بشیر اسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پذیرش مرگ مؤلف در سیاست بین‌الملل، به ما هشدار می‌دهد که گاهی «سیاست خارجی» آن‌قدرها که ما اصرار داریم پیچیده و سیستماتیک نیست.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ترامپ اکنون در بزرگترین آزمون خود قرار گرفته است. او باید توافقی چنان سترگ انجام دهد که روایت این توافق، با اختلاف بتواند روایت رسانه‌های منتقد را مهار کند.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دویست‌وپنجاه سالگی آمریکا، همزمان با ریاست جمهوری ترامپ شده که بی‌تردید نه فقط شخصیتی متفاوت با بیش از ۴۰ رئیس جمهور پیشین آمریکاست، بلکه پدیده‌ای با تضادها و تناقض‌های جدّی است.
ادامه مطلب
اساسنامه این هیئت، مأموریت آن را بسیار فراتر از غزه تعریف می‌کند و آن را «سازمانی بین‌المللی که در پی ارتقای ثبات، بازگرداندن حکمرانی قابل اعتماد و قانونی، و تضمین صلح پایدار در مناطق درگیر یا در معرض درگیری است» توصیف می‌کند. هیچ اشاره‌ای به منشور سازمان ملل متحد یا حتی نقش شورای امنیت سازمان ملل متحد نشده است، با وجود آنکه این شورا نقش مرکزی در صلح و امنیت بین‌المللی دارد.
ادامه مطلب
ایالات متحده علاوه بر خروج از برخی نهادها، ایجاد اختلال در آنها یا ساخت سازوکارهای موازی، در بسیاری از موارد همکاری مشروط را در پیش گرفته است؛ به این معنا که ادامه مشارکت خود را به کاهش هزینه‌ها، بهبود عملکرد و اجرای دستورکار «بازگشت به اصول اولیه» وابسته کرده است.
ادامه مطلب
احمد رشیدی نژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحادیه اروپا به دلیل وابستگی انرژی، چین به خاطر کریدورهای دریایی جاده ابریشم، و روسیه به دلیل از دست دادن سهم خود در بازار انرژی، همگی در معرض فشار قرار می‌گیرند و آمریکا و اسرائیل به عنوان هسته مرکزی یک کارتل فراگیر انرژی و ترانزیت ظاهر می‌شوند. پرسشی که حامیان منطقه‌ای باید از خود بپرسند این است که آیا پرورش «هیولایی استراتژیک» با اشتهای سیری‌ناپذیر سرزمینی، سرانجام به امنیت آنان خواهد انجامید یا آنان نخستین قربانیانی خواهند بود که له می‌شوند.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آنچه این روزها در جنوب کشور شاهد هستیم؛ نه جنگ است و نه زد و خورد بلکه شبه جنگی است که در جغرافیای حائل زد و خورد و جنگ تعریف می‌شود و می‌تواند مقدمه‌ای برای یک جنگ طولانی و «اوکرانیزه کردن جنوب ایران» باشد.
ادامه مطلب
دولت‌های پیشین آمریکا گاهی ابتکارات بین‌المللی را مسدود کرده‌اند، از امضا یا تصویب معاهدات خودداری کرده‌اند، یا تلاش کرده‌اند خروجی‌های نامطلوب را تضعیف یا رقیق کنند. آنچه دولت ترامپ را متمایز می‌کند، گستره و رنگ‌وبوی ایدئولوژیک این انسدادگرایی است.
ادامه مطلب
سیاوش قدوسی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مهم‌ترین پیام این نشست، ورود ناتو به مرحله‌ای تازه از تحول راهبردی است؛ مرحله‌ای که در آن تقویت توان دفاعی اروپا، توسعه صنایع نظامی تا چشم انداز ۲۰۳۵، تداوم حمایت از اوکراین و بازتعریف تقسیم مسئولیت امنیتی میان آمریکا و متحدان اروپایی در صدر اولویت‌ها قرار گرفته است.
ادامه مطلب
مغرب عربی می‌تواند به مقابله با فشار فزاینده چین بر زنجیره‌های تأمین کودهای شیمیاییِحیاتی کمک کند؛ به‌ویژه اگر واشنگتن به‌جای آنکه صرفا بر مشروط‌سازی روابط به الزامات دموکراتیک تکیه کند، بر ایجاد شراکت‌های اقتصادی دوجانبه و سودمند برای هر دو طرف تمرکز داشته باشد.
ادامه مطلب
کاهش اعتماد عمومی به رهبری ایالات متحده و افزایش تهدید روسیه، فرصت‌هایی را برای اعضای اروپایی ناتو فراهم کرده است تا حمایت افکار عمومی را برای اقدامی سریع و قاطع در زمینه دفاع تقویت کنند.
