تلاشهای تازه برای جلوگیری از جنگی دیگر میان آمریکا و ایران
ترس از اینکه بازگشت به جنگ همهجانبه چه چیزی را به همراه خواهد داشت، موجی از دیپلماسی را به راه انداخته است.
ادامه مطلب
ترس از اینکه بازگشت به جنگ همهجانبه چه چیزی را به همراه خواهد داشت، موجی از دیپلماسی را به راه انداخته است.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: حضور هیئتهای عالیرتبه از کشورهای عضو «توافقنامه دفاع مشترک مکه» در تهران نشاندهنده تغییر پارادایم کشورهای عربی از اتکای صرف به آمریکا به سمت «مدیریت منطقهای» و تعامل مستقیم با تهران است.
ادامه مطلب
مریم وریج کاظمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شاید چنین به نظر می رسد اسرائیل در احیای روابط با کشورهای عربی (از مراکش تا کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس)، برای حفظ یک سیاست خارجی متعادل با اولویت حفظ منافع اقتصادی – تجاری موفق عمل کند اما کماکان رویارویی با دو رقیب از جهان اسلام غیر عرب یعنی ترکیه و ایران برای این رژیم چالش های نوظهوری ایجاد خواهد کرد.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی مینویسد: بر اساس روایت منتشرشده در رسانههای اسرائیلی، نتانیاهو خواهان پیشبرد اقدام موردنظر بود، درحالیکه زامیر درباره ضرورت و نحوه اجرای آن ملاحظاتی داشت و خواستار بررسی بیشتر و روشن شدن مجوز رسمی شده بود.
ادامه مطلب
رابین اف. لیرد در تحلیلی مینویسد: تحلیلگران اکنون دو اردوگاه را میبینند: یک خط اسرائیل – امارات متحده عربی که متعهد به رویارویی است و یک گروه سعودی – پاکستان – ترکیه – مصر که به پذیرش و ایجاد تعادل با ایران مایل است. درسی که کشورهای خلیج فارس گرفتهاند این است که ایران خطرناک است. به این نتیجه نرسیدهاند که باید پشت سر واشینگتن صف بکشند.
ادامه مطلب
مایکل سی. هوروویتس در فارن افرز مینویسد: دلایل متعددی برای عملکرد غافلگیرکننده و موفقیتآمیز ایران وجود دارد. نخست آنکه این کشور مدتها برای مقابله با حملات آمریکا و اسرائیل برنامهریزی کرده بود و آمادگی داشت تا پس از کشته شدن رهبران ارشد، ساختار حکومتی خود را بازسازی کند. ایران همچنین توانست با واردات کالاهای کافی، از فروپاشی کامل اقتصاد خود در شرایط محاصره دریایی توسط آمریکا جلوگیری کند. اما یکی از مهمترین عوامل، برخورداری جمهوری اسلامی از زرادخانهای بزرگ متشکل از پهپادها و موشکهای ارزانقیمت و در عین حال دقیق بود. این تسلیحات، حملات متقابل ایران را کارآمد ساخت و به این کشور امکان داد تا با بستن تنگه هرمز، از تشدید درگیری از سوی آمریکا مانع شود و بازدارندگی ایجاد کند.
ادامه مطلب
کیومرث اشتریان در یادداشتی مینویسد: اینک میتوان گفت آمریکا در پی رودررو قراردادن ایران با کل جهان است و این از سخنان اخیر ترامپ در سازمان ملل کاملا آشکار است. او در سخنانش ابتدا مدعی است ذخایر بزرگ ایران از موشک و پهپاد و تجهیزات نظامی برای کشورهای منطقه تهدید محسوب میشوند و اینکه «رژیم» جمهوری اسلامی ۷۰ هزار نفر از شهروندان خود را کشته است تا این معنا را برساند که حکومت ایران هم برای منطقه تهدید است و هم برای مردم خودش.
ادامه مطلب
آیا کارنامه نتانیاهو واقعاً ادعای او مبنی بر دگرگون کردن بنیادین چهره منطقه و آغاز «عصر اسرائیل» در خاورمیانه را تأیید میکند؟ آیا او واقعاً به اهداف راهبردیای که برای تحقق آنها تلاش میکرد، دست یافته است؟
ادامه مطلب
رضا حاجی محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه در این مقطع اهمیت راهبردی دارد، تمایز دقیق میان سیاست موازنهگرایانه سنتی قزاقستان و همسویی راهبردی واقعی با محور تلآویو-واشنگتن است؛ تمایزی که نتیجه آن تعیین میکند آیا ایران با یک همسایه محتاط اما همچنان قابل تعامل روبهروست یا با کشوری که بهتدریج در معادله امنیتی غرب علیه تهران ادغام میشود.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: به این نبرد تاریخی باید هم جنگ انقلابی نام داد چرا که نقطه عطفی در تاریخ بوده است، نه فقط در تاریخ ملی بلکه در تاریخ جهانی. ایران ثابت کرد که می توان در برابر نیرومندترین ارتش های جهان ایستاد و پیروز شد.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب
سلیمان گلپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این نوشتار کوتاه میکوشد با اتکا به ابزارهای نظریه سیستمها و رویکرد عیبیابی نهادی، نشان دهد که منازعات قرن جدید، نه رویدادهایی استثنایی، بلکه علائم هشداردهنده یک معماری فرسوده هستند؛ معماریای که بازخوردهای تنبیهیاش با تأخیرِ مهلک همراه است، بازخوردهای تقویتکنندهاش (مسابقات تسلیحاتی) بیوقفه کار میکنند، و متغیرهای هدفش (امنیتِ دولتها) با متغیرهای حیاتی (امنیتِ انسانها) در تضاد دائمی قرار دارند. درک این نقصهای ساختاری، نه برای تبرئه عاملان جنایت، بلکه برای یافتن راهکارهایی است که هزینهی تجاوز را از یک محاسبه کوتاهمدتِ سودآور به یک اشتباهِ راهبردی پرهزینه تبدیل کند.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی مینویسد: در کنار مذاکرات احتمالی بر سر اوکراین، مذاکره با ایران جدیترین آزمون سیاست خارجی دولت ترامپ است. در نهایت، پرداختن به حقایق با زبان مبهم غیرممکن خواهد بود: ایران یا تنگه هرمز را کنترل خواهد کرد یا نخواهد کرد. اگر این کار را انجام دهد، ایران عملاً ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون خواهد کرد و تأثیر زیادی بر هر کشور خلیج فارس و کل خاورمیانه خواهد داشت.
ادامه مطلب
سعید جمشیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مجموعه درگیریهای منطقهای از شروع عملیات طوفان الاقصی و علی الخصوص جنگ دوازده روزه به بعد تاکنون آشکار ساخته که عملیات نظامی دیگر صرفا زنجیرهای از حملات فیزیکی نیست، بلکه شبکهای درهمتنیده از عملیات اطلاعاتی، سایبری و شناختی را نیز شامل میشود.
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی در یادداشتی مینویسد: پیمان مکه پیدا و پنهانهایی دارد که بدون توجه به آنها نمیتوان بهدرستی آن را تفسیر و بررسی کرد. مهمترین آن نوع رابطه هر سه کشور با غرب، بهویژه امریکاست که مفهومی متفاوت از پیمان عادی منطقهای به ما میدهد.
ادامه مطلب
سید احمد کاظمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دریای گرگان یا دریای ورکانه قدیمیترین نام ثبت شده دریای شمال ایران و نام آن در عهد هخامنشیان و اشکانیان است. در نقشههای تاریخی ایران از عنوان دریای گرگان، طبرستان، دیلم، هیرکانیا، گیلان، مازندران و کاسپین و در نقشهها و مکاتبات بینالمللی از عنوان کاسپین برای این دریا استـفاده شده است.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: می توان گفت انتقال کانون منازعه از رویارویی اعراب و رژیم اسرائیل به تقابل ایران و اسرائیل، بازتاب دگرگونی عمیق در ساختار قدرت خاورمیانه است.
ادامه مطلب
بهرام مرادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آیا راهبرد امنیتی جمهوری اسلامی ایران، به جای افزایش قدرت بازدارندگی، به شکلی ناخواسته به تسریع روند شکلگیری ائتلافهای منطقهای علیه تهران منجر شده است؟
ادامه مطلب
مسعود رضائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برای تهران، مسئله اصلی دیگر صرفاً مدیریت روابط با اوکراین نیست، بلکه جلوگیری از تلاقی دو جبهه امنیتی است. اگر رقابت با کییف به بخشی از رویارویی گستردهتر ایران با آمریکا و اسرائیل تبدیل شود و کشورهای اروپایی آشکارا در صف مقابله با ایران قرار گیرند، تهران ناگزیر خواهد بود منابع دیپلماتیک، اطلاعاتی و نظامی خود را میان چند بحرانِ همزمان توزیع کند؛ وضعیتی که میتواند آزادی عمل آن را در خاورمیانه و تنگه هرمز کاهش داده و هزینههای بازدارندگی را بهطور محسوسی افزایش دهد.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بازخوانی تحولات پیچیده از خلیج فارس و دریای سرخ تا اعماق دریای خزر نشان میدهد که تبدیلشدن «تنگه هرمز و بابالمندب» به زنجیرهای از ابزارهای بازدارندگی متقابل، توانسته است هزینههای دستاندازی و فشار یکجانبه بر ایران را برای آمریکا و رژیم اسرائیل به شدت بالا ببرد. این دستاورد میدان، ابزاری ارزشمند برای تثبیت وزن ژئوپلیتیکی کشور و بازداشتن طرفهای مقابل از محاسبات شتابزده نظامی بوده است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پس از پنج سال و آزمون «تاب آوری ایران» در بحران های داخلی؛ تحریمهای شدید و تحمیل دو جنگ خارجی؛ شواهد و علائم نشان میدهند ائتلاف اسرائیل- امریکا، استراتژی هزار ضربه چاقو را مجددأ در دستور کار گذاشته اند.
