لزوم پرهیز از عینک "نوعثمانی‌گری" در مناسبات تهران و آنکارا

از ترکیه دشمن نسازیم!

۰۵ آذر ۱۳۹۸ | ۱۶:۰۰ کد : ۱۹۸۷۷۵۱ نگاه ایرانی خاورمیانه
بهاء الدین بازرگانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: ترکیه در جریان جنگ تحمیلی و در تحریم های آمریکایی و بین المللی تامین کننده حیاتی ترین نیازهای ما بوده و هست. ترکیه هنوز خیلی بیش از دیگر همسایگان، خصوصا، همسایگان عرب جنوبی، دارای مناسبات متعادل و پایدار و اشتراکات تمدنی، فرهنگی و دینی با ماست. رویکردهای حسن همجواری و وجدان سیاسی آنها در قیاس با دیگر همسایگان، با ما بیشتر است. ترک‎ها دموکراسی دارند، پلورالیسم سیاسی و اجتماعی و نظامات پارلمانی در ترکیه حاکمیت دارد، جامعه مدنی ترکیه با تکیه بر عنصر کار و تجارت و بدون دسترسی به منابع خام زیرزمینی شکل گرفته و نضج پیدا کرده است. ترکها بیش از همه همسایگان دارای سوابق دولت – ملتی هستند. رهبران دیروز و امروز حزب عدالت از اسلام‌گرایی دوران متاخر در کشورمان، بسیار تأثیر پذیرفته و با نواندیشان دینی – ملی معاصر ما مراوده داشته‎اند.
از ترکیه دشمن نسازیم!

نویسنده: بهاءالدین بازرگانی گیلانی، مترجم و پژوهشگر

دیپلماسی ایرانی: نوعثمانی و نوعثمانی‌گرایی ترکیه امروز و توسعه نفوذ منطقه‌ای و فرامنطقه ای آنکارا، که در محافل سیاسی و نخبگانی کشورمان استعمال فزاینده‌ای پیداکرده، پیش از هرچیز ساخته و پرداخته ممالک غربی، به‌ویژه اروپایی و متأثر از سوابق تاریخی در مناسبات همیشه منازعه آمیز عثمانی – اروپایی است. (بحث چالش برانگیز هلال شیعی و احیای امپراتوری فارس ها از سوی ایران که در ممالک عربی به آن دامن زده می شود، اساسا از همین آبشخور سیراب می شود). پس از روی کارآمدن حزب عدالت و توسعه، 17 سال پیش در ترکیه و مخصوصا این اواخر به دنبال سیاست های مداخله جویانه رجب طیب اردوغان در منطقه، همین‌طور مناسبات چالشی او با اتحادیه اروپایی، این واژه هرچه بیشتر در محافل سیاسی و بین المللی و از جمله در کشورمان مورد استناد قرار می گیرد. در واقع اظهارات حدود هشت سال پیش داوود اوغلو وزیر خارجه وقت ترکیه که بر ضرورت اتحاد میان کشورهای ترک زبان انگشت گذاشت، سپس توسط دیگر سیاستمداران ترک تکرار شد، پژواک و برانگیختگی زیادی پیداکرد.

با یک نگاه اجمالی به شرایط کاملا دگرگون شده در مناسبات مدرن بین المللی می توان گفت که این واژه‌ای غیر واقعی و تا حد زیادی انحرافی است. ترکیه امروزی هرگز نمی تواند منادی "نوعثمانی‎گری" باشد. ترکیه همانند آلمان پس از دو جنگ جهانی اول و دوم، آرام گرفته و در دنیای امروز به کلی فاقد روحیه و ظرفیت امپراتوری سازی است. این کشور از قدرت و انسجام داخلی برای تحقق این امر بی بهره است. اگر ترکیه زمانی در دوران جنگ سرد، با داشتن دومین ارتش بزرگِ ناتو، به‌عنوان قلاب امنیتی مستحکم در حوزه جنوبی ناتو در مقابل اتحاد شوروی عرض اندام می کرد، امروزه چنین عنصری وجود ندارد و ترکیه اهمیت ژئواستراتژیکی خود را تا حد زیادی از دست داده است. رویکرد بیش از یک دهه گذشته ترکیه به سوی منطقه، حاصل ناامید شدن از اتحادیه اروپایی و سال‌ها تلاش ناکام در پیوستن به این کلوپ سیاسی اروپا بوده‎است. این به نوبه خود به مواجهات سیاسی دو قطعه سرزمینی اروپا و ترکیه در دو سوی بوسفور دامن زده است.

بر خلاف آنچه در کشورمان عموما از آن به ادغام و اتحاد تمام عیار ترکیه با دنیای غرب نام‌برده می‌شود، باید گفت که این تمام واقعیات سیاسی را درنظر نمی گیرد و ترکیه‌ به لحاظ تاریخی و فرهنگی با دنیای سیاسی امروز اروپا تنافر معناداری دارد. ترکیه خیلی بیشتر از ایران با رقابت و تهدیدات از سوی همجواری های دور و نزدیک خود رویاروست و این هر دو به نوبه خود بر شرایط سیاسی و اجتماعی داخلی ترکیه تأثیرات ژرف و بی ثبات کننده برجا می گذارد و هرگونه جاه طلبی های نوع "نوعثمانی" را از او سلب می کند. به روشنی می توان دید که ترکیه با همسایگان مستقیم و غیر مستقیم خود: یونان، قبرس، روسیه، عراق، سوریه، ایران و حتی اسرائیل نوعا در رقابت و تضاد به سر می برد و به نوعی در محاصره قرارمی گیرد. علیرغم وجود منافع زیاد اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی برای ترکیه در مناسبات با اروپا، درعین حال ترکیه‌ حزب عدالت و توسعه، امروزه با اروپایی سر و کار دارد که از اردوغان دیو می سازد، به فوبیای ترک و نوعثمانی در غرب دامن می زند، درهای اتحادیه اروپایی را به روی ترکیه می بندد، یقه حقوق بشری آنکارا را می گیرد، "میدان تقسیم" استانبول را به‌عنوان نماد زورآزمایی جناح های مخالف با دولت، معرفی و تشجیع می کند، در حمایت از کودتا و کودتاچیان و به طور کلی حمایت از دنیای لائیک در ترکیه، هیچ فروگذار نمی کند و از اقوام کردی در منازعه و درگیری تاریخی و فرساینده با حکومت مرکزی، عینا حمایت می کند. این همه و بیشتر، به ایجاد شکاف های داخلی و قومی در ترکیه دامن می زند و از این رو، جایی برای امپراتوری خواهی آنکارا باقی نمی‌گذارد. در یک کلام خلاصه: اروپا بیش از همه دیگران نسبت به ترکیه امروزی آلرژی تاریخی دارد.

راهپیمایی موفق حزب عدالت و توسعه به سوی دموکراسی و توسعه اقتصادی و قبلا حضور کوتاه مدت حزب اسلاگرای رفاه نجم الدین اربکان، پس از چندین دهه بی ثباتی‌ سیاسی و اقتصادی نظامیان و وارثان لائیک آتاتورک، به‌نوعی با اکراه و عدم استقبال غرب و اروپا مواجه شده و از آن میان سیاست های نوعا مستبدانه اردوغانی – که خود، نوعی عقبگرد محسوب می شود – سر برآورده است. تحریکات اروپائیان در مسائل داخلی ترکیه و مخصوصا بعد از کودتا علیه حکومت اردوغان به همراه اعمال فشارهای هرازگاه اقتصادی – در عین همبستگی و ادغام اقتصادی و تجاری ترکیه به اروپا – سبب شد تا آنکارا در چند سال گذشته اجبارا به اهرم فشارِ گسیل آوارگان و جنگ زدگان منطقه ای به اروپا  متوسل شود و با باج خواهی، آنان را در تنگنای سیاسی – امنیتی بی‎سابقه‎ای قرار دهد. اخیرا یک وزیر ترک در مناسبتی به تهدید گفته است: "دوباره آنقدر آواره روانه اروپا می کنیم که اروپائیان مجبور شوند ایستاده بخوابند".

دنیای نخبگانی، سیاسی و عرصه عمومی ما امروزه همصدا با اروپا، تهدیدات "نوعثمانی" اردوغان را بزرگ‌نمایی می کند و مخصوصا با رخدادهای اخیر در ورزشگاه تبریز و طرح شعارهای پان تورکیستی، آن را تهدید اساسی برای تمامیت ارضی کشور قلمداد و حملات بی سابقه‌ای را متوجه ترکیه اردوغان می کند. شکی نیست که چنین تحرکاتی در شمال غرب کشور دارای سابقه بوده، واقعیت دارد و باید با تأمل و تدبیر به مدیریت آن پرداخت. اما چنین تحرکاتی به معنای تهدید اساسی برای تمامیت ارضی و حاکمیت ایران نیست و دلایل راهبردی متعددی گویای این است که ترکیه حداقل نمی خواهد و هم نمی تواند درآن نقش و مداخله پایدار و سلطه‌جویانه‌ای داشته باشد. باید منصفانه از خود بپرسیم که ترکیه امروز بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی کدام تهدید امنیتی واقعا موجود را علیه ایران تدارک دیده است؟ متقابلا در یک نگاه اجمالی تاریخی باید پرسید که مگر این جانشینان مقتدر شیخ صفی الدین نبودند که در همپیمانی با غرب نصرانی، تا توانستند علیه عثمانیِ مسلمانی، وارد کارزار شدند و جبهه شرقی آن را به نفع اروپا سال‎ها دستخوش تهدید و فرسایش کردند؟ حالا نوادگان همین صفی الدین از تبریز و اردبیل و مراغه و ... که مقدرات نصفِ بیشترِ مملکت با دستان آنان رقم می خورد، گویا می خواهند، پیاده نظام "پان تورکیسم" و "پان تورانیسم"، شوند و رویای نوعثمانی اردوغان را واقعیت بخشند؟!

ترکیه در جریان جنگ تحمیلی و در تحریم های آمریکایی و بین المللی تامین کننده حیاتی ترین نیازهای ما بوده و هست. ترکیه هنوز خیلی بیش از دیگر همسایگان، خصوصا، همسایگان عرب جنوبی، دارای مناسبات متعادل و پایدار و اشتراکات تمدنی، فرهنگی و دینی با ماست. رویکردهای حسن همجواری و وجدان سیاسی آنها در قیاس با دیگر همسایگان، با ما بیشتر است. ترک‎ها دموکراسی دارند، پلورالیسم سیاسی و اجتماعی و نظامات پارلمانی در ترکیه حاکمیت دارد، جامعه مدنی ترکیه با تکیه بر عنصر کار و تجارت و بدون دسترسی به منابع خام زیرزمینی شکل گرفته و نضج پیدا کرده است. ترکها بیش از همه همسایگان دارای سوابق دولت – ملتی هستند. رهبران دیروز و امروز حزب عدالت از اسلام‌گرایی دوران متاخر در کشورمان، بسیار تأثیر پذیرفته و با نواندیشان دینی – ملی معاصر ما مراوده داشته‎اند. مذهب تسنن ترکیه به فرهنگ و آئین شیعی ما نزدیک تر از همه‌ دیگران است. نظامات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی پلورالیستی ترکیه امروز از جامع‌نگری و طمأنینه خاصی برخوردار است و هیچ قرار نیست همچون مجمع الجزایر شیوخ و سلطنت های خاندانی – قبائلی اطراف خلیج فارس، میزبانان مفت و مجانی برای امپریالیست‌ها در منطقه باشد و به بی ثباتی منطقه و رویارویی عریان و سراسیمه، با ایران دامن بزند. این همه را ذیل برخی هیجانات سیاسی و روزمره‎بینی به باد نسیان نسپاریم و روابط متعادل دو همسایه بزرگ را به آونگ اختلاف نظرات عادی و متعارف و مشکلات سیاسی زودگذر نیاویزیم و در بین همسایگان از دوست، به‎سادگی دشمن نسازیم.

کلید واژه ها: ایران و ترکیهرجب طیب اردوغانحزب عدالت و توسعهترکیهاروپاروابط ترکیه و اروپاترکیه و غرب


( ۲۱ )

نظر شما :

فرهاد ۰۵ آذر ۱۳۹۸ | ۲۱:۴۱
رفتار ترکیه ربطی به کارهایی که ما میکنیم ندارد. در مورد بقیه همسایگانشان هم همینطور است. آنها رفتارهایشان را بر اساس عثمانی گری و در مواقعی پانترکیسم تنظیم می‌کنند. اینکه ما این موارد را نبینیم، تنها نفی واقعیت است. ترکیه در ایجاد مشکل برای همسایگانش کم نگذاشته است. سوریه، عراق، ارمنستان، قبرس، یونان و در قضایای اخیر که پرچم ترکیه در کشور ما علم شد و رسانه های ترکیه و حتی برخی سیاستمداران این کشور از توران و ترکستان بزرگ صحبت کردند. اتفاقا برعکس، آنها بابد رفتارشان را اصلاح کنند نه همسایگان ترکیه. در قضیه تجاوز به کردستان سوریه هم خودشان گفتند که در دنیا منزوی شدیم! آیا دنیا باید رفتارش را عوض کند یا ترکیه!؟ در برخی ادعاهای دیگر مطرح شده هم تردید جدی می‌توان وارد کرد. همه می‌دانیم که ترکها دموکراسی ندارند و تنها اسم دموکراتیک بر انتخاباتی که بعدا منتخبین غیر حکومتی از منصبان برکنار می‌شوند، کفایت نمی‌کند. ترکیه بیشترین روزنامه نگار زندانی در دنیا را دارد. حتی بیشتر از چین با چند میلیارد جمعیت! هنوز کردها و اقلیت‌های این کشور مشکلات جدی دارند و حتی برای برگزاری جشنی مثل نوروز با دستگیری مواجه می‌شوند. زبان کردی و اصولا منطقه ای به نام کردستان نفی می‌شوند و تابو است، حتی اگر برای غربی‌ها این موضوعات را کادوپیچ کنند. رئیس جمهور ترکیه، کردها را به زرتشت ربط می‌دهد و زرتشت را علنا تکفیر می‌کند. اینها نامش دموکراسی نیست.
