امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نکته اساسی آن است که جمهوری اسلامی ایران عضو کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، موسوم به کنوانسیون مونتهگو بی، نیست و از همین رو، رژیم «عبور ترانزیت» را که در آن کنوانسیون پیشبینی شده، به عنوان یک تعهد قراردادی برای خود نمیپذیرد.
ادامه مطلب
مسعد سلیتی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کشورهایی که دیروز صرفاً بازیگران منطقهای بودند، امروز با تکیه بر اقتصاد و فناوری به بازیگران تأثیرگذار جهانی تبدیل شدهاند. این روند، نشاندهنده گذار تدریجی از عصر «ژئوپلیتیک صرف» به عصر «ژئواکونومی» است.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بررسی رفتارهای این کشورها نشان میدهد که منفعت اصلی آنان در پیروزی برق آسای آمریکا و اسرائیل در جنگ با ایران، نابودی کامل توان نظامی و تضعیف و مهار وزن ژئوپلیتیک آن تعریف شده بود؛ در این راستا این کشورها علی رغم عدم همراهی رسمی و علنی با آمریکا و اسرائیل، در خفا از هیچ تلاشی برای تشویق دولت ترامپ به حمله به ایران و نابودی قابلیتهای دفاعی- نظامی کشورمان دریغ نکردند و حتی در مواردی، با تسهیلات پدافندی، تبادل اطلاعاتی و اجازه به آمریکا و اسرائیل برای حمله به کشورمان از خاک آنها، تمامی شرایط غیر مستقیم برای حمایت از این تجاوز غیرقانونی را فراهم آوردند.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همانگونه که شرکتهای نفتی در قرن بیستم بخشی از نظم قدرت جهانی بودند، شرکتهای فناوری نیز در حال تبدیل شدن به بازیگران راهبردی قرن بیستویکم هستند.
ادامه مطلب
فرزاد محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نقد امنیتیسازی افراطی به معنای نفی ضرورت امنیت نیست. هیچ جامعهای بدون تأمین امنیت نمیتواند به رفاه و توسعه دست پیدا کند. مسئله اصلی نه اصل امنیت، بلکه تعمیم بیضابطه منطق امنیتی به حوزههایی است که ذاتاً امنیتی نیستند.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران با درک محدودیتهای نیروی هوایی خود در برابر رقبای منطقهای و فرامنطقهای، استراتژی «بازدارندگی نامتقارن» را بر پایه موشکهای بالستیک و کروز بنا نهاد. این توانمندی باعث شده است که هزینه هرگونه اقدام نظامی علیه خاک ایران به شدت بالا برود. در واقع، موشکها به ابزاری برای تحمیل «عقلانیت اجباری» به بازیگران مهاجم تبدیل شدهاند که این خود سنگ بنای ثبات در نظم جدید است.
ادامه مطلب
مسعود رضائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تاریخ نشان میدهد که پیروزی بیرونی، در صورت بیتوجهی به ظرفیت و بنیانهای داخلی قدرت، میتواند به فرسایش درونی و سقوط کشورها بینجامد.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کشورهایی مانند آلمان، فرانسه، ایتالیا و بریتانیا در حال سرمایهگذاری در ماهوارهها، دفاع و قابلیتهای پرتاب هستند تا از داراییهای خود محافظت کنند، رقابتپذیری خود را افزایش دهند و به تهدیدات نوظهور از مدار پاسخ دهند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی تلاش میکند ناکامی شورای امنیت را بهعنوان یک «بحران نهادگرایی» بررسی کند؛ ابتدا مفاهیم و مبانی نظری نئولیبرالیسم نهادی را مرور میکند، سپس آن را در بستر واقعی بحران غزه به کار میگیرد و در پایان ظرفیتها و محدودیتهای این نظریه در توضیح وضعیت کنونی را نقد میکند.
ادامه مطلب
همین سعید مصطفی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اقلیم کردستان که صاحب دولت مستقل نیست، به دلیل موقعیت جغرافیایی، رقابتهای داخلی و دخالت کشورهای همسایه، با چندین خطر بزرگ داخلی و خارجی روبهرو شده است.
ادامه مطلب
محمد بیدگلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منشاء فکری بحث امنیت غذایی به عنوان یکی از مهمترین مولفههای امنیت ملی، به بحران غذا در اوایل دهه ۱۹۷۰ در جهان مربوط میشود. امنیت غذایی برای کشوری بزرگ، پرجمعیت و دارای هدفهای بلند همچون جمهوری اسلامی ایران از اهمیت مضاعفی برخوردار است.
ادامه مطلب
سیروس حاجیزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نباید فراموش کنیم که مرکز و بخش عمده کشورهای غرب آسیا، علاوه بر ایران به عنوان هژمون منطقه، ترکیه و اسرائیل، کشورهای عربی هستند. این بدان معناست که کشورهای تأثیرگذار عربی باید در این زمینه مسئولیت ویژهای داشته باشند و ابتکار عمل را در ارائه ایدههایی در مورد امنیت منطقهای به دست بگیرند و این امر را به آمریکا یا سایر کشورهای منطقه واگذار نکنند.
ادامه مطلب
از نظر سیاست امنیتی، آلمان با وظیفه «آمادگی» برای یک رقابت نظامی طولانی با روسیه روبهروست. با این حال، آلمان و اروپا نمیتوانند از نظر تولید تسلیحات و بسیج نیروها با روسیه رقابت کنند، یا فقط تحت شرایط سیاسی غیرجذاب، مانند اقتصاد جنگی، میتوانند این کار را انجام دهند. اگر رقابت سرد نظامی با مسکو از نظر تعداد نفرات برای اروپاییها به سختی قابل پیروزی باشد، آنها باید در یک سیاست هوشمندانهتر به دنبال مزیت خود باشند. به تعبیر یک ضربالمثل اقتصادی: "اگر نمیتوانیم از نظر تعداد نفرات از روسها پیشی بگیریم، باید از نظر فکری از آنها پیشی بگیریم." ابزارهای این کار کمتر شناخته شده است اما وجود دارند.
ادامه مطلب
فرزاد محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نظم وستفالیایی که زمانی بر دولت – ملتها، حاکمیت مطلق و ائتلافهای رسمی استوار بود، امروزه در برابر پیچیدگیهای خاورمیانه ناتوان است. ما اکنون در دوره پسامدرنیته امنیتی به سر میبریم؛ دورانی که در آن کلانروایتهایی مانند ناسیونالیسم عربی، سکولاریسم یا دموکراسیسازی لیبرال، جذابیت و کارایی پیشین خود را از دست دادهاند، در چنین شرایطی، اعتماد عمومی به نهاد دولت بهعنوان تنها ارائهدهنده امنیت، بهشدت تنزل یافته است؛ اما این بینظمی کنونی را نباید معادل هرجومرج یا فروپاشی کامل دانست.
ادامه مطلب
محمد بیدگلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: یکی از اصلی ترین راهبردها و اهداف کلان نظام های سیاسی، دستیابی به سطح مطلوبی از امنیت ملی پایدار بوده است. سیاستگذاری امنیتی، در وهله نخست، به دنبال درک مسئله امنیتی، تمرکز بر آن و سپس یافتن راه حل مناسب است. مسائل در ابتدای راه ممکن است با تمهیداتی ساده و کمهزینه حل شوند اما زمانی که به بحران انجامید، حل آنها دشوار و پرهزینه خواهد بود. می توان گفت سیاستهای امنیتی ایران بنا بر اقتضا و فضای عمومی جامعه، ترسیم و تدوین شده است. قرار گرفتن جمهوری اسلامی ایران در منطقه استراتژیک و حساس خاورمیانه که به عنوان پل ارتباطی بین سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا در جهان مطرح است، قرار گرفتن در معرض تهدیدات امنیتی بعضی از کشورهای خارجی را باعث میشود. جمهوری اسلامی ایران به عنوان کشوری موثر و جریانساز در منطقه خاورمیانه و در عرصه بینالمللی، همواره از ناحیه ایالات متحده آمریکا و همپیمانانش در معرض انبوهی از تهدیدهای چندوجهی در چارچوب جنگهای ترکیبی قرار گرفته است.
