بررسی عوامل تصمیم به حمله به ایران+دانلود پیدیاف
نویسنده: دکتر کریستین الکساندر منبع: ای-اینترنشال ریلیشنز (E-International Relations) ترجمه: سید علی موسوی خلخالی
ادامه مطلب
نویسنده: دکتر کریستین الکساندر منبع: ای-اینترنشال ریلیشنز (E-International Relations) ترجمه: سید علی موسوی خلخالی
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همه تحولات و معادلات منطقه ای در سال گذشته نشان داد که مجاهدین (منافقین) به مثابه یک فرقه تروریستی و خطرناک برای حتی سیاستمداران نئومحافظه کار و میلیتاریست امریکایی که سعی داشتند پس از اشغال عراق از مجاهدین چون حربهای و فاکتوری برای فشار بر ایران استفاده کنند، بهشمار می آید و برای مقامات امریکایی تاریخ مصرف دارد.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایدئولوژی ترامپ، ترکیبی از ارزشهای سنتی و مذهبی، قومگرایی و نژادپرستی است. این ایدئولوژی بر این باور استوار است که برخی ارزشها و هنجارها، همیشگی و یکتا هستند و هرگونه تغییر در این ارزشها، یک امر خطرناک است.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برخی تحلیلگران آمریکایی صراحتاً آن را «مانیفستِ پروژهای متفاوت» خواندهاند که در آن رئیسجمهوری بهجای کشور، نقش قهرمانِ روایت را بازی میکند و مرز میان راهبرد و کارزار سیاسی کمرنگ میشود.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نویسنده سطور اعتقاد دارد، علائمی از همین سند یعنی سند امنیت ملی امریکا ۲۰۲۵ نشان می دهد احتمال حمله امریکا به ایران در سال ۲۰۲۶ گزینه ای جدی در سیاست خارجی امریکاست.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دولت ترامپ، با تکیه بر دکترین صلح از طریق قدرت، در واقع بهانه و پوششی برای افزایش قدرت نظامی آمریکا فراهم آورده است. افزایش قدرت نظامی آمریکا، ترکیبی از واقعیتهای عدد محور، فضا محور و گفتمان محور را به تصویر میکشد.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در این تحلیل به ریشههای تغییر سیاست خارجی آمریکا، نقش سایر قدرتها در این تحول، و جایگاه بریتانیا و برگزیت در این چشمانداز نوین توجه خواهد شد و در نهایت، به بررسی منافع آمریکا در هر دو نظم و تمایل این کشور به تغییر احتمالی روند موجود میپردازد.
ادامه مطلب
وزارت امور خارجه ایالات متحده تحت رهبری مارکو روبیو در حال تجربه بازسازی گستردهای است که شامل کاهش دفاتر، بودجه، و نیروی انسانی، و تمرکز بر منافع ملی و مناطق کلیدی مانند نیمکره غربی و Indo-Pacific است. آرایش دیپلماتیک بر تقویت ائتلافهایی مانند Quad، مقابله با چین و ایران، و مدیریت بحرانهایی مانند اوکراین و سوریه متمرکز است. دیپلماتها دیدگاههای دوگانهای دارند: برخی از تمرکز بر منافع ملی حمایت میکنند، اما بسیاری از سیاسیسازی، کاهش نفوذ جهانی، و انحلال USAID نگرانند.
ادامه مطلب
استفان والت در یادداشتی مینویسد: ترامپ نهادهای بینالمللی را بیفایده میپندارد، توافقات را بیاعتبار میداند و از منظر قدرت صرف به تعاملات جهانی مینگرد. از دید او، هیچ معاهدهای مقدس نیست، هیچ نهادی ارزش سرمایهگذاری ندارد و هیچ قاعدهای نباید از دستیابی او به اهدافش مانع شود. حتی رفتارهایی همچون تلاش برای تصاحب گرینلند، توهین به مقامات خارجی، یا تهدید به الحاق کانادا، همگی در همین چارچوب ضدنهادگرایانه قرار میگیرند.
