رابین اف. لیرد می‌نویسد: جنگ هنوز نتیجه استراتژیکی که با نتیجه نظامی مطابقت داشته باشد، به همراه نداشته است. جمهوری اسلامی از سرنگونی جان سالم به در برد و نشان داده است که می‌تواند هزینه‌هایی را بر بازارهای جهانی انرژی، کشورهای خلیج فارس و نیروهای آمریکایی تحمیل کند.
ادامه مطلب
در قاعده کلی بی‌توجهی رأی‌دهندگان امریکایی به سیاست خارجی، دو استثنای مهم وجود دارد که هر دو در سال جاری صدق می‌کنند. نخست، زمانی که تصمیم‌های دولت مستقیما بر زندگی روزمره مردم تأثیر می‌گذارد، آنان به مسائل خارجی توجه نشان می‌دهند. دوم، زمانی که انتخاب‌های سیاست خارجی، تصویری از توانایی رئیس‌جمهور در ایفای نقش فرمانده کل نیروهای مسلح ارائه می‌دهد.
ادامه مطلب
رابین اف. لیرد در تحلیلی می‌نویسد: تحلیلگران اکنون دو اردوگاه را می‌بینند: یک خط اسرائیل – امارات متحده عربی که متعهد به رویارویی است و یک گروه سعودی – پاکستان – ترکیه – مصر که به پذیرش و ایجاد تعادل با ایران مایل است. درسی که کشورهای خلیج فارس گرفته‌اند این است که ایران خطرناک است. به این نتیجه نرسیده‌اند که باید پشت سر واشینگتن صف بکشند.
ادامه مطلب
وزیر امور خارجه کشورمان در فایننشال تایمز نوشت: اگر شواهد روشنی از تمایل صادقانه آمریکا برای دستیابی به راه‌حلی عادلانه و عزتمندانه با هدف پایان دادن دائمی به این مناقشه مشاهده کنیم، ایران آماده است بار دیگر به دیپلماسی فرصت دهد. رئیس‌جمهور ترامپ هنگام ورود به این جنگ، درباره ایران دچار محاسباتی اشتباه شد. تکرار آن اشتباه در شرایط کنونی، تنها به پیامدهایی به‌مراتب دردناک‌تر منجر خواهد شد.
ادامه مطلب
شواهد نشان می دهد که ایران استراتژی نیابتی خود را در پاسخ به تهدیدها و فشارهای نوظهور منطقه ای تطبیق می دهد.
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به نظر هدف ترامپ در قبال ایران را نمی‌توان صرفاً این دانست که: ایران را نابود کنیم یا با ایران توافق کنیم. هدف عملی‌تر احتمالاً این است: ایران را به نقطه‌ای برسانند که هزینه ادامه وضع موجود برای تهران از هزینه دادن امتیازات راهبردی بیشتر شود. این همان جایی است که تفاوت ترامپ دوم با "فشار حداکثری" دوره اول آشکار می‌شود.
ادامه مطلب
شهرام شمالی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پرسش اصلی این است: چرا وزیر أمور خارجه آمریکا در این برهه حساس، به جای پرداختن به مسائل معاصر، به تاریخ باستان پناه برد؟ و ایران چگونه باید به این «جنگ روایت‌ها» پاسخ دهد؟
ادامه مطلب
صابر گل‌عنبری در یادداشتی می‌نویسد: نتانیاهو و ترامپ به صورت جدی به یک اقدام نظامی دیگر می‌اندیشند چه با مشارکت دو طرف و چه فقط اسرائیل.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مارک روبیو با تمسک به تاریخ مشروعیت سازی می‌کند و ترامپ وقیحانه از محو تمدن ایران حرف می‌زند، اما یادشان رفته که تاریخ تمرین دیدن روندهاست و نه وقایع و با این موضع‌گیری‌ها ناخواسته کمک می‌کنند تا مردم ایران حافظه جمعیشان را بازیابی کنند که علت تسخیر آتن خوی تجاوزگری ایرانیان نبوده است، حاصل توطئه و ایجاد آشوب در بخشی از غرب امپراتوری هخامنشی بوده و سزای آن کمتر از نابودی توطئه‌گران نمی‌توانست باشد.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: در پی انتقادات گسترده از ترامپ به خاطر امضای یادداشت تفاهم و مسیر راحتی که برای خروج او از آن توافق فراهم شد، ظاهرا اکنون ترامپ خواستار توافق متفاوتی است که هر امتیازی از جانب آمریکا را به دریافت امتیازی در مورد برنامه هسته‌ای از جانب ایران موکول کند. ایران ظاهرا با چنین فرمولی موافق نیست؛ چرا‌که معنای آن بی‌ارزش‌شدن کارت تنگه است.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر مهم‌ترین دارایی‌های یک کشور دیگر روی نقشه دیده نشوند، جنگ آینده بر سر چه چیزی خواهد بود؟ شاید پاسخ، در آسمان یا دریا نباشد؛ بلکه در داده، محاسبه، نرم‌افزار، شبکه، ماهواره و دیتاسنتر باشد. این همان تغییری است که برخی از مهم‌ترین تحلیلگران آمریکایی اکنون درباره آن هشدار می‌دهند.