ادامه مطلب
بهاءالدین بازرگانی گیلانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ایران اسلامی امروز بعد از حدود دو سده مبارزه و مجاهده، به جایگاهی رسیده که دیگر نخواهد به این قدرت و آن قدرت متکی شود و همانند گذشته محل رقابت و تقسیم حوزه نفوذ میان این و آن شود و تبعات آن که همانا تداوم چرخۀ همیشگیِ تضاد و تخاصم داخلی است را به جان بخرد. ایران امروز نباید اعتماد به‌نفس به‌دست آمده را از دست بدهد و با موقعیت ژئواستراتژیکی و ژئواکونومی ممتاز خود می‌تواند و باید همانند مملکتی نظیر هند، ویتنام، آفریقای جنوبی و دیگران از شانیت مستقل و مرفه و برخوردار از مناسبات منطقی و مسئولیت‌پذیر با دنیای پیرامونی و فراپیرامونی، زندگی کند.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دشمن با انجام تجاوزات نظامی محدود، مستمر و هدایت‌شده، زمین بازی را به نحوی طراحی کرده است که پاسخ‌های موشکی و پهپادی ایران نیز به ناچار محدود، خط‌کشی‌شده، زمان‌بندی‌شده و در نتیجه کاملاً «پیش‌بینی‌پذیر» شود.
ادامه مطلب
سیروس حاجی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی استدلال می‌کند که تقاطع محدودیت‌های مادی انباشت سرمایه در آمریکا (بحران بدهی و بازتولید ناپذیری رفاه) و دگرگونی ایدئولوژیک درون‌زا در اسرائیل (تسلط صهیونیسم مذهبی)، بنیان‌های اپیستومولوژیک ائتلاف سنتی را در هم شکسته است. گذار کنونی در روابط آمریکا و اسرائیل، فراتر از یک دگرگونی در «سیاست خارجی» است؛ این پدیده، تجلی بارز یک «بحران ارگانیک» در ساختار هژمونی غرب است. داده‌های میدانی و نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند که «استثنای اسرائیل» دیگر یک ثابت هنجاری در نظم بین‌المللی نیست، بلکه به یک «بار مادی و نمادین نامطلوب» در رقابت‌های قدرتی درون‌ایالاتی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
از زمان ورود به قدرت، دولت ترامپ از پرداخت بخش عمده سهمیه‌های ارزیابی‌شده و الزام‌آور قانونی خود به بودجه عادی و بودجه حفظ صلح سازمان ملل خودداری کرده است؛ امری که تا بهار ۲۰۲۶ به انباشت حدود ۴ میلیارد دلار بدهی معوقه آمریکا به این سازمان انجامیده است.
ادامه مطلب
در روز تحلیف، ترامپ مجموعه‌ای از فرمان‌های اجرایی را امضا کرد که روند خروج از دو نهادی را آغاز می‌کرد که در دوره نخست خود نیز قصد خروج از آنها را داشت، اما دولت جو بایدن بعداً به آنها بازگشته بود: توافق اقلیمی پاریس و سازمان بهداشت جهانی. همچنین ایالات متحده را از توافق مالیاتی حداقل جهانی شرکت‌ها در چارچوب سازمان همکاری و توسعه اقتصادی خارج کرد. کاخ سفید این توافق مالیاتی را به‌عنوان نقض تبعیض‌آمیز حاکمیت ملی آمریکا و توافق اقلیمی را به‌عنوان «توافقی زیان‌بار» که به اقتصاد آمریکا آسیب می‌زند، توصیف کرد.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اجلاس آنکارا را باید نقطه آغاز مرحله جدیدی از دگر دیسی و تحول چالشی ناتو دانست. این نشست بیش از آنکه درباره افزایش بودجه دفاعی باشد، درباره بازتعریف راهبرد کلان و بازتعریف نقش اعضا، آینده رهبری آمریکا و شکل‌گیری نظم امنیتی جدید اروپا است لذا اگر اروپا نتواند سرمایه‌گذاری‌های دفاعی خود را به ظرفیت واقعی نظامی تبدیل کند، همچنان وابسته به آمریکا باقی خواهد ماند.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: با اندکی تسامح، می‌توان گمان کرد که مسکو کافی‌ست، جنگ اوکراین را به پایان ببرد و با نگاهی متفاوت به ارتباطاتش با اسرائیل، در معادلات خاورمیانه ایفای نقش کند. با پایان جنگ اوکراین و موقعیت نوسانات اقتصادی در خاورمیانه، تجدید قوا در همه ابعاد برای مسکو رقم می‌خورد
ادامه مطلب
در حالی که رؤسای جمهور پیشین آمریکا در نهادها و ائتلاف‌های چندجانبه سرمایه‌گذاری کرده و از آنها حمایت می‌کردند، ترامپ عمدتاً این نهادها را مانعی در برابر اعمال بی‌قیدوشرط قدرت آمریکا، کسب مزیت نسبی و دفاع از حقوق آمریکایی‌ها می‌داند.
ادامه مطلب
ایران، چین و روسیه به دلیل مخالفت مشترک خود با تسلط ایالات متحده، در حال هماهنگی دیپلماتیک، ادغام ارتش خود و کار بر راه‌هایی برای دور زدن تحریم‌های غرب هستند.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: هر روز هزاران آلبانیایی‌تبار با هواپیما از کشورهای مختلف برای پیوستن به تجمعات می‌آیند. در بزرگترین تجمعی که تاکنون برگزار شده، هزاران نفر آخر هفته در تیرانا گرد هم آمدند که بسیاری از آنها از ایالات متحده و سایر نقاط اروپا بودند تا صدای خود را به موج نارضایتی‌ها برسانند.
