محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ار به جایی رسیده که دیگر موضوع هستهای را «پیش غذا» هم نمیدانند و میگویند نه تنها هیچ تحریمی رفع نمیشود، بلکه ایران برای بمباران نشدن باید قدرت موشکی و منطقهای و امنیت داخلی خود (در برابر مشتی زامبیهای وحشی آموزش دیده) را نیز واگذار کند.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: یکی از پیامدهای هرجومرج، تاثیر آن بر لایههای هویتی و روایتی جوامع هدف است. در شرایط ثبات، جوامع قادر به تولید و بازتولید روایتهای ملی، خاطرات جمعی، و الگوهای هویتی نسبتا پایدار هستند. اما هرجومرج این توانایی را از بین میبرد. آشوب داخلی، مرزهای «ما» و «آن ها» را محو و بازتعریف میکند. دشمن، دیگر نه آن قدرت خارجی دور، که همسایه، همشهری، یا حتی خویشاوندی است که به جناح یا قطب رقیب پیوسته است.
ادامه مطلب
ایران طیف گستردهای از فناوریها و تأسیسات هستهای را دارد که در سناریوهای بد ازجمله آشوب، خطر ایجاد میکنند و اورانیوم بسیار غنیشده (HEU) گم شده، نگرانکنندهترین آنهاست.
ادامه مطلب
طبق شایعات، جنجالهای جلسه چهارشنبه گذشته در کاخ سفید بسیار پرشور بود، زیرا نتانیاهو آشفته شد، اما ترامپ کوتاه نیامد. این در حالی است که مفسران پیشبینی میکردند ترامپ، مانند بسیاری از رهبران جهان امروز، در برابر باجگیری موساد بر سر ماجرای اپستین آسیبپذیر است.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی با بررسی جامع یادداشتهای تحلیلی ارائهشده در سایت دیپلماسی ایرانی، به این نتیجه میرسد که آنچه ایران با آن مواجه است، صرفاً یک تهدید خطی یا مجموعهای از بحرانهای منفصل نیست، بلکه اجرای یک «راهبرد فرسایش ترکیبی» هوشمندانه و چندلایه از سوی ایالاتمتحده و متحدانش است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دیدبانی عرصه دیپلماسی منطقهای نشان میدهد، ترکیه، عراق، عربستان، قطر، عمان و مصر، کنشگران صلح یا بازدارنده جنگ هستند و اسرائیل آشکار و برخی از زیرقدرتها در منطقه، به صورت پنهانی، کنشگران جنگ و یا شتابدهندگانِ جنگ محسوب میشوند. منافع و انگیزههای هر یکی از این کنشگران چیست؟
ادامه مطلب
اسرائیل علیرغم محکومیت فزاینده از سوی متحدان غربی خود به دلیل تاکتیکهای خشن خود، عموماً در صدر قرار گرفته و «محور مقاومت» ایران متحمل شکستهای متعددی شده است. در پایان دوره گزارش، اسرائیل و ایران در یک جنگ هوایی ۱۲ روزه مستقیماً با هم جنگیدند.
ادامه مطلب
احمد کاظمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این تصور باکو که رژیم صهیونی یا کشور دیگری می تواند در جنگ آتی مانع حق مشروع ایران برای پاسخ به مبادی و متحدان تجاوز نظامی باشد، شبیه تصور قماربازی است که فکر می کند در هر قماری، بلاتردید برنده خواهد شد.