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی می‌نویسد: تلاقی و فعال شدن هم‌زمان این چهار جبهه (اقتصادی، اجتماعی، امنیتی و نظامی)، تهدیدی بی‌سابقه و بسیار جدی است. در این معرکه، اگر وحدت کلمه در کشور مخدوش شود، حمایت توده‌های مردم از دست برود و آتش اختلافات و مناقشات داخلی شعله‌ور شود، باید منتظر مخاطرات سهمگینی بود.
ادامه مطلب
به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، مسائل سیاست خارجی را در مقایسه با دغدغه‌های مربوط به تورم و هزینه‌های زندگی، در اولویت پایین‌تری قرار می‌دهند. با این حال، نتایج نظرسنجی سال ۲۰۲۶ «شورای شیکاگو» که بین ۱۰ تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶ انجام شد، نشان می‌دهد که اکثر آمریکایی‌ها معتقدند اقدامات سیاست خارجی دولت ترامپ تأثیر منفی بر جایگاه جهانی آمریکا داشته و به وضعیت اقتصادی کشور و معیشت خانوارها آسیب رسانده است.
ادامه مطلب
درک گزینه های سیاست خارجی آینده ایران مستلزم نگاه به گذشته است. رهبران ایران به طور فزاینده ای جنگ ایران و عراق، جنگ ۱۲ روزه ۲۰۲۵ و جنگ ۲۰۲۶ را نه به عنوان رویارویی های منزوی، بلکه به عنوان مراحل متوالی مبارزه طولانی با ایالات متحده و اسرائیل بر سر بقای نظام به تصویر می کشند. اینکه ناظران خارجی با این دیدگاه موافق باشند یا نه مهم نیست. آنچه اهمیت دارد این است که این روایت در فرهنگ راهبردی ایران جا افتاده است و احتمالاً سیاست خارجی آن را مدت‌ها پس از فروکش کردن درگیری فعلی شکل خواهد داد.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در ذات خود «محکوم به آمریکای انتخاباتی بر آمریکای حکمرانی» بود؛ اما اکنون همان جنگ در حال بلعیدن چشم‌انداز انتخاباتی جمهوری‌خواهان است. پرسش اصلی این است که چگونه یک جنگ که برای ساختن «توهم پیروزی» راه‌اندازی شد، به بده‌بستان انتخاباتی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
زهرا ملکی راد و محمدمهدی سیدناصری در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسند: اصل منع توسل به زور، فقط یک قاعده حقوقی ساده نیست؛ این اصل ستون اصلی نظم بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم است. ماده دوم منشور سازمان ملل به‌صراحت هرگونه تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی و استقلال سیاسی دولت‌ها را ممنوع اعلام کرده است.
ادامه مطلب
مایکل سی. هوروویتس در فارن افرز می‌نویسد: دلایل متعددی برای عملکرد غافلگیرکننده و موفقیت‌آمیز ایران وجود دارد. نخست آنکه این کشور مدت‌ها برای مقابله با حملات آمریکا و اسرائیل برنامه‌ریزی کرده بود و آمادگی داشت تا پس از کشته شدن رهبران ارشد، ساختار حکومتی خود را بازسازی کند. ایران همچنین توانست با واردات کالاهای کافی، از فروپاشی کامل اقتصاد خود در شرایط محاصره دریایی توسط آمریکا جلوگیری کند. اما یکی از مهم‌ترین عوامل، برخورداری جمهوری اسلامی از زرادخانه‌ای بزرگ متشکل از پهپادها و موشک‌های ارزان‌قیمت و در عین حال دقیق بود. این تسلیحات، حملات متقابل ایران را کارآمد ساخت و به این کشور امکان داد تا با بستن تنگه هرمز، از تشدید درگیری از سوی آمریکا مانع شود و بازدارندگی ایجاد کند.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دگرگونی این سه حوزه، به گونه‌ای است که نظم پیشین فروپاشیده اما نظم جدیدی نیز شکل نگرفته است. در چنین شرایطی است که نظام جهانی آشوبناک و جهان آشفته پدیدار می‌شود.
ادامه مطلب
کیومرث اشتریان در یادداشتی می‌نویسد: اینک می‌توان گفت آمریکا در پی رودررو قراردادن ایران با کل جهان است و این از سخنان اخیر ترامپ در سازمان ملل کاملا آشکار است. او در سخنانش ابتدا مدعی است ذخایر بزرگ ایران از موشک و پهپاد و تجهیزات نظامی برای کشورهای منطقه تهدید محسوب می‌شوند و اینکه «رژیم» جمهوری اسلامی ۷۰ هزار نفر از شهروندان خود را کشته است تا این معنا را برساند که حکومت ایران هم برای منطقه تهدید است و هم برای مردم خودش.
