پیش از آنکه مقامهای کاخ سفید یک بعدازظهرِ اخیر کاخ ریاستجمهوری را ترک کنند، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، دلسی رودریگز، به آنها کیسههای هدیه آبیرنگی داد که نام خودش روی آنها درج شده بود.
ادامه مطلب
سه ماه پس از سقوط و بازداشت نیکلاس مادورو، ونزوئلا نه در مسیر دموکراسی، که در جادهای لغزنده گام برمیدارد. دلسی رودریگز که زمانی در سایه مادورو بود، اکنون در جایگاه رئیسجمهور موقت، دست به پاکسازی گسترده وفاداران پیشین زده و همزمان، با چراغ سبز دونالد ترامپ، قفلهای صنعت نفت را به روی شرکتهای آمریکایی گشوده است.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پس از حمله نظامی آمریکا در ۱۳ دی ماه ۱۴۰۴ به ونزوئلا و دستگیری رئیسجمهور آن و عدم توجه این کشور به منشور سازمان ملل متحد در زمینه لزوم احترام به تمامیت ارضی و حاکمیت ملی سایر کشورها، ترامپ اعلام کرد که شرکتهای نفتی آمریکایی راهی ونزوئلا خواهند شد تا نفت آن را استخراج کنند.
ادامه مطلب
درک لیبرت، نویسنده، در کتاب خود که در سال ۲۰۰۶ با عنوان «جرأت و فتح: عملیات ویژه و سرنوشت ملتها، از آشیل تا القاعده» منتشر شد، نسبت به این وسوسه هشدار میدهد و خاطرنشان میکند که سوءاستفاده از عملیات ویژه، آنها را «در خط مقدم مدیریت سالهای پس از جنگ قرار میدهد و هزینه شخصی سردرگمیهای بوروکراتیک و بیکفایتی در سطح کابینه را میپردازد».
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آمریکای لاتین از منظر تاریخی همواره بخشی از حوزه نفوذ سنتی ایالات متحده تلقی شده است. از دکترین مونرو تا دوران جنگ سرد، این منطقه نهتنها بهعنوان یک حیاط خلوت ژئوپلیتیک، بلکه بهمثابه سپری امنیتی برای هژمونی آمریکا عمل میکرد.
ادامه مطلب
مایکل کارپنتر، عضو سابق شورای امنیت ملی ایالات متحده، در زمان جو بایدن، معتقد است که محتملترین گزینه نظامی، حمله به عالیترین مقامات ایران است. احتمالا در این عملیات از ونزوئلا نیز الگوبرداری خواهد شد. وی افزود که هدف قرار دادن سایر سایتهای نظامی کلیدی ایران، آشکارا جمهوری اسