صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تصمیم میدان و دیپلماسی که به تفاهمنامه منجر شده و قرار است مفاد آن در ژنو امضا شود را پس از انقلاب بزرگترین تصمیم راهبردی ایران میدانم. این تفاهم مقدمه ظهور ایران جدید خواهد بود.
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی مینویسد: امضای تفاهمنامه ایران و امریکا که قرار است روز جمعه انجام شود، پایان کار نیست بلکه در حقیقت آغاز یک فرایند سخت برای رسیدن به توافق میان ایران و امریکاست. همان توافقی که ناامیدی از دستیابی به آن، دو جنگ یک سالهی اخیر امریکا و اسرائیل علیه ایران را سبب شد.
ادامه مطلب
بقائی همچنین در پاسخ به سوال دیگر ایسنا مبنی بر اینکه برخی از خبرگزاریهای غربی اعلام کردهاند که قبل از برگزاری نشست روز جمعه در ژنو و انجام مذاکرات بین ایران و آمریکا در این کشور، قرار است مذاکرات مقدماتی در دوحه قطر برگزار شود؟ گفت: این که قبل از نشست ژنو سفری به کشورهای منطقه انجام شود در دستور کار قرار دارد و به محض اینکه قطعی میشود آن هم اعلام میشود.
ادامه مطلب
تصمیمات او اغلب عناصری را شامل میشود که وقتی جداگانه به نظر میرسند متناقض به نظر میرسند، اما وقتی با هم در نظر گرفته میشوند، قابل درکتر میشوند.
ادامه مطلب
تکیه بر ابزارهای قهری و تهدید به استفاده از نیروی نظامی تاکنون مؤثر نبوده است و تنها بحران را طولانیتر خواهد کرد.
ادامه مطلب
احمد رشیدی نژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کشوری که در برابر دو قدرت هستهای آمریکا و اسرائیل ایستادگی کرده، از جنگهای ۱۲ روزه و رمضان سربلند بیرون آمده، انواع تحریمهای فلجکننده، توطئههای آشوب و برانداری را پشت سرگذاشته، و اکنون محاصره دریایی را تاب میآورد، همچنان در فهرست قدرتهای بزرگ دیده نمیشود. آیا این تناقض، تنها یک تناقض آماری است؟
ادامه مطلب
رویکرد ترامپ در روش متفاوت است، قدرت هوایی و مشارکت محدود را بر اشغال ترجیح میدهد، اما سوالات مشابهی را در مورد نتایج بلندمدت مطرح میکند. اگر هدف فراتر از بازدارندگی فوری به تحول سیاسی باشد، فقدان یک استراتژی روشن پس از جنگ به یک آسیبپذیری حیاتی تبدیل میشود.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همان طور که یک سال پیش اتفاق افتاد، و همانطور که مرحوم اربکان اظهار داشت، ایران در نبرد خود تنهاست. چرا؟ پاسخ ساده اما عمیق است.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: حوادث خونین فوریه ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴) و تهاجم مشترک رژیم صهیونیستی و آمریکا که به شهادت مقام معظم رهبری فقید، آیتالله علی خامنهای منجر شد، نه تنها معماری امنیتی منطقه را دگرگون کرد، بلکه هر گونه مسیر سنتی دیپلماسی را با بنبستی استراتژیک مواجه ساخت
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: حضور آقای دکتر مومنی، وزیر محترم کشور در نشست وزرای کشورهای عضو، فراتر از یک تعامل روتین، به یک بستر مناسب برای «دیپلماسی دفاعی – سیاسی» تبدیل شد.
ادامه مطلب
محسن مهدیزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: یادداشت پیش رو را میتوان تلاشی برای حل یک معمای شخصی دانست: چرا آمریکا و اسرائیل گمان کردند که فروریختن چنین حجمی از درد و ویرانی بر کشور من تصمیمی منطقی است؛ آن هم در شرایطی که واقعیتهای موجود نشان میداد ضرورتی برای انتخاب این مسیر اشتباه وجود ندارد.
ادامه مطلب
سید وحید کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تجربه مطلوبی از دیپلماسی نداشتیم و قطعا با جنگ هم به نتایج ملموس در سیاست خارجی نخواهیم رسید و تنش ادامه خواهد داشت.
ادامه مطلب
ترامپ ممکن است مقاومت را به عنوان نشانهای مبنی بر نیاز به فشار بیشتر ببیند، نه به عنوان نشانهای از تمایل حریف برای تحمل هزینهها. این امر خطر سوءتفاهم را ایجاد میکند، به ویژه در برخورد با حکومتهایی مانند ایران، جایی که مقاومت جزء جداییناپذیر مشروعیت سیاسی است.
