دیپلماسی در دامِ هژمونی
سیروس حاجیزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مشارکت دولت لبنان در دور دوم مذاکرات مستقیم با اسرائیل (آوریل ۲۰۲۶)، در ادبیات رسمی به مثابه «بازیابی حاکمیت» تفسیر میشود؛ این نگاشت بر پایه نظریههای وابستگی ساختاری، استدلال میکند که این روند در عمل نوعی «عقبنشینی تاریخی» از موضع کنشگری مستقل است. این فرآیند نشان میدهد که دولت لبنان، نه به عنوان یک کنشگر مقتدر، بلکه به عنوان «وکیل مدافعِ مضطر» یا «پوشش قانونی» برای مدیریت پیامدهای تقابل نظامیِ حزبالله وارد مذاکره شده است. نقش تعیینکننده حزبالله به عنوان بازیگر غیردولتی مسلح، تمامی فضای دیپلماتیک را به یک «دیکته از بالا» تبدیل کرده است؛ جایی که مذاکره نه ابزاری برای حل مناقشه، بلکه مکانیزمی برای مشروعیتبخشی به واقعیتهای تغییر یافته میدانی و ادغام اجباری لبنان در ترتیبات هژمونیک آمریکایی – اسرائیلی است.
ادامه مطلب