ادامه مطلب
شقایق لامعزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تصویب تأسیس «شورای امنیت ملی» (Nationaler Sicherheitsrat – NSR) در ۲۷ اوت ۲۰۲۵ را باید یکی از مهمترین اصلاحات نهادی آلمان پس از جنگ جهانی دوم دانست. نهاد پیشین، «شورای امنیت فدرال» (Bundessicherheitsrat)، عمدتاً بر موضوع صادرات تسلیحات متمرکز بود و نقشی حاشیهای در سیاستگذاری امنیتی ایفا میکرد.
ادامه مطلب
سیروس حاجیزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اهمیت محاسبات کوانتومی به عنوان یکی از بزرگترین دستاوردهای فیزیک مدرن زمانی آشکار میشود که از تئوری انتزاعی فراتر میرود و به کاربردهای عملی که دنیای واقعی را متحول میکنند، به ویژه در زمینههای امنیت و دفاع، دست یابد.
ادامه مطلب
رامین کیانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ۱۲ نکتهی کلیدی و راهبردی را واکاوی میکند که طی این بحران، به صورت عینی و ملموس نمایان شد. نکاتی که بیتوجهی به آنها، در آینده ممکن است هزینههای غیرقابل جبرانی برای ایران در پی داشته باشد.
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی در یادداشتی مینویسد: به نظر میرسد اسرائیل در بحبوحه مذاکرات ایران و امریکا به کشورمان حمله کرد تا این پیام را به جهان بدهد که هیچ توافقی بدون در نظر گرفتن منافع اسرائیل قابل تحقق نیست. اروپا نیز از اسرائیل در این جریان حمایت کرد تا وانمود کند که منافعش با اسرائیل همراستاست و ایران و امریکا نمیتوانند اروپا را از روند گفتوگوها کنار بگذارند.
ادامه مطلب
سیاوش قدوسی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در سالهای اخیر، بحرانهایی چون جنگ اوکراین، پرده از واقعیتهایی تلخ برداشتهاند. کشورهایی که در روزهای آرام در نهادهای بینالمللی سرمایهگذاری کرده بودند، هنگام توفان، پناه یافتند. اما آنان که پیوندی نیافریده بودند، تنها ماندند، و چوب بیپروایی گذشته را خوردند. فرانک مارتلا، فیلسوف فنلاندی معنا، زمانی گفته بود: «خوشبختی، در خوشبخت کردن دیگران است». این جمله را میتوان در ساحت سیاست بینالملل نیز تعمیم داد: امنیت ملی، در مشارکت برای امنیت جمعی معنا مییابد.
ادامه مطلب
ممنوعیت فعالیت گروههای تروریستی در عراق، نهتنها به تقویت حاکمیت ملی عراق کمک میکند، بلکه نقش مهمی در تضمین امنیت مرزهای غربی و شمالغربی ایران خواهد داشت.
ادامه مطلب
سیاستگذاری خارجی و امنیتی روسیه به شدت متمرکز است و ولادیمیر پوتین، رئیسجمهوری، تصمیمگیر نهایی در مسائل استراتژیک محسوب میشود. طبق گزارش آتلانتیک کانسیل (۲۰۱۹)، از زمان روی کار آمدن پوتین در سال ۲۰۰۰، فرآیند تصمیمگیری بهطور فزایندهای در اداره ریاستجمهوری متمرکز شده است و نهادهایی مانند دومای دولتی یا حتی شورای امنیت نقش مشورتی دارند.
ادامه مطلب
منصوره زارع در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: در واقع در غزه تمامی حوزه های جامعه سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، مذهب و حتی خانواده مورد تهدید واقع شده است و دیگر هیچ چیز در امان نیست.