ادامه مطلب
واشینگتن نباید تهدیدهای ترامپ برای حمله به ایران را عملی کند. در این مرحله، چنین حملاتی، که چند هفته پس از خشونتها انجام میشود، کمتر به سرنگونی نظام مربوط میشود و بیشتر به آرام کردن منتقدان تندروی دولت در داخل امریکا مربوط میشود. هیچ کس، از جمله ترامپ، نمیداند که حملات چه تأثیری بر روان کسانی که در برابر جمهوری اسلامی مقاومت میکنند و کسانی که از آن حمایت میکنند، خواهد داشت. حملات ایالات متحده شاید معترضان را تحریک کند، اما این حملات در عین حال میتوانند هم بهراحتی به چرخهای از خشونت منجر شوند که میتواند هرج و مرج را نیز تسریع کند. یک نتیجهی نامشخص علیه یک نظام آسیبدیده و در تنگنا قرار گرفته، میتواند شرایطی را که به جنگ داخلی سوریه منجر شد، تکرار کند و کشور و منطقه را بیشتر بیثبات کند.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: امروز ملت ایران در یکی از بزنگاههای خطیر تاریخی خود ایستاده است. جنگ شناختی، اقتصادی و روانی که از سالها پیش آغاز شده بود، اکنون با اشکالی پیچیدهتر و خشنتر ادامه یافته است. دشمنی که پس از شکست در جنگ نظامی ۱۲روزه اخیر و التماس برای آتشبس، نتوانست به اهداف خود دست یابد، اینبار مسیر تروریسم کور و ناامنسازی داخلی را در پیش گرفت؛ جنگی ناجوانمردانه که مستقیماً مردم عادی را هدف قرار داده است.
ادامه مطلب
فریدون علیمازندرانی، حسن فتاحی و مصطفی روستایی در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: واقعیت ژئوپلیتیک خاورمیانه نشان میدهد که این تلاشها بسیار فراتر از یک دغدغهی فنی یا امنیتی هستند. ایالات متحده، بهعنوان معماری که دهههاست نظم امنیتی خاورمیانه را شکل داده، انگیزههایی چندلایه برای تحمیل محدودیت موشکی بر ایران دارد. این انگیزهها را میتوان در دو دستهی بزرگ تحلیل کرد: «انگیزههای آشکار» که در سطح دیپلماسی بیان میشوند، و «انگیزههای پنهان و راهبردی».
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پرسش اصلی این یادداشت این است: اسرائیل چگونه تلاش کرده بازدارندگی آسیبدیده خود را احیا کند؟ و آیا این تلاشها واقعاً به «بازگشت تعادل قوا» منجر شده یا سیاستهای جدید به «ناامنی بیشتر» انجامیده است؟ تعادل قوا در خلیج فارس چگونه شکل گرفته و امروز چه تغییراتی را تجربه میکند؟ و مهمتر: واقعگرایی تا چه حد میتواند این تحولات را تبیین کند.
ادامه مطلب
همانطور که گاهی اوقات در خاورمیانه اتفاق میافتد، اتفاق غیرمنتظرهای رخ داد. همزمان با اینکه ایران با ناآرامیهای گسترده ناشی از تورم بالا و نارضایتی عمومی مواجه شد، نتانیاهو، که مدتها طرفدار سرسخت جنگ با ایران بود، از این موضع خود عقبنشینی کرد.
ادامه مطلب
تلاش برای یافتن انگیزههای عقلانی و منطقی در پس پرده تصمیم احتمالی امریکا برای آغاز جنگی فراگیر علیه ایران، راه به جایی نخواهد برد و به نتایج واقعی منجر نخواهد شد.