ادامه مطلب
رسول سوری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شواهد نشان میدهد که دو طرف در حال مدیریت رقابت در چارچوب بازدارندگی متقابل هستند و اگرچه لفاظیها تند است، اما احتمال رویارویی نظامی مستقیم در کوتاهمدت اندک به نظر میرسد.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی مینویسد: پایگاههای ایالات متحده در منطقه اکنون هدف حملات ایران است که به کشته شدن دستکم هفده نظامی آمریکایی، مجروح شدن حدود پانصد نفر دیگر و تلفات میلیاردها دلاری تجهیزات منجر شده است. این یک مشکل جغرافیایی است.
ادامه مطلب
غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بدون شک در جهان امروز تنها زبان قابل فهم برای ایالات متحده و اسرائیل زبان زور و آتش است؛ همان زبانی که اکنون ایران به خوبی با آن سخن میگوید.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه این روزها در جنوب کشور شاهد هستیم؛ نه جنگ است و نه زد و خورد بلکه شبه جنگی است که در جغرافیای حائل زد و خورد و جنگ تعریف میشود و میتواند مقدمهای برای یک جنگ طولانی و «اوکرانیزه کردن جنوب ایران» باشد.
ادامه مطلب
پوریا لوایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اگر قرار بر صلح و امنیت پایدار در منطقه باشد، دیگر دوران «پناهگاه امن» برای دشمنان ایران به سر آمده است و این لانه باید فرو بریزد.
ادامه مطلب
در حالی که نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد در آستانه خروج هستند، یک مأموریت اتحادیه اروپا میتواند به تقویت تلاشهای واشنگتن در لبنان کمک کند؛ البته به شرط آنکه کشورهای اروپایی بتوانند پیشنهادهای خود را بهطور نزدیک با حضور آینده سازمان ملل متحد و نیز با تمرکز ایالات متحده بر حاکمیت لبنان هماهنگ کنند.
ادامه مطلب
الیون آبرامز در یادداشتی در شورای روابط خارجی مینویسد: توافق آمریکا و ایران، اسرائیل، متحدی حیاتی برای امریکا، را در مورد مسائلی که بر منافع اصلی امنیتی آن تأثیر می گذارد، به حاشیه می برد. این ممکن است از نظر تاکتیکی قابل دفاع باشد، اما روشی که واشنگتن با آن برخورد کرده است، اینطور نیست.
ادامه مطلب
بهاءالدین بازرگانی گیلانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شاید بتوان گفت که جنگهای یک ساله اخیر ایالات متحده و اسرائیل با ایران ولو که در مقاطع زمانی کوتاه انجام شد، نقطه عطفی در تقلیل موقعیت جهانی ایالات متحده بوده است. رخدادی که آرایش سیاسی، امنیتی بین المللی را دگرگون و حتی آن را به آشوب و سردرگمی دچار کرد و پارادایم امنیتی – نظامی تازهای را به دنیا معرفی کرد.
ادامه مطلب
حجت حدیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در این نوشتار با وامگیری از فرانظریه «نوواقعگرایی تدافعی/تهاجمی » و مفهوم «موازنه تهدید » استدلال میکنیم که خاورمیانه از عصر «بازدارندگی از طریق پنهانکاری و ابهام» عبور کرده و وارد فرآیند شکنندهای از «بازدارندگی عریان و پویا» شده است؛ وضعیتی که در آن بازدارندگی دیگر به معنای ممانعت از وقوع ضربه نیست، بلکه به معنای تنظیم، مدیریت و مهار سطح و جغرافیای ضربه متقابل در درون یک «موازنه وحشت متعارف» تعریف میشود.
ادامه مطلب