محمدحسین ملائک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در وضعیت فعلی اگر ایران قدرت چانهزنی بینالمللی در داراییهای اتمی خود را به چین وا گذار کند چین به جرگه امنیت سازان جهانی در منطقه خلیج فارس وارد خواهد شد.
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: حضور آقای دکتر مومنی، وزیر محترم کشور در نشست وزرای کشورهای عضو، فراتر از یک تعامل روتین، به یک بستر مناسب برای «دیپلماسی دفاعی – سیاسی» تبدیل شد.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: وضعیت فعلی آمریکا در برابر ایران، نتیجه مستقیم سیاستهای تقابلی ترامپ با اروپا، چین، روسیه و دیگر قدرتهای جهان است؛ سیاستهایی که نهتنها موجب شکلگیری یک ائتلاف جهانی علیه ایران نشد، بلکه آمریکا را در یکی از حساسترین بحرانهای منطقهای، در وضعیتی نسبتاً منزوی قرار داد.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تجربه نظام بینالملل نشان میدهد که میانجیگری در عصر چندقطبی شدن قدرتها، دیگر یک کنش خنثی و فنی نیست، بلکه بخشی از معماری رقابت ژئوپلیتیک است.
ادامه مطلب
اکنون سؤال این نیست که آیا ترامپ اهداف جنگی خود را با عزت محقق خواهد کرد یا خیر. سؤال این است که آیا ریاست جمهوری او هرگز میتواند از ضربه سنگین جنگ بهبود یابد یا خیر.
ادامه مطلب
غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: الگوی رفتاری چین در سیاست خارجی مبتنی بر عملگرایی، پرهیز از درگیری مستقیم، تمرکز بر منافع اقتصادی، استفاده همزمان از ابزارهای نرم و سخت و صبر راهبردی است.
ادامه مطلب
تحلیلگرانی که اصرار دارند تضعیف ایران یک ترفند هوشمندانه برای مقابله با چین است، در واقع اصل مطلب را نمیفهمند.
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی مینویسد: موضوع جنگ امریکا علیه ایران و احتمالات رسیدن به توافق، محور اصلی گفتوگوهای عباس عراقچی در پکن است. همچنین کاخ سفید اعلام کرده است که موضوع ایران در راس موضوعات مورد بحث رئیس جمهوری امریکا با همتای چینی خود در پکن خواهد بود.
ادامه مطلب
عبدالناصر نورزاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شکست مذاکرات دور اول که از ابتدا به دلیل عدم همخوانی خواستهها و شروط طرفین قابل پیشبینی بود همراه با طرح موضوع محاصره تنگه هرمز و این ادعا که آمریکا به این گذرگاه حیاتی نیازی ندارد، ماهیت بحران را از یک نگرانی صرفاً آمریکایی، به معضلی فراگیر برای اروپا و جهان عرب تبدیل کرده است.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: گذار از پترو دلار به پترو یوان را باید در چارچوب یک تحول چندلایه تحلیل کرد. در کوتاهمدت دلار همچنان بهدلیل عمق بازارهای مالی، نقدشوندگی بالا و اعتماد نهادی، جایگاه مسلط خود را حفظ خواهد کرد، اما در افق ۲۰۳۰ احتمال شکلگیری یک نظام دوقطبی مالی میان چین و آمریکا افزایش مییابد.
ادامه مطلب
حمله اولیه که توسط دولت ترامپ دستور داده شد، به عنوان نمایش قدرتی طراحی شده بود که هدف آن وادار کردن سریع ایران به عقبنشینی بود. اما محاسبات استراتژیک به زودی تغییر کرد. به جای یک درگیری کوتاه، واشینگتن خود را در یک مبارزه بیپایان یافت که منطق فرسایش بر آن حاکم بود، جایی که زمان و هزینه به عوامل تعیینکننده تبدیل میشدند.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحلیل نقشه راه واشینگتن در قبال ایران، بدون درک جایگاه محوری رقابت با چین ناقص است. در ذیل، با الهام از چارچوبهای تئوریک روابط بینالملل، به واکاوی این مسئله میپردازیم که سیاست آمریکا نسبت به ایران، عمدتاً تابعی از الزامات مهار چین است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: موضوع اصلی این یادداشت نگاهی گذرا به رویکرد و انگیزههای اتحادیه اروپا، چین و روسیه به منازعه حاد شده ایران و امریکا است.
ادامه مطلب
محمدرضا حاجی کریم جباری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این مقاله بر سر محور متمرکز است: - تحلیل روایتهای کشورها و گروههای بازیگر درباره اقتصاد ایران - شناسایی عوامل ریشهای بیاعتمادی نسبت به اقتصاد ایران - ارائه راهکارهای تغییر ادراکات، شناخت و ذهن بازیگران و فعلان اقتصادی بینالمللی از طریق دیپلماسی اقتصادی روایی و اقدامات بخش خصوصی.
ادامه مطلب
چین به عنوان بزرگترین خریدار نفت منطقه، بیش از هر کشوری از «بیثباتی» متنفر است، اما همزمان، بیش از هر بازیگر دیگری از «تضعیف هژمونی آمریکا» سود میبرد. اما پکن در صورت بروز درگیری، کدام سمتِ تاریخ خواهد ایستاد؟
ادامه مطلب
لی جیانان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چین و ایران نهتنها شرکای راهبردی جامع، بلکه دوستانی با سرنوشتی بههمپیوستهاند. از استقبال گسترده ایرانیان از برنامههای «جشن بهار» چین گرفته تا نقش مؤثر مؤسسههای کنفوسیوس در پیوند فرهنگی دو ملت؛ از تعمیق همکاریهای انرژی تا هماهنگی در عرصههای چندجانبه، دو کشور همواره در موضوعات مربوط به منافع حیاتی یکدیگر، در کنار هم ایستادهاند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاست روسیه و چین در خاورمیانه، یک رقص دیپلماتیک ظریف روی طناب باریک منافع متضاد است. آنها با موفقیت توانستهاند نظم تکقطبی آمریکا در منطقه را به چالش بکشند، اما نه با ایجاد یک «ناتوی شرقی»، بلکه با ایجاد شبکهای تودرتو از شراکتهای دوجانبه که بر مبنای منافع اقتصادی و همگراییهای مقطعی استوار است.
ادامه مطلب
محمدرضا بارز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران دیگر «کارت بازی ژئوپلتیک» میان روسیه، چین و غرب نیست؛ بلکه خود به میدان اصطکاک مستقیم نظمهای جهانی قدرت و بازیگری جدید در منطقه تبدیل شده است. این جابهجایی مفهومی، اگر درک نشود، هرگونه تحلیل دیپلماتیک را به تکرار کلیشههای منقضیشده محکوم میکند.
ادامه مطلب
علی اصغر بصیری جم در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مواضع چین در منطقه، بهویژه در حمایت از ادعاهای امارات، نه صرفاً یک اقدام سیاسی منفرد بلکه بخشی از سیاست خارجی مبتنی بر ثبات، پیشبینیپذیری و مدیریت ریسک است. این رویکرد نشان میدهد که بازیگران بزرگ جهانی چگونه با ارزیابی ریسکها و فرصتها، روایتها را شکل داده و زمینهی عملیاتی کردن آنها را فراهم میکنند.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بالاخره پس از سالها وقتکُشی، بهنظر میرسد روسها بهطور شتابان در حال جبران کمکاریهای سالهای گذشته است. مهمترین علت آن را میتوان در رویکرد جدید و همهجانبه ایران به تسلیحات چینی دانست. ر
ادامه مطلب
شاهد-۱۳۶ به طور گسترده مورد تقلید قرار میگیرد زیرا با ارائه قابلیت حمله دقیق دوربرد با قیمت واحد پایین، که با قطعات موجود در بازار و فرآیندهای تولید ساده حاصل میشود، جنگ مقرون به صرفه را تغییر شکل میدهد. مقرون به صرفه بودن آن امکان استقرار در تعداد زیاد را فراهم میکند و حملات اشباع را ممکن میسازد که واحدهای مدافع را به استفاده از رهگیرهای گرانقیمت مجبور میکند و یک مبادله اقتصادی نامطلوب برای مدافع ایجاد میکند.
ادامه مطلب
سید رضا تقوینژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: واقعیت این است که ظهور یک اجماع فراحزبی نوین علیه چین، ایران را از یک «تهدید اصلی» و یک محور راهبردی مستقل، به یک «مسئله منطقهای ثانویه» تبدیل کرده است.
ادامه مطلب
این مقاله این تحولات را از طریق یک روششناسی مقایسهای که گفتمان نظامی اسرائیل را با ارزیابیهای میدانی ترکیب میکند، تجزیه و تحلیل میکند و پیامدهای آنها را برای محیط منطقهای پیشبینی میکند.
ادامه مطلب
امیر سعید مومن در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: فعال شدن مکانیسم ماشه، بحث خروج ایران از NPT را دوباره به سطحی راهبردی بازگردانده و این پرسش را پیش میکشد که چین و روسیه چگونه با چنین تصمیمی مواجه خواهند شد. برخلاف تصور رایج، منافع راهبردی این دو قدرت ایجاب میکند نه در صف فشار، بلکه در مسیر همراهی با ایران قرار گیرند.
ادامه مطلب
منبع: مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی ترجمه: سید علی موسوی خلخالی
ادامه مطلب
میلاد غلامرضازاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاستگذار ایرانی با درک درست از سیاست خارجی چین و اهداف اقتصادی این کشور در منطقه ما، که در گرو ثبات منطقه است، میتواند از سرمایهگذاری چین در ایران در قالب پروژه «یک کمربند، یک راه» در راستای منافع ملی بهره ببرد؛ پروژهای که بیش از هر چیز در ابتدا نیازمند ایجاد زیرساختهای تأمین انرژی است.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در مجموع میتوان گفت، ایران در شرایطی قرار دارد که از یک سو با فشار هماهنگ اروپا، اسرائیل، آمریکا مواجه است و از سوی دیگر، انتظار دارد که چین با ایجاد بازدارندگی راهبردی در برابر آمریکا، بخشی از این فشار را تعدیل کند.
ادامه مطلب
بهنام آزاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نتیجه اجماع جهانی علیه ایران در سالهای احمدینژاد، بیش از آنکه نتیجه همسویی قدرتهای بزرگ باشد، محصول خطاهای دیپلماتیک داخلی بود.
ادامه مطلب
حافظ حاجی کریم جباری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چین و روسیه فعلا به «حمایت (یا روابط) تاکتیکی و گزینشی» خود از ایران ادامه میدهند و این رابطه و حمایت در حوزههایی خواهد بود که منافع آنها اقتضا میکند و بیش از این در کنار ایران نمیایستند.
ادامه مطلب
محمد بیدگلی دریادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: تحلیلهای مختلفی از قرارداد ۲۵ ساله ایران و چین وجود دارد که اکثراً دارای حالت صفر و صدی است اما نکته اساسی این است که ارزیابی واقعبینانه از این سند ارائه دهیم.
ادامه مطلب