ادامه مطلب
وی در پاسخ به پرسش دیپلماسی ایرانی درباره پس گرفتن دعوت از سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان برای شرکت در داووس، آن هم در حالی که صحبت از احتمال گفتوگوی ایران و امریکا در این نشست گزارش میشد، در حالی که سوئیس میزبان رئیس دولت اسرائیل بود، گفت: «این ازجمله تناقضهای آشکاری است که ما با آن مواجهیم. ما دوست نداریم روابط خوب و حسنهمان با سوئیس را زیرسوال ببریم. ما رابطهای نزدیک و بسیار محترنامه با کشور سوئیس داریم. در خیلی از برههها سوئیس نقش بسیار سازنده داشته و در میانجیگریها از جمله میان ما و امریکا نقش بسیار قابل تقدیری ایفا کرده است، ضمن اینکه سوئیس حافظ منافع امریکا در ایران نیز هست. آنچه میگویم به هیچ وجه نباید به معنای خدشه روابط ما با سوئیس شود، اما برای افکار عمومی این پرسش مطرح است که چگونه میزبانان مجمع جهانی اقتصاد تحت تاثیر یک طرف ثالث و جنگطلب و تندرو دعوت خود از وزیر امور خارجه کشورمان را پس میگیرد. در حالیکه وزیر امور خارجه سوئیس خود در این مجمع اعلام کرد که داووس به جستوجوی معناست و جهان بیش از هر زمانی به گفتوگو نیازمند است. در حالی که آنچه با ایران انجام شد با آنچه او گفت در تناقض است. این سوال مطرح است که کدام کشورها و طرفها از این وضعیت سود میبرند. به نظر ما تندروها و کشورهای جنگطلب که با ارسال نامه به دولت سوئیس تهدید کردند اگر میزبان آقای عراقچی شوید شما را تحریم میکنیم، آنها بیشترین سود را از این جنگطلبی میبرند.»
ادامه مطلب
محمدرضا عبداله پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: «نیل تا فرات» پاسخی است به گسترش عمق راهبردی ایران و نه یک پروژه توسعهطلبانه کلاسیک. بنابراین و به طور کلی، «نیل تا فرات، نقشه نیست؛ منطق نظمسازی اسرائیل در خاورمیانه است؛ نظمی که نه بر ثبات، بلکه بر برتری در بیثباتی بنا شده است. اسرائیل، زمین را اشغال نمیکند، فضا را مدیریت میکند، دولتها را تضعیف و معنا را مصادره میکند.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ در دکترین سیاست خارجی و امنیت ملی آمریکا و رژیم صهیونسیتی، نه آخرین مرحلهٔ دیپلماسی، بلکه هدفی است که با پوشش دیپلماسی برای فریب و غافلگیری طرف مقابل، برای آنها جنگ این گونه تعریف شده است.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران با همین توان نظامی موجود خود میتوانست عکسالعملهای مناسب و «غیرقابل پیش بینی» از خود نشان دهد بهگونهای که بازدارندگی مناسبی در برابر آمریکا ایجاد کند
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: قرار گرفتن ایران در وضعیت تک گزینهای دیپلماسی زور که از سوی برخی سیاستگذاران و سیاستمداران غربی با عنوان "مذاکره، تنها راه حل بحران ایران" یا "مذاکره تنها گزینه روی میز" آنرا توصیف میکنند، برسازی دوگانه زورمدارانه "یا مذاکره و توافق یا جنگ" است.
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی مینویسد: شناسایی سومالیلند بخشی از استراتژی «محاصره استراتژیک ایران» توسط اسرائیل است. با حضور در این منطقه، اسرائیل میتواند بر تحرکات دریایی و ارسال تجهیزات ایران نظارت وبا نفوذ ایران در منطقه دریایسرخ مقابله کند.
ادامه مطلب
مهمترین نکتهای که از نشست ترامپ ـ نتانیاهو در فلوریدا بیرون آمد این بود که هیچ معامله ساده و مستقیم میان واشنگتن و اسرائیل در خاورمیانه وجود ندارد. اسرائیل همچنان فضای مانور خود را حفظ کرده است، اما پیام اصلی دیدار فلوریدا تداوم وضعیت موجود منطقهای بود.
ادامه مطلب
نباید از انعطافپذیری اساسی سیستم غافل شد. دولت هنوز سرویسهای امنیتی قابل اعتماد و سازمانهای اطلاعاتی همپوشان را کنترل میکند. و مخالفان نتوانستهاند یک ساختار منسجم یا یک رهبری قابل تشخیص ایجاد کنند. جمهوری اسلامی ایران از مزایای زیادی برخوردار است.