ادامه مطلب
الکساندریا اُکاسیو کُرتِز، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از حوزه انتخابیه ۱۴ ایالت نیویورک تجسم حزب دموکراتِ امروز محسوب می‌شود.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بقا و اقتدار، انگاره هر سیاستگذار و حکمران در نظام جهانی است. انگاره‌ای که برای بقا و اقتدار خود به هر ابزار، تاکتیک و سیاستی متوسل شده، هزینه‌های سنگین بر خود و دیگر بازیگران وارد می‌کنند. بخش مهمی از این همبستگی بقا و اقتدار را می‌توان با عنوان الگوی راهبران ناامید در بسیاری از کشورها دید و ترسیم کرد.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آغاز جام جهانی فوتبال در آمریکا، کانادا و مکزیک در ژوئن ۲۰۲۶ (خرداد ۱۴۰۵)، بی‌تردید یکی از پرمناقشه‌انگیزترین رخدادهای نه فقط ورزشی، بلکه سیاسی است.
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این مقاله استدلال می‌کند که هرچند تصمیم‌گیرندگان آمریکایی غالباً دلایل «عقلانی» را برای توسل به زور ارائه می‌دهند – از جمله مقابله با تهدیدهای امنیتی، حفظ اعتبار، یا منافع بشردوستانه – اما موفقیت پایدار سیاسی و استراتژیک، نیازمند بیش از یک توجیه عقلانی اولیه است. شواهد از این موارد نشان می‌دهد که فقدان راهبرد سیاسی منسجم پس از مداخله، ابهام در هدف‌گذاری، و اتکای بیش از حد به فرض‌های اثبات‌نشده درباره‌ی پیامدهای سیاسی، اغلب مانع از دستیابی به نتایج مطلوب بلندمدت شده است. این مقاله با بررسی تطبیقی این موارد، محدودیت‌های مدل بازیگر عقلانی را برجسته می‌کند و بر ضرورت درک عمیق‌تر از تعامل میان محاسبات نظامی، واقعیت‌های سیاسی و هدف‌گذاری استراتژیک تأکید می‌کند.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: واقعیت این است که ما هرچند در زمینه جنگ سخت، خوب عمل کرده و پیشرفت چشمگیری داشته ایم اما در زمینه عملیات نرم، کوتاهی و کم کاری کرده ایم و لذا برای مقابله با دشمن مجبور به قطع اینترنت شده ایم، که هرچند لازم بوده اما عوارض خود را نیز داشته است.
ادامه مطلب
بهرام مرادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌کوشد نشان دهد که چرا هم‌زمانی این سه مؤلفه، صرفاً یک حمایت دوجانبه نیست بلکه به تولید نوعی محرک‌های پایدارِ مصونیت ساختاری انجامیده که پیامدهای آن هم برای بازیگران منطقه‌ای و هم برای معماری حقوقی نظم بین‌الملل قابل رصد است.
ادامه مطلب
ترامپ ممکن است مقاومت را به عنوان نشانه‌ای مبنی بر نیاز به فشار بیشتر ببیند، نه به عنوان نشانه‌ای از تمایل حریف برای تحمل هزینه‌ها. این امر خطر سوءتفاهم را ایجاد می‌کند، به ویژه در برخورد با حکومت‌هایی مانند ایران، جایی که مقاومت جزء جدایی‌ناپذیر مشروعیت سیاسی است.
ادامه مطلب
به نظر می‌رسد کابینه دوره دوم ترامپ نسبت به دوره اول او در برابر غرایز ریاست جمهوری مقاومت کمتری داشته است. در حالی که هشدارهایی در مورد تلافی‌جویی و تشدید تنش‌های منطقه‌ای ارائه شد، اما به یک مانع نهادی قاطع تبدیل نشد. در مقایسه با دولت اول ترامپ، جایی که چهره‌هایی مانند جیمز متیس، اچ. آر. مک مستر و جان کلی گهگاه به عنوان نیروهای تعدیل‌کننده عمل می‌کردند، به نظر می‌رسد ساختار دوره دوم از نظر ایدئولوژیکی بیشتر با غرایز رئیس جمهوری همسو بوده و کمتر مایل به به‌چالش کشیدن مستقیم ترجیحات استراتژیک اوست.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی درباره کتاب «دشمنان خود ما: در عصر پوپولیسم خشونت‌بار» می‌نویسد: در کتاب «دشمنان خود ما»، تمرکز تحلیل پیپ از بیرون به درون تغییر می‌کند. مسئله اصلی دیگر تروریسم فراملی یا دشمن خارجی نیست، بلکه این پرسش است که چگونه در یک دموکراسی پیشرفته مانند ایالات متحده، خشونت سیاسی می‌تواند در درون جامعه ریشه بدواند و بخشی از شهروندان را به پذیرش یا حتی توجیه آن سوق دهد. پیپ برای توضیح این پدیده از مفهوم «پوپولیسم خشونت‌بار» استفاده می‌کند.
ادامه مطلب