ادامه مطلب
حسین ملائک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: انتظارات و فرضیات همه طرفها از یکدیگر در عمل باعث شده است که شرایط جنگی با شدت و ضعف در تمامی جبههها برقرار شود اما آتش گسترده متوقف شده باشد. این شرایط نمیتواند ادامه یابد.
ادامه مطلب
دیپلماسی همچنان در بنبست است زیرا آتشبس با ایران از هم میپاشد. تهدید یک درگیری تمام عیار، سوالات مهمی را در مورد چشمانداز مذاکرات، نوع توافق پیشنهادی و وضعیتهای نهایی بالقوه مطرح میکند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: خاورمیانهای که از دل این آتشبس شکننده سر برمیآورد، با خاورمیانه پیش از جنگ تفاوتهای بنیادینی دارد. اعتماد میان بازیگران تقریباً به صفر رسیده، آسیبپذیری اقتصادی بهطرز هولناکی آشکار شده و اتکا به ضامنهای خارجی زیر سؤال رفته است. در چنین فضایی، نه تهران میتواند صرفاً به تاکتیکهای سابق خود ادامه دهد و نه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس میتوانند به رویههای پیشین بازگردند.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی قرار گرفته است که بسیاری از تحلیلگران آن را متفاوت از گذشته ارزیابی میکنند. کشوری که طی چهار دهه گذشته همزمان با تحریمهای گسترده اقتصادی، فشارهای سیاسی، جنگهای نیابتی، عملیاتهای امنیتی و تهدیدهای مکرر نظامی مواجه بوده، نه تنها از معادلات منطقه حذف نشده، بلکه به یکی از اضلاع اصلی هرگونه نظم امنیتی جدید در غرب آسیا تبدیل شده است.
ادامه مطلب
ترامپ و نتانیاهو مدتهاست که دیدگاههای مشترکی در مورد ایران، بازدارندگی منطقهای و تردید نسبت به تعامل دیپلماتیک با تهران دارند. در طول هر دو دوره ریاست جمهوری ترامپ، رابطه بین این دو رهبر اغلب به طور غیرمعمول شخصیسازی شده به نظر میرسید و تقویت سیاسی متقابل، سیاست منطقهای را شکل میداد. این پویایی با نقش جارد کوشنر، داماد ترامپ، که در دولت اول ترامپ، در کنار چهرههایی مانند استیو ویتکاف در ابتکارات دیپلماتیک بعدی، وظیفه عناصر اصلی پرونده اسرائیل – فلسطین و خاورمیانه را بر عهده داشت، تقویت شد.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطق راهبردی ایجاب میکند که تهران به جای مدیریت صرف بحران، به دنبال طراحی ابتکاری دیپلماتیک باشد که بتواند از موقعیت دشوار کنونی، فرصتی برای بازتعریف روابط با غرب و کاهش هزینههای تقابل بسازد.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در این میان، آنچه معادلات را به نفع ایران تغییر داده، «سیاست پلنگسواری» تهران است. ایران به جای رویارویی مستقیم در نقطـه قوت دشمن (جنگ هوایی)، میدان نبرد را به نقطه ضعف او منتقل کرده است. بستن تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را در رکود و تورم فروبرده، والاستریت از شعار معروف «تاکو» (ترامپ عقب مینشیند) به «ناچو» (هیچ شانسی برای باز شدن تنگه هرمز وجود ندارد) رو آورده، و مهمتر از همه، ترامپ مجبور شده برای خروج از باتلاق، دست نیاز به سوی چین دراز کند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اکنون خاورمیانه بیش از هر زمان دیگری به دریایی شباهت دارد که سطح آن آرام به نظر میرسد، اما در عمق آن جریانهای قدرتمندی در حرکت هستند. از لیطانی تا هرمز، از اتاقهای فرماندهی نظامی تا تریبونهای سیاسی، همه نشانهها حکایت از آن دارند که منطقه وارد مرحلهای تازه از رقابتها و تنشهای راهبردی شده است.
ادامه مطلب
حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: به نظر میرسد تهران، اینک بیش از همیشه به وسوسه جدایی آمریکا از اسرائیل، دستکم در برخی حوزهها میاندیشد؛ تعبیری که فراتر از سطح شعار، نمود عینی دارد.
ادامه مطلب
وی درباره وضعیت مذاکرات با توجه به حملات شب گذشته گفت: این اتفاقات قطعا سوءظن را تشدید میکند. ما همین الان در وضعیت بدگمانی شدید با آمریکا تبادل پیام میکردیم. نمیتوان اقدامات رژیم در منطقه را از سیاستهای آمریکا جدا دانست. تناقضهای آمریکا و اعلامیههای گیج کننده خودش باعث آشفتگی در روند دیپلماتیک شده است. این اقدامات ۲۴ ساعته به این وضعیت نابسامان دامن خواهد زد.