ادامه مطلب
عراق نگرانیهایی در رابطه با همکاری با سران جدید سوریه دارد از این رو پس از گذشت سه هفته از سقوط بشار اسد، یک هیئت امنیتی و نه سیاسی به دمشق اعزام کرد.
ادامه مطلب
نظرسنجی پیو در ژوئن تا ژوئیه ۲۰۲۳ نشان داد که تنها ۱۶ درصد از آمریکایی ها به دولت فدرال اعتماد دارند که پایین ترین سطح در ۷۰ سال نظرسنجی این سازمان است. فقط ۱۰ درصد موافق بودند که تداوم سیاست فعلی و اصولا پیگیری سیاست عموما باعث می شود آنها احساس امیدواری داشته باشند. در ماه اوت، در یک نظرسنجی وال استریت ژورنال، ۹۳ درصد از رای دهندگان احتمالی جمهوری خواه موافق بودند که ایالات متحده در "مسیر اشتباه" پیش می رود. اینها یافته های تلخی هستند.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: در سند راهبردی امنیت ملی این کشور، چشم انداز روشنی از نحوه استفاده لهستان از منابع خود برای تضمین دفاع، امنیت و رفاه شهروندان خود و دولت به عنوان یک کل ارائه داده و در مورد چگونگی همگرایی کشور در سازمان های بین المللی به عنوان یک کشور عضو ناتو و اتحادیه اروپا یا در مورد توسعه روابط دوجانبه با سایر کشورها و همکاری های منطقه ای و جهانی نقشه راه ترسیم شده است.
ادامه مطلب
حامد دانایی یوسف آباد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: تغییرات ژئوپلیتیک موازنه قدرت در غرب آسیا، کاهش نفوذ نسبی ایالات متحده و اروپا و متعاقب آن افزایش نقش های بازیگران منطقه ای بازخیزش رقابت ژئوپلیتیک بین ایران و عربستان سعودی و ترکیه، پیدایش واحدهای نیمه مستقل و تضعیف ساختار (دولت اقلیم کردی) و در نهایت افزایش چشمگیر و فزآینده نقش بازیگران غیردولتی در شکل دادن به ترتیبات موجود عاملی برای منطقه ای شدن و تعریف نظم منطقه ای بوده است.
ادامه مطلب
ترامپ در سپتامبر ۲۰۲۰ در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سخنرانی خود اعلام کرد، ایالات متحده "سرنوشت خود را به عنوان صلح طلب انجام می دهد، اما صلح از طریق قدرت به دست می آید."
ادامه مطلب
رامین فخاری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: چرا سیاستهای جهانی و عمدتا منطقهای به سمتی سوق پیدا میکند که همیشه سوریه دارای ضریبی از ناامنی است؟ چه کشورهایی بیشترین سود را از قبال ناامنی در سوریه کسب میکنند؟
ادامه مطلب
علی گلستانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: در شرایطی که نگاه و سیاستورزی امنیتزده، عدم توسعه متوازن، انتصابات به چالش کشنده ی کارآمدی حاکمیت در کارویژه های اصلی خود؛ عدم تخصیص منابع کافی و عدم درک صحیح از شرایط و موضوعات کردی و حتی عدم حساسیت به آنها؛ در حالی که اخبار منفی و ناامیدکننده از بروز فسادهای مالی مختلف فراوان منتشر میشود از یک سو و از سوی دیگر زمینههای تمایلات واگرایانه از بیرون مرزها به طور جدی فراهم بوده؛ کردها را قربانی فعالیتهای اغواگرایانه احزاب و گروههای مسلح میکند. آثار این شرایط به شکلگیری شرایط امنیتی منجر شده که در نتیجه باعث درک و برخورد امنیتی دستگاه حاکمیت با موضوعات کردی میشود و این چرخه تداوماً بازتولید میشود و هر بار فربهتر از قبل گستردگی و ژرفای بیشتری را در بر میگیرد. برای خروج از این وضعیت میتوان اذعان کرد اقداماتی به درستی و از سوی نهادهای بالادستی صورت گرفته است.
ادامه مطلب