حسین ۰۵ آذر ۱۳۹۸ | ۲۲:۰۵
از این مقاله خیلی خوشم آمد بسیار منطقی و استدلالی تحلیل شده است کشور ترکیه بسیار محترم تر از کشورهای حاشیه خلیج فارس که بسیار در زمان جنگ به کشور ما خیانت کردند. در راحتی بعد از جنگ نباید آنهایی که ما را کمک کردندفراموش کنیم.
ساسان ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۰۴:۴۷
درود بر شما
حامد ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۱:۵۷
خیلی ساده انگارانست که فکر کنیم اگه ما با ترکها راه بیایم، اونها از ایجاد مشکل در منطقه و یا از کارهایی مثل حمایت از تکفیری گری در سوریه یا باج گرفتن در قضیه نفت و گاز یا امتیاز گرفتن به خاطر روابط با اسرائیل و ... دست برمیدارن. در مورد بقیه همسایه هاشون هم همینه. ترکیه سالهاست قبرس رو اشغال کرده و منطقه رو به عنوان کشور معرفی کرده که هیچ کشوری به رسمیت نشناخته! اسکندرون رو از سوریه اشغال کرده و همین حالا مناطق دیگه ای در شمال سوریه. سالهاست حریم هوایی جزایر یونانی رو نقض میکنه. به نسل کشی ارامنه افتخار میکنه. از اتحادیه اروپا به خاطر داعش باج گیری میکنه، در حالی که خودشون داعش رو سازمان دهی و مسلح کردن. و هزاران مشکل دیگه. مشکلاتی که ترکیه برای همسایه هاش ایجاد میکنه، ناشی از جو ایجاد شده داخلی در این کشوره که اصولا مردم ترک رو برتر از هر گروه دیگه ای میدونه صرفا به خاطر مسائل نژادی و بعضا تاریخی. این مسائل از خارج از ترکیه ایجاد نشده.
كامران ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۳:۳۹
تحلیل کاملا درستی هست در ضمن این را هم باید متذکر شد خیلی از کسانی که از هویت ترکی مردم اذربایجان دفاع میکنن جدایی طلب نیستن و در واقع همپای هویت فارسی خواستار ایفای حقوق خودشون هستن در این کشور هزار سال است هر دو هویت فارسی و ترکی گرداننده این مملکت بوده و از دوره پهلوی با ایجاد ممنوعیت و تزریق افکار پوسیده توسط افرادی مثل احمد کسروی سعی شد به مردم چنین القا شود که مردم اذربایجان ترک نیستن و ترک زبان شده اند و.... تا هویت مردم رو نفی کنن در صورتی که هم اکنون مردم اذربایجان خودرا ترک میدانن و قطعا پیگیر حقوق خود خواهند بود
احمد ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۴:۱۱
با سلام مقاله واقع بینانه ای بود من اکثر سفرنامه های دوران صفویان را خوانده ام ایشان واقعیت را نوشته در دام غرب نبیفتیم والبته این آغا فرهاد یا بیسواد است یا فریب خورده یا جاسوس فرهنگی غرب
مجتبی ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۴:۵۱
ترکیه با وجود برخی اختلافات و رقابت طبیعی منطقه ای با ایران، در مجموع همواره همسایه خوبی برای ایران بوده. به قول خود مقامات ترک مرزهای مشترک ایران و ترکیه 4 قرن است که مرز دوستی و آرامش بوده و آنها قدر این ایران را می دانند. همانگونه که در مقاله هم آمده دولتهای ترکیه از زمان جنگ تحمیلی تا تحریمهای دوره ای آمریکا رفتاری دوستانه تر از همه دیگر کشورها داشته اند. البته ایران هم در کودتای چند سال پیش علیه اردوغان مسئولانه ترین رفتار حامیانه را از حفظ ثبات در ترکیه از خود بروز داد. ترکیه و ایران انشاالله دوستان همیشگی باقی می مانند.
ایرانی ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۶:۴۴
به نظرم باید تحلیل برعکسی خطاب به مقامات ترک نوشته بشه که دست از افکار پوسیده نئوعثمانی گری و امثال اون بردارن. تا زمانی که مقامات ترکیه مسائلی مانند حقوق کردها در داخل ترکیه و احترام به اونها در خارج از این کشور، مساله قبرس و منابع گازی مدیترانه، و روابط با اروپا و همسایگانش و دوری از باج گیری از طرفهای مختلف در مقابل هم رو درست نکنن، با کشورهای مختلف مشکل خواهند داشت. حتی اگه ما بخوایم باهاشون هم راه بیایم بیشتر همسایه های ترکیه خودشون رو به اون راه نمیزنن. در همین چند ماه گذشته دیدیم که افکار عمومی دنیا و تحت فشار اونها دولت‌های تقریبا همه کشورها، کشتار کردهای سوریه رو محکوم کردن. دنیای امروز زیاده خواهی رو تحمل نمیکنه، هرچند که بعضی دولت‌ها بخوان به خاطر منافع اقتصادی، سیاسی یا نظامی به نوعی با دولت ترکیه همکاری کنن ولی در اصل موضوع تغییری ایجاد نمیشه و در مواقعی مثل همین مساله اخیر زخمها دوباره سر باز میکنن. مگه اینکه ترکیه مسیر خودش رو تغییر بده.