ادامه مطلب
مسعد سلیتی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: انکار مشکلات داخلی، تنها فرصتهای اصلاح را از دست میدهد و دشمنان خارجی را جسورتر میکند.
ادامه مطلب
این حملات، که ظاهراً عملیاتی برای تغییر رژیم بودند، پس از حملات دیگری در روز کریسمس انجام شد، زمانی که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، حملات هوایی به نیجریه و سومالی و حمله پهپادی سیا به ونزوئلا را تصویب کرد.
ادامه مطلب
بنیاد هابیلیان در یادداشتی که در اختیار دیپلماسی ایرانی گذاشته است، مینویسد: چرا این گروهک با سماجت بر یک راهبرد شکستخورده پافشاری میکند؟ پاسخ در یک ضرورت حیاتی نهفته است: بقا. ویتنامیسازی امروز برای منافقین، یک انتخاب تاکتیکی نیست، بلکه تنها راه زنده ماندن سازمان است.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ ۱۲ روزه به وضوح جای خالی برخی فناوریها را در ایران نشان داد. فناوریهایی که حدود ۴۰ سال در ایران روی آن سرمایهگذاری شده و ادعاهایی هم مطرح شده بود ولی در روز مبادا هیچ خبری از آنها نبود.
ادامه مطلب
بقایی گفت: فرایندی که بخواهد تهدیدی علیه کشور دیگر باشد نیز با قوانین و تعهدات بینالمللی مغایرت دارد. از رژیم صهیونیستی که ماهیتا این گونه عمل میکند و اعتنایی به تعهدات بینالمللی ندارد، انتظاری نمیرود، اما از کشورهای دیگری که خود را پایبند به اصول بینالمللی میدانند انتظار داریم که به فرایندی وارد نشوند که علیه کشوری دیگر تهدید باشد.
ادامه مطلب
محمد محمودیکیا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بر اساس مؤلفههای سهگانه برچر برای شناسایی یک بحران بینالمللی (تهدید ارزشهای حیاتی، محدودیت شدید زمان برای تصمیمگیری، و ناگزیر بودن طرفها از توسل به زور)، آنچه در جریان جنگ ۱۲ روزه رخ داد، یک بحران و درگیری جدی و تمامعیار بود و نه صرفاً یک تنش مقطعی. پیامدها و تأثیرات راهبردی آن همچنان در معادلات منطقهای قابل مشاهده است.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: عادی سازی روابط کشورهای اسلامی با اسرائیل، در یک دهه اخیر و با مدیریت دولت ایالات متحده امریکا با رهبری دونالد ترامپ به گونهای پیش میرود که میتواند ایران را به یک دولت مداخلهگر در روابط بینالملل میان اسرائیل و دیگر کشورها تبدیل کند.
ادامه مطلب
ابوالفضل حسینی نیک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحولات اخیر نشان میدهد که محیط امنیتی پیرامون ایران به مرحلهای سیالتر و بیثباتتر وارد شده است. افزایش سطح تنش مستقیم و غیرمستقیم با اسرائیل، گسترش دامنه درگیریها به حوزههای سایبری، اطلاعاتی و عملیاتهای نقطهای، و تغییر محاسبات قدرتهای فرامنطقهای، همگی بیانگر آناند که الگوی بازدارندگی پیشین دیگر بهصورت خودکار عمل نمیکند. فرسایش تدریجی برخی بازیگران همپیمان منطقهای، افزایش هزینههای سیاسی و اقتصادی حمایت از شبکههای نیابتی، و حساستر شدن آستانههای درگیری، قدرت سخت ایران را وارد مرحلهای کرده که در آن «نگهداری بازدارندگی» خود به یک چالش راهبردی تبدیل شده است. در چنین فضایی، خطر سوءمحاسبه، تصاعد ناخواسته تنش و ورود به چرخههایی که کنترل آنها دشوار است، بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته است.
ادامه مطلب