ادامه مطلب
عرفان ابراهیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در حال حاضر میتوان ادعا کرد که انباشت اورانیوم تنها یک کارکرد و بازدارندگی بسیار خاص را حفظ کرده و آن، «بازدارندگی از حملات هستهای تاکتیکی توسط اسرائیل» است. به عبارت دقیقتر، تا زمانی که این حجم از اورانیوم در کشور وجود دارد، رژیم صهیونیستی نمیتواند از سلاح هستهای تاکتیکی علیه اهداف خود در ایران استفاده کند؛ چراکه اعمال چنین حملاتی، منطقاً و بهصورت راهبردی، توجیهی کامل و بینقص برای تصمیمگیران جمهوری اسلامی فراهم میآورد تا دکترین هستهای خود را به طور کامل تغییر دهند و همان اورانیوم را به بمب هستهای تبدیل کنند.
ادامه مطلب
وحید کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مقایسه رفتاری در مناقشه تایوان بین امریکا و چین میتواند کمککننده به رفتار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در رابطه با امریکا باشد.
ادامه مطلب
به نظر میرسد کابینه دوره دوم ترامپ نسبت به دوره اول او در برابر غرایز ریاست جمهوری مقاومت کمتری داشته است. در حالی که هشدارهایی در مورد تلافیجویی و تشدید تنشهای منطقهای ارائه شد، اما به یک مانع نهادی قاطع تبدیل نشد. در مقایسه با دولت اول ترامپ، جایی که چهرههایی مانند جیمز متیس، اچ. آر. مک مستر و جان کلی گهگاه به عنوان نیروهای تعدیلکننده عمل میکردند، به نظر میرسد ساختار دوره دوم از نظر ایدئولوژیکی بیشتر با غرایز رئیس جمهوری همسو بوده و کمتر مایل به بهچالش کشیدن مستقیم ترجیحات استراتژیک اوست.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ناسیونالیسم مسیحی، برخلاف رویکردهای کلاسیک واقعگرایانه، سیاست خارجی را تنها عرصه تأمین منافع ملی تلقی نمیکند، بلکه آن را بخشی از مأموریت تاریخی آمریکا برای حفاظت از تمدن یهودی – مسیحی میداند. در چنین چارچوبی، تهدیدات خارجی نیز نه صرفاً بر اساس تواناییهای مادی، بلکه بر مبنای میزان تعارض با نظم ارزشی و هویتی مطلوب آمریکا تعریف میشوند.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تفاوت خواستههای طرفین در موضوع تنگه هرمز، توانمندی هستهای، موشکی و محور مقاومت از زمین تا آسمان است لذا هیچ قوه عاقلهای نمیتواند هیچ نوع همگرایی را بین این دو حتی تصور کند. از طرفی متوجه نیستید که هرچه فشار بر کشورهای جهان بیشتر میشود، آنها را برای «جنایت نهایی!» علیه مردم ایران، همسوتر و متحدتر میکند. پس باید به موازات بسته نگه داشتن تنگه هرمز، به حال بازدارندگی مطلق نیز فکری کرد.
ادامه مطلب
تهدیدهای مکرری که نتوانستند امتیازی به دست آورند، اعتبار ایالات متحده را تضعیف میکردند. مقاومت ایران نشان میداد که تحریمها به تنهایی کافی نیستند. هر چه بنبست بیشتر ادامه مییافت، بیشتر به نظر میرسید که واشینگتن در حال از دست دادن موقعیت استراتژیک خود است. در چنین شرایطی، یک حمله خطرناک میتواند به فرسایش منفعلانه نفوذ ترجیح داده شود. نظریه چشمانداز در اینجا به ویژه مفید است زیرا توجه را از شرایط عینی دور میکند و به سمت چارچوب استراتژیک فرضی سوق میدهد.
ادامه مطلب
رهبر معظم انقلاب با اشاره به قیام لله بهعنوان زیربنای مکتب امام خمینی رحمهالله و برانگیختگی ملّت ایران در دوران خمینی کبیر و خامنهای عظیمالشأن شهید از خرداد ۱۳۴۲ تا بعثت تازه در سه ماه اخیر تأکید کردند: دشمن خبیث، حال که در مصاف با فرزندان دلاور شما در نیروهای مسلح دچار شکست شده و بخصوص بخاطر مواجهه با ضربهی قاطع، چه در نبرد نظامی و چه در میدان و خیابان، تحقیری پرمعنا و عمیق را تجربه میکند که در اثر آن واگرایی ملموس کشورها از او را سبب شده، کِیدِ خود را در جنگ ترکیبی بر دو نقطه متمرکز ساخته است: یکی تابآوری مردم؛ دیگری ایجاد خطا در دستگاه محاسباتی مسئولان کشور.
ادامه مطلب