دکتر ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۹:۵۶
حرف شما مثل این است که بگوییم با صدام کسی نباید دشمنی میکرد یا کشورها باید با آلمان نازی راه میامدند و به آن امتیاز میدادند تا جنگی شروع نشود. البته اینجا غلظت مسائل کمتر است ولی کشوری مانند ترکیه خودش مشکل ساز است. یک نمونه همین مساله تکفیریها و داعش در عراق و سوریه بود که بیشتر اعضایشان از طریق خاک ترکیه وارد سوریه میشدند و یارگیری میکردند و فیلمها و مستندها در مورد همین موضوع ساخته شد یا در فضای مجازی به اشتراک گذاشته شد. اگر داعش جمع نمیشد و از 50 کیلومتری مرز به ما میرسید ما به جای خواندن این مطالب باید لب مرز میرفتیم و میجنگیدیم. این مسائل شوخی نیست که بگوییم با آن راه بیاییم یا تحمل کنیم.
ناشناس ۰۶ آذر ۱۳۹۸ | ۲۰:۰۹
جناب بازرگانی، متاسفانه نمیتوان به این بازیگر فرصت طلب اعتماد کرد. نگاهی به خبر همکاری ترکیه با کردها در قاچاق نفت سوریه در همین سایت بیندازید (http://www.irdiplomacy.ir/fa/news/1987775/ارتش-سوریه-چندین-تانکر-نفت-قاچاق-به-ترکیه-را-منهدم-کرد)؛ ظاهراً آمریکا موفق شده بین دو نوکرش صلح برقرار کند و حدس بزنید منافع چه کشوری تهدید خواهد شد: ایران و محور مقاومت. باید در برابر این همسایه خطرناک هوشیار بود
امیر علی ۰۷ آذر ۱۳۹۸ | ۰۸:۲۸
لابی ارمنی سال هاست که تلاش می کند که ذهنیت جامعه ایرانی نسبت به ترکیه را خدشه دار سازد.تشکر از واقع بینی نویسنده مقاله،که در چارچوب منافع ملی تحلیل نموده اند.
مهدی ۰۷ آذر ۱۳۹۸ | ۱۴:۵۹
با سلام و احترام فراوان خدمت نویسنده عزیز. مطلب بسیار عالی و منطقی بود. هرگونه ادبیات ضد ترکی توسط لابی ارامنه که متاسفانه نفوذ بالایی در ایران دارند به پشتوانه روس ها در ادبیات معاصر ایران پمپاژ می شود.
خسرو ۰۹ آذر ۱۳۹۸ | ۱۹:۳۰
تحلیل عاقلانه ای بود ، به نفع دو کشور ایران وترکیه وبه ضرر تروریستها وتجزیه طلبها ،برخی اطلاعات درستی درمورد وقایع تاریخی ندارند ، ترکیه به عنوان کشور گارانتور از طرف سازمان ملل در شمال قبرس مستقر شده است چون مسلمانان ترک قبرس از طرف مسیحیان رومی کشتار می شدند ، اسکندرون هرگز جز سوریه نبوده است در دوره کوتاهی مستعمره فرانسه بوده که بارفراندوم به ترکیه پیوسته است ودر ضمن قبلا لااقل هزار سال جز حکومت عثمانی وسلجوقیان و ...بوده است به همراه کل سوریه ، برای ارامنه نسل کشی اتفاق نیافتاده و ثابت نشده است ولی سیصد هزار نفر از مردم آذربایجان غربی توسط داشناق های ارمنی قتل عام شده اند که اسناد آن در کتابخانه وزارت کشور موجود است بیش از شصت درصد کردها در ترکیه به حزب اردوغان رای میدهند وطرفدار اوهستند واینکه در سوریه کردها توسط ترکیه کشتار نشده اند و هیچ دولتی چنین چیزی را محکوم نکرده است ، ارمنستان در اراضی ایران بعد از کشتار مردم شیعه ایروان تاسیس شده و یونان بعد از اینکه پانصد سال سرزمین عثمانی بود با کشتار وآواره کردن مردم مسلمان تاسیس شده است جوسازیهای انجام شده توسط عده ای معلوم الحال در چند ماه گذشته جواب معقولی همچون مقاله بالا را لازم داشت
مهدی ۱۰ آذر ۱۳۹۸ | ۱۵:۰۹
سلام خسروجان آفرین به شما که بصورت علمی موضوع رو تبیین کردی.
صابر ۱۰ آذر ۱۳۹۸ | ۱۵:۱۵
نگاه به فضای رسانه ای ترکیه نسبت به ایران معتدل است. انها به جایگاه ژئوپلیتیک ایران توجه لازم داشته و ثبات سیاسی در ایران را برای منطقه لازم و ضروری می دانند ( به جز در مقطع کوتاه که تنش بر سر سوریه بالا بود) متاسفانه برخی تحلیل گر ایرانی که یا نگاه قومی کردی داشتند و یا با محافل ارمنی حشر و نشر دارند سعی در دشمن سازی دو کشور دارند.این در حالی است که منافع کشور ما در روابط سالم با ترکیه مسلمان و بقیه همسایگان می باشد.
کوروش ۱۰ آذر ۱۳۹۸ | ۱۹:۴۱
این حرفها که تحلیلگرها نگاه کردی و ارمنی دارن، فقط بهانه برای پوشاندن اصل قضیه هست. چند تا تحلیلگر کرد داریم مگه؟ ارمنی اصلا داریم؟ مگه فقط کردها و ارمنی‌ها با ترکیه مشکل دارن؟ دور و بر ترکیه پر از همسایه هایی هست که ترکها به بدترین شکل بهشون خیانت کردن و ضربه زدن. یونان و قبرس و سوریه رو شما نگاه کنید. همین هفته یونانیها ترکیه رو دشمن خطاب کردن. بشار اسد به اردوغان میگه دزد! نکنه در ایران لابی یونانیها هم داریم!!!؟ این حرفها نیست عزیز من. مشکل از ترکیه و تفکرات پوسیده نژادی و قومیتیه که توسط مسئولین این کشور به خورد افکار عمومی داده میشه. اتفاقا همین بحث عثمانی گری خیلی نقش مهمی داره. اینکه ما بخوایم واقعیت رو نبینیم تغییری در واقعیت ایجاد نمیکنه. اردوغان به سربازهاش لباس عثمانی‌ها رو میپوشونه، فیلم‌هایی تولید میکنن که ایرانی‌های زمان صفوی رو بربر و عقب مانده نشون میدن تا جایی که شبکه های فارسی خارجی مجبورن جای صفویها رو با ازبکها و... توی دوبلاژ عوض کنن. اینها اتفاقی نیست. همین تکفیریهایی که در ترکیه آموزش میدیدن و سازماندهی میشدن، چندین مشاور و سرباز ما رو توی سوریه شهید کردن. فضای رسانه ای این کشور بعد جریانات پرچم ترکیه و سلام نظامی توی ایران به بدترین شکل سعی در ایجاد موج پانترکیسم داشت و کلی این موضوع رو بازتاب دادن. اینها رو نمیشه نادیده گرفت و گفت حالا ولشون کنیم، اشکال نداره! اون هم توی شرایطی که اردوغان حتی تحمل مخالفت ایران با حمله به شمال سوریه رو نداره ما باید این هفت‌تیر کشی‌های اونها رو تحمل کنیم! واقعا خنده داره.
ایران دوست ۱۰ آذر ۱۳۹۸ | ۲۱:۱۶
جالبه بعضی سینه چاکان توورکیه از تجزیه طلبی صحبت می‌کنند. و خودشان پرچم ترکیه را علم می‌کنند! چه کسی از این جماعت تجزیه طلبتر که آذربایجان را آزربایجان می‌نویسند و ارومیه را اورمیه ولی می‌گویند ما آذری نیستیم! مثل اینکه اسم استان‌ها هم باید به ترکستان شرقی و غربی تبدیل شود! اینها خودشان را وطن پرست جا می‌زنند ولی در مواقعی که دوست داشته باشند شعار خلیج ع... هم می‌دهند.
مسعود ۱۱ آذر ۱۳۹۸ | ۱۰:۱۹
ترکیه خطری جدی برای منافع استراتژیک ایران درخاورمیانه است
مهدی ۱۱ آذر ۱۳۹۸ | ۱۷:۳۸
سلام. ترکیه در سخت ترین شرایط تحریم ما رو همراهی کرد و همواره از عدم همراهی تحریم های یکجانبه آمریکا صحبت کردند. و واکنش ترک ها در تبریز حالت واکنشی داشت چون شما این رو دیدی ولی قبلش که در کردستان و بعضی از شهرهای کردنشین پرچم ترکیه به آتش کشیده شد ندیدی؟؟ مطلوبیت راهبردی غربی در این است که همواره میان تهران و آنکارا سطحی از تنش وجود داشته باشه. ترکیه کشور دوست و برادر مسلمان ماست بله در برخی موارد در عین برادری رقابت و تعارض هم وجود دارد.