ادامه مطلب
حسین حاجی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: ترامپ درصدد برگرداندن قدرت آمریکا به اواخر جنگ جهانی دوم است، دوره ای که آمریکا قدرت بلامنازع و مطلق جهان بود. زیاده خواهی های ترامپ در خروج از پیمان های بین المللی، تنش با اروپا، باج خواهی از کشورهای کانادا، چین، روسیه، مکزیک و خاصتا جمهوری اسلامی ایران در راستای بازیابی هژمونی و سلطه جهانی است.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: مقاله حاضر، تاکیدی است بر اینکه ذهنیت تحلیلی در عرصه سیاست خارجی چیزی شبیه به قدم زدن در جنگل است که در آن نمی توان صحبت از نظم یا اعتماد کرد. حال، تاکیدی که این نوشتار بر آن استوار است این است که چنین قدم زدنی نه مانند حرکت در روز روشن بلکه همچون قدم زدن در جنگلی تاریک است که هر گونه «غیر قابل انتظار» قابل انتظار است. ذهنیت یک اندیشمند سیاست خارجی یا یک دیپلمات باید به گونه ای باشد که انتظار هر گونه اتفاق پیش بینی و برای آن آمادگی (و در شرایط مطلوب، برنامه ریزی) وجود داشته باشد، چرا که نقطه ثقل حرکت فکری وی نداشتن هیچ گونه انتظار یا همان انتظار غیر قابل انتظار باید باشد.
ادامه مطلب
در دولت او نوعی پذیرش وجود دارد که نظم لیبرال بینالمللی تنها به لطف قدرت نظامی آمریکا ممکن شد و حالا آمریکاییها دیگر نمیخواهند هزینه آن را بپردازند. این همان واقعگرایی است – یک واقعگرایی خام، فاقد راهبرد و به قول دانشمند علوم سیاسی، استیون والت، یک "واقعگرایی نئاندرتالی" – اما در هر حال نوعی از واقعگرایی است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: ترامپ در پی جلب توجه بوده و هست و خواهد بود. در یک ماه گذشته او به معنای دقیق کلمه،آنچنان توجهات مردم آمریکا و جهان را جلب کرده که معادلی ندارد.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: فارغ از شگردهای متنوع دولت ترامپ برای تحقق شعار «اول آمریکا» و البته در عمل شعار «دوم اسرائیل!» آنچه برای جمهوری اسلامی ایران اهمیت دارد؛ در درجه نخست آگاهی به اهداف و ترفندهای دولت آمریکاست و در گام بعد بهره برداری از شرایط و فرصتهای منطقه ای و بین المللی که در اثر رویکردهای وی ایجاد شده و همچنان در حال شکل گیری است.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: در سپهر سیاسی ایالات متحده امریکا نیز چرخه تغییر سیاستگذاری خارجی از مداخلهگرایی به انزواگرایی به خوبی قابل مشاهده است. طی یک دهه اخیر بهخصوص با ظهور دونالد ترامپ در سپهر سیاسی این کشور، شعارها و رویکردهای تمرکز بر مسایل داخلی و دوری از بحرانهای بیناللملی به اصل سیاستگذاری امریکا تبدیل شده است که البته بیشتر از سوی ترامپ و کمپین انتخاباتی ایشان دنبال میشود.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: اعضای کابینه جدید ترامپ عموما از محافظه کاران سخت هستند و مواضعی سخت در مسائل جهانی دارند و با شعار ترامپ (اول آمریکا) تا حد زیادی همراه و همگام هستند. آیا واقعا آمریکا میخواهد با این ایده خود را محصور در جغرافیای آمریکای شمالی کند و کاری به امور جهان نداشته باشد؟
ادامه مطلب
علی ودایع در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: مفهوم مرد دیوانه در فرهنگ سیاسی آمریکا به عنوان یک ابزار تحلیلی میتواند به درک بهتر رفتارهای سیاسی و اجتماعی کمک کند. با استفاده از چارچوبهای نظری مختلف، میتوان به تحلیل عمیقتری از این مفهوم و تأثیرات آن بر سیاستهای ایالات متحده پرداخت.
ادامه مطلب
ترامپ به اسلاف خود اندرو جکسون و رویکرد جکسون در سیاست خارجی بسیار فکر میکند، اندرو جکسون میگوید: «زمانی که به اقدام مجبور هستید، متمرکز و نیرومند باشید، اما در دستاندازی بیش از حد محتاط باشید و زیادهروی نکنید.» دوره دومِ ترامپ شاهد بازگشت رئالیسم با طعم جکسونی خواهد بود.
ادامه مطلب
استفان والت می نویسد: به احتمال زیاد، هر کسی که در ماه نوامبر پیروز شود، با مشکلات بزرگی روبهرو خواهد شد که حتی در برنامههای حزبی هم به آنها اشاره نشده است و هیچکس به این اسناد برای راهنمایی در مورد نحوه برخورد با آنها مراجعه نخواهد کرد.