ادامه مطلب
رویکرد چین به خاورمیانه فراتر از سفر شی به واشنگتن مهم است. اگر نظم منطقه‌ای جدیدی از خاکستر مناقشه بیرون می‌آید، همان طور که برخی تحلیلگران پیشنهاد می‌کنند، قدرت اقتصادی و جاه‌طلبی سیاست خارجی چین به این معنی است که اگر بخواهد می‌تواند نقش مهمی در نظم جدید ایفا کند.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به این نبرد تاریخی باید هم جنگ انقلابی نام داد چرا که نقطه عطفی در تاریخ بوده است، نه فقط در تاریخ ملی بلکه در تاریخ جهانی. ایران ثابت کرد که می توان در برابر نیرومندترین ارتش های جهان ایستاد و پیروز شد.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب
علی خوشرو در یادداشتی می‌نویسد: سخنرانی شی جین‌پینگ به ارائه تصویری گسترده‌تر از نظم جهانی اختصاص داشت. در این سخنرانی، توسعه اقتصادی، فناوری‌های نوین به‌ویژه هوش مصنوعی، همکاری‌های صنعتی و علمی، تجارت، زنجیره‌های تأمین، اصلاح حکمرانی جهانی، چندجانبه‌گرایی، نقش سازمان ملل متحد و افزایش صدای کشورهای جنوب جهانی جایگاه مهمی داشتند. مسئله امنیت و صلح نیز در کنار این موضوعات قرار داشت و شی بر ضرورت مخالفت با منطق جنگ سرد، مداخله خارجی و تحمیل اراده یک قدرت بر دیگر کشورها تأکید کرد.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: چرا جنگ منطقه ممکن است نه‌فقط موازنه سیاسی، بلکه نقشه سرمایه، فناوری و زیرساخت‌های آینده خاورمیانه را تغییر دهد؟
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: چگونه می‌توان انتخابات میان دوره‌ای آمریکا را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و نسبت آن را با جنگ و تجاوز آن کشور علیه میهن ما بررسی کرد؟
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: روند رویدادهای جهان آشفته و مناسبات جدید قدرت که مورد پسند قدرت‌های بزرگ نیست، وحشت از جنگ اتمی را بر افکار عمومی چیره کرده است و سیاستگذاران را سرگردان می‌سازد. عادی‌سازی تهاجم اتمی به اوکراین یا ایران در افکار عمومی را می‌توان در اخبار و تحلیل‌های روزمره رسانه‌های بین‌الملل دنبال کرد که در چارچوب هشدارهایی از سوی سیاستمداران یا کارشناسان مطرح می‌شوند.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی می‌نویسد: در کنار مذاکرات احتمالی بر سر اوکراین، مذاکره با ایران جدی‌ترین آزمون سیاست خارجی دولت ترامپ است. در نهایت، پرداختن به حقایق با زبان مبهم غیرممکن خواهد بود: ایران یا تنگه هرمز را کنترل خواهد کرد یا نخواهد کرد. اگر این کار را انجام دهد، ایران عملاً ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون خواهد کرد و تأثیر زیادی بر هر کشور خلیج فارس و کل خاورمیانه خواهد داشت.
ادامه مطلب
در این پرسش و پاسخ، زین حسین (ZH) پژوهشگر در برنامه «انتقال تسلیحات» مؤسسه SIPRI و پیتر وزمان (PW) پژوهشگر ارشد برنامه «انتقال تسلیحات» در مؤسسه SIPRI درباره اینکه داده‌های جدید انتقال تسلیحات SIPRI چه چیزی درباره نقش واردات سلاح در این درگیری نشان می‌دهد، و همچنین پیامدهای آن برای تأمین تسلیحات فراتر از منطقه چیست، بحث می‌کنند.
ادامه مطلب
محمود فاضلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: شواهد نشان می‌دهد خانوارهای یونانی همچنان آسیب‌پذیرترین بخش اقتصاد محسوب می‌شوند. تورم پایدار، افزایش هزینه‌های انرژی و بحران هزینه‌های زندگی کاهش اعتماد مصرف‌کنندگان و افت سرعت رشد مصرف خصوصی را موجب شده است.
ادامه مطلب
تا همین اواخر، منطق مذاکرات نسبتاً سرراست به نظر می‌رسید: توقف تشدید نظامی، تضمین ایمنی کشتیرانی و بازگرداندن نفتکش‌ها از طریق تنگه. اکنون اوضاع متفاوت به نظر می‌رسد. ایران به دنبال مدلی است که در آن نقش ویژه‌اش در تنظیم ترافیک از طریق هرمز دیگر صرفاً نتیجه جغرافیا یا قدرت نظامی نباشد، بلکه عملاً به رسمیت شناخته شود.
ادامه مطلب