ایران دوست ۱۱ آذر ۱۳۹۸ | ۱۹:۱۹
آتش زدن پرچم ترکیه چه ربطی به حماقت عده ای در ورزشگاه دارد که موقع تلاوت قرآن شعار ترکیه ترکیه میدهند؟ مگر فقط در کردستان پرچم ترکیه را آتش زدند؟ همین تکفیریهای مزدور اردوغان فکر کردید به امثال شما رحم می‌کنند؟ حتی خیلی از همحزبیهای اردوغان تفکرات تکفیری دارند. در اکثر کشورهای دنیا ضد ترکیه تظاهرات شد و در خیلی جاها پرچم این کشور آتش زده شد تا جایی که خودشان گفتند در دنیا تنها شدیم. نماینده های مجلس ایران از همه قومیت‌ها این حمله رابا بیانه ای محکوم کردند. رئیس مجلس و رئیس جمهور سابق سفرشان به ترکیه را لغو کردند. این مساله ای نبود که فقط به یک بخش منتسبش کنید. ازاین بگذریم شعار خلیج ع... در واکنش به چه بود!؟
مهدی ۱۲ آذر ۱۳۹۸ | ۱۷:۰۵
آقای ایران دوست امثال شما با توهم توطئه و دشمن سازی کشورهایی مثل تاجیکستان، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان و سایر کشورهای دیگه به دنبال چی هستید؟؟؟ چرا شما طرفدار یونان هستید؟؟ چه چیزی از ارامنه عاید شما شده؟؟؟؟ به زعم شما حالا چون همه دنیا علیه ترکیه اعتراض کردند ترکیه بد شد؟؟ شما حمایت آمریکا از جریانات کردی شمال سوریه رو نمی بینی ؟؟؟ شما حمایت آمریکا و فرانسه رو از پ.ک.ک و پژاک رو نمی بینید؟؟؟ از دشمن سازی ترکیه بعنوان یک کشور همسایه چه منفعتی برای کشورمون متصوری؟؟؟ ضمنا شما درخصوص اهل تسنن و اخوان المسلمین اطلاع و سواد ندارید بید مطالعه بکنید که چندصد سال پیش جامعه الازهر مصر کرسی به شیعیان داده.
ایران دوست ۱۳ آذر ۱۳۹۸ | ۰۹:۳۱
من راجع به ترکیه و همسایگانش صحبت میکنم که در این مقاله بهشون اشاره شد‌ه. کاری با الازهر و تاجیکستان و... ندارم و معلوم است که سواد شما و همفکرانتان خیلی بالاست در این زمینه! هر وقت جوابی ندارید یک شعارهای کلی می‌دهید! شعار خلیج ع... در واکنش به چه بود؟ از دشمن سازی حرف می‌زنید ولی اتفاقا این کاریست که شما کردید و به بهانه اشغالگری ترکیه که در همه سطوح مقامات و حتی اکثریت جامعه ایران رد شد، جامعه ایران را با شعارهای عجیب که در همین ترکیه اگر اتفاق بیافتد اردوغان یک ساعت هم تحمل نمی‌کند، سعی کردید و در مقابل هم قرار دهید. دشمن سازی در مورد آذربایجان که واقعا خنده دار است! زمان جنگ آذربایجان و ارمنستان، عده ای با حمایت رسمی مقامات به آذربایجان رفتند، ولی علیف پدر گفت اینها ریش دارند و نماز می‌خوانند و ما آنها را نمی‌خواهیم! ولی مجاهدین افغان همزمان آنجا بودند و مورد حمایت علیف! بعد که شکست خوردند عده ای مثل شما باز هم واقعیت‌ها را تحریف کردند و گفتند ایران پشت ارمنستان بوده است! نه اتفاقا برعکس ایران بیشتر از آنچه لازم و به نفع منافع بلند مدتش در مقابل همسایه ای که علنا با اسرائیل مانور نظامی برگزار می‌کند، از آنها حمایت کرد. شما لازم نیست راجع به اهل تسنن به ما آموزش بدهید، بنده در خانواده ام انسانهای شریفی از دو منطقه سنی نشین ایران دارم و مدیون لطفشان هستم. این عادت شماهاست که هرچیزی به نفعتان باشد را فقط اشاره میکنید. از حمایت آمریکا از کردهای سوریه می‌گویید. آن مشکل دارد ولی حمایت تسلیحاتی اسرائیل و استفاده آنها از خاک آذربایجان برای جاسوسی از ما مشکلی ندارد! خرید اسلحه ترکیه از آمریکا و اسرائیل مشکلی ندارد! رابطه تجاری ترکیه و اسرائیل که بیشترین رابطه اسرائیل در منطقه است مشکلی ندارد! اینها را گفتم که معلوم شود شما اگر کاری از طرف کسی باشد که با آن مخالف هستید به بدترین شکل عنوان میکنید، ولی اگر همان کار و بدتر از آن را افراد مورد علاقه به دلیل مسائل نژادی و قومی و زبانی انجام دهند، اشکالی از نظر شما ندارد! همین می‌شود که سلام نظامی برای پرچم ترکیه شعار خلیج ع... از نظر شما اشکالی ندارد.
مهدی ۱۴ آذر ۱۳۹۸ | ۰۹:۲۰
سلام به آقای وزیر مشاور آقای حیدر علی اف جناب مستطاب ایران دوست. اولا من با هر شعار پان ترکی، پان کردی و هر پان دیگری مشگل دارم و کسی که خلیج همیشگی فارس رو نام دیگه عنوان کنه خائن به ملت ماست. تمام حرف من اینه که مشخصا بفرمایید چرا شما دوست دارید بین ایران و ترکیه در تنش باشه؟؟؟؟ چرا شما نمی خواهید واقعیت رو ببنینید که ترکیه به شمال سوریه حمله کرد که یگان های مدافع خلق کرد توسط آمریکا به اندازه یک ارتش کلاسیک تجهیز شده بودند و به دنبال الحاق کانتون های کردی و ایجاد یک اقلیم کردستان دیگر در شمال سوریه بودند. شما دیدید که وقتی یگان های مدافع خلق کرد موسوم به ی.پ.گ وقتی شهر «رقه» در استان دیرالزور سوریه رو گرفتند عکس عبداله اوجالان رو نصب کردند پس باید به ترک ها حق داد که نگران شاخه سوری پ.ک.ک در سوریه باشند. شما مطالعه کنید ببینید که ترکیه و مناطق شمال سوریه چند کیلومتر با یکدیگر مرز دارند؟؟ ضمنا اولین رئیس جمهوری که پروژه گشایش و صلح کردی رو در سال 2013 باز کرد شخص اردوغان بود اما گروه تروریستی پ.ک.ک در سال 2015 با نقض آتش بس درگیری ها رو شعله ور کرد. سوال واضع، روشن به قول شما به دور از کلی گویی و شفاف من این است که دشمن سازی ترک ها چه منافعی راهبردی برای جمهوری اسلامی ایران دارد؟؟؟
سجاد ۱۴ آذر ۱۳۹۸ | ۱۸:۵۰
اولا صحیحه که "ترکیه در جریان جنگ تحمیلی و در تحریم های آمریکایی و بین المللی تامین کننده حیاتی ترین نیازهای ما بوده و هست." ثانیا نباس بزاریم که دشمنیهای قومی و افراطی دیگران با ظاهر ایران دوستی ذهن ما رو خراب کنه راجع به معدود دوستانی که در منطقه می تونیم داشته باشیم.
ایران دوست ۱۶ آذر ۱۳۹۸ | ۱۲:۴۹
عزیز من حرفهای قشنگ برای ما نزنید. سوال من را جواب ندادید. شعار علیه قومیت‌ها را توجیه کردید، که البته فقط بهانه بود آن حرفها، چون سلام نظامی دادن به پرچم کشور دیگر در هیچ جای دنیا تحمل نمی‌شود، نگفتید توجیه شعار خلیج ع... چه بود؟ حرفهای شما متناقض است. می‌گویید آنهایی که تفرقه ایجاد می‌کنند خائن هستند ولی برای آنهایی که برای پرچم کشور بیگانه سلام نظامی می‌کنند یا علیه فارس و کرد و... شعار می‌دهند ساکت هستید. پس این حرفها شعاری بیش نیست. چیزی هم به اسم پانفارس و پانکرد و... به طور سازماندهی شده و شناخته شده در دنیا نداریم. تنها جریان شناخته شده که اتفاقا غربی‌ها هم بیشتر تحلیلش کرده اند پانترکیسم است که همین حالا با همان علامت گرگی که رفقای اردوغان و شما نشان می‌دهند، به حزبشان افتخار می‌کنند. ما که تا حالا فارس و کرد و عرب و... ندیدیم که نسلش را به فلان موجود غیر انسانی پیوند بزند! برای همین این اسامی هم تنها توجیهات پانترکیسم است تا بگویند بقیه هم از این نژادپرستها دارند، درحالی‌که اصلا قابل مقایسه نیستند. شما نگفتید که حمایت آمریکا از کردهای سوریه مشکل دارد، ولی حمایت تسلیحاتی اسرائیل و آمریکا از آذربایجان که برای ما پهباد جاسوسی هم فرستادند چرا مشکلی ندارد؟ فقط آن قسمت‌هایی که به نفعتان هست را می‌گویید مثل همفکرانتان. ضمنا دشمن سازی کار ترکیه است نه ما. آیا دشمنی ترکیه با سوریه و یونان و قبرس و کردهای سوریه و... هم ما ایجاد کرده ایم؟ نه عزیز من به جای اینکه یقه ما را بگیرید بروید به رفقای تان بگویید که دوره عثمانی تمام شده است. این ترکیه است که مشکل ایجاد می‌کند با همسایگانش. حتی اگر توجیهات شما راجع به پ ک ک را هم قبول کنیم، باز هم ترکیه مقصر است که با سیاست انکار و خشونت بخشی از کردهای ترکیه را به سمت اسلحه برد و کشورهای همسایه را هم درگیر کرد. حالا ما باید جوابگوی افتضاحات ترکیه باشیم؟