
ادامه مطلب
سخنگوی دستگاه دیپلماسی ایران در پاسخ به سوالی درباره حمایت احتمالی وزارت خارجه از طرح مجلس شورای اسلامی برای خروج احتمالی از ان‌پی‌تی گفت: این بحث در محافل سیاسی و نخبگانی ایران بسیار جدی است. ایران به عنوان عضو ان‌پی‌تی از سال ۱۹۷۰ تاکنون، به عنوان طرفی که کاملاً به تعهدات خود پایبند بوده، به بدترین وجه مورد تعرض نظامی قرار گرفته؛ دانشمندانش ترور شده‌اند و تأسیسات هسته‌ای‌اش مورد حمله قرار گرفته است. این پرسش جدی مطرح است که اگر قرار است کشوری در معاهده منع اشاعه حضور دارد، باید بتواند از مزایای آن بهره‌مند شود و از حقوق خود استفاده کند، نه اینکه برعکس، مدام در معرض فشار، تهدید و حمله نظامی باشد. بنابراین این پرسش، پرسش جدی‌ای است.
ادامه مطلب
محمدمهدی ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حضور دیپلماتیک آمریکا در بغداد و اربیل ادامه دارد و واشنگتن نیز تأکید کرده که همکاری‌های اطلاعاتی، آموزشی و امنیتی با عراق ادامه خواهد یافت، اما این همکاری دیگر مبتنی بر استقرار نیروی نظامی در داخل عراق نیست.
ادامه مطلب
مهرداد احمدی شیخانی در یادداشتی می‌نویسد: قطعا جنگ اقتصادی آمریکا و هم‌پیمانانش علیه ایران بسیار بزرگ و قدرتمند است، ولی جنگ اقتصادی ما علیه آمریکا و هم‌پیمانانش دارد آرام‌آرام اثر می‌کند.
ادامه مطلب
درک گزینه های سیاست خارجی آینده ایران مستلزم نگاه به گذشته است. رهبران ایران به طور فزاینده ای جنگ ایران و عراق، جنگ ۱۲ روزه ۲۰۲۵ و جنگ ۲۰۲۶ را نه به عنوان رویارویی های منزوی، بلکه به عنوان مراحل متوالی مبارزه طولانی با ایالات متحده و اسرائیل بر سر بقای نظام به تصویر می کشند. اینکه ناظران خارجی با این دیدگاه موافق باشند یا نه مهم نیست. آنچه اهمیت دارد این است که این روایت در فرهنگ راهبردی ایران جا افتاده است و احتمالاً سیاست خارجی آن را مدت‌ها پس از فروکش کردن درگیری فعلی شکل خواهد داد.
ادامه مطلب