ادامه مطلب
در میزگرد موسسه کارنگی با موضوع چالش های سیاست خارجی امریکا در قبال ایران با حضور کریم سجادپور و سوزان مالونی تلاش شد به این پرسش پاسخ داده شود که دهه هاست که آمریکا و ایران رابطه دشواری داشته اند، در برهه هایی همراه با رویارویی و دشمنی و گاه نیز آشتی نسبی. چه ارزیابی ای از این روابط می توان داشت؟
ادامه مطلب
کارشناسان بر این باورند که آمریکا چه بسا به این دلیل تاخیر کرد تا از یک جنگ گسترده تر منطقه ای با ایران پرهیز کند.
ادامه مطلب
دوران بحران جاری، بیش از شصت سال است که ایالات متحده و دیگر کشورهای جهان آزاد را به چالش کشیده است. باید کیفیت های تازه ای برای رهبری عملی را کاوید و به بهره برداری برسد.
ادامه مطلب
سید رحمان موسوی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: تصور جهان بدون هنری کیسینجر دشوار است. نه تنها به این دلیل که ۱۰۰ سال عمر کرد، بلکه به این دلیل که بیش از نیم قرن در سیاست خارجی و روابط بینالملل آمریکا جایگاهی تأثیرگذار - و گاه غالب - داشت.
ادامه مطلب
علی ودایع در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: برخی میگویند که دست کیسینجر به خون هزاران نفر در کشورهای مختلف آلودهاست. برخی میگویند او یک آمریکایی میهن پرست بود. برخی میگویند او توانست با دیپلماسی مانع جنگهای بزرگ شود. شاید طنز ماجرا همین جمله باشد که متهم به ارتکاب جنایت جنگی برنده جایزه صلح نوبل بودهاست.
ادامه مطلب
منتقدان، بیش از هر کشور دیگری در غرب، ایالات متحده را به دو رویی متهم میکنند. این امر نتیجه ی یک کاستی در سرشت ایالات متحده نیست بلکه نتیجه ی ذات و طبیعت قدرت آمریکاست.
ادامه مطلب
محمد عذیری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: سیاستهای خاورمیانهای آمریکا تا مدتها به حمایت و پشتیبانی از حکومتهای اقتدارگرایی معطوف بود که میتوانستند از جانب آمریکا اهداف این کشور را تأمین کنند اما زمانی که در دوران پسا شوروی خود را بدون رقیب جدی در عرصه بینالمللی دید تلاش کرد تا در منطقه خاورمیانه حضور جدیتری داشته باشد.
ادامه مطلب
استفان والت می نویسد: پایانهای هالیوودی (جنگ های آمریکا) از سال ۱۹۴۵ به بعد به شدت کاهش می یابد. جنگ کره با تساوی پایان یافت و جنگ ویتنام نیز یک شکست بود، همانطور که فیلمهایی مانند "پلتون Platoon "، "ژاکت تمام فلزی Full Metal Jacket" و "مزارع مرگ آور The Killing Fields" این واقعیت را به روشنی تصویر می کنند. جنگ سرد به سود ایالات متحده و همپیمانانش به پایان رسید اما فروپاشی آرام و از سر فرسودگیِ اتحاد جماهیر شوروی، از آن دست پیروزی های هیجان زایی نبود که هالیوود دوست دارد.
ادامه مطلب
چارلز فریمن Charles Freeman دیپلمات کهنه کار آمریکایی می گوید: «ما تهدید میکنیم، مزاحمت ایجاد می کنیم، تحریم میکنیم، نیروهای دریایی مان را اعزام می کنیم، بمباران می کنیم اما هرگز از هنر ترغیب و تفاهم استفاده نمیکنیم.»
ادامه مطلب
محمود سریع القلم در یادداشتی می نویسد: منتقدان کیسینجر بهدرستی میگویند که او چه در سیاستشناسی و چه در سیاستورزی بر افراد تصمیمگیرنده تمرکز دارد تا بر پروسههای تصمیمگیری، حال چه دموکراتیک باشند؛ مانند آمریکا و چه غیردموکراتیک مانند روسیه. به همین دلیل است که کیسینجر چه در داخل آمریکا و چه در خارج از آمریکا با شبکه وسیعی از افراد سیاسی و غیرسیاسی، دوستیهای نیمقرنه دارد و با آنها به فهم مسائل یا حل آنها میپردازد.
ادامه مطلب
ریچاردهاس، رئیس شورای روابط خارجی آمریکا در گفت وگو با یک برنامه اینترنتی، دیدگاههای خود را در خصوص تاثیر سیاست داخلی بر سیاست خارجی آمریکا و بهویژه بر سیاست خارجی بایدن در قبال عربستان، ایران، چین و روسیه بیان کرده است.
ادامه مطلب