فروپاشی از درون، پیش از سقوط از بیرون
اگر نایستیم؛ چه بر سر ما میآید؟
نویسنده: نوروز پورمند، روزنامهنگار و مستندساز بین المللی
دیپلماسی ایرانی: در این روزها که مام میهن ،ایران عزیز ما مورد تجاوز ددمنشانه دشمنان آمریکایی صهیونسیتی است، یک پرسش اساسی دوباره به متن واقعیت بازگشته است: اگر ملتی در برابر تجاوز و فشار خارجی نایستد، چه آیندهای در انتظار اوست؟
در تاریخ، ملتها نه با «حمله دشمن» سقوط کردهاند، بلکه با «تسلیم درونی» فروپاشیدهاند. آنچه امروز در برابر ماست، صرفاً یک تقابل نظامی نیست؛ بلکه یک آزمون سرنوشتساز برای بقا یا زوال یک ملت است. تجربه کشورهایی مانند عراق، لیبی و سوریه بهروشنی نشان میدهد: وقتی در برابر تجاوز ایستادگی نشود، جنگ پایان نمییابد، بلکه تازه آغاز میشود؛ جنگی علیه روح یک ملت.
اشغال فقط خاک را نمیگیرد؛ انسان را میشکند. اگر در برابر تجاوز بایستیم، ممکن است هزینه بدهیم؛ اما اگر نایستیم، هزینهای بیپایان خواهیم پرداخت. در تجربه عراق، مردم نهتنها کشورشان را از دست دادند، بلکه امنیت روانیشان فرو ریخت، هویت ملیشان دچار تزلزل شد و جامعهشان به تکههایی بیاعتماد به هم تبدیل شد. اشغالگر، فقط وارد مرزها نمیشود؛ او وارد ذهنها میشود و احساس ناتوانی را نهادینه میکند.
سکوت، آغاز فروپاشی است. هیچ اشغالی بدون یک پیشزمینه شکل نمیگیرد: سکوت، بیتفاوتی و توجیه خیانت. وقتی جامعهای به این نقطه برسد که مقاومت را «بیفایده» بداند، دفاع را «هزینهزا» تلقی کند و تسلیم را «عقلانیت» بنامد، در واقع از درون سقوط کرده است حتی اگر هنوز ظاهراً پابرجا باشد.
خیانت، زنجیرهای است که فروپاشی را کامل میکند. خیانت به وطن، یک انتخاب فردی ساده نیست؛ بلکه موتور فروپاشی جمعی است. وقتی عدهای اطلاعات میدهند، روحیه را تخریب میکنند یا رفتار دشمن را توجیه میکنند، در عمل مسیر را برای گسترش ناامنی، تشدید خشونت و نابودی آینده نسلها هموار میکنند.
آینده بدون مقاومت، آیندهای خسته و بیریشه است. اگر در برابر تجاوز ایستادگی نشود، نتیجه فقط یک تغییر سیاسی نیست؛ بلکه شکلگیری جامعهای است که در آن نسلی جنگ را عادی میداند، مردم به یکدیگر اعتماد ندارند، جوانان امیدی به آینده ندارند و کشور به میدان رقابت قدرتهای خارجی تبدیل میشود. این همان سرنوشتی است که در بخشهایی از منطقه دیدهایم کشورهایی که هنوز «کشور» هستند، اما دیگر «ملت» نیستند.
مقاومت، تنها گزینه بقاست. باید این واقعیت را صریح گفت: مقاومت انتخابی سخت است، اما تسلیم انتخابی مرگبار است. ملتهایی که ایستادند، شاید زخم برداشتند؛ اما آنهایی که نایستادند، برای همیشه زخمی شدند.
اگر امروز در برابر تجاوز نایستیم، فردا دیگر چیزی برای دفاع باقی نخواهد ماند. این یک انتخاب ساده نیست: انتخاب میان آیندهای با هزینه یا بیآیندگیِ بدون بازگشت. و تاریخ، بیرحمانه نشان داده است که ملتی که از دفاع خود دست بکشد، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد – جز همهچیز.
و در پایان:
*ملتها با گلوله از پا نمیافتند؛ با تردید از درون فرو میریزند.*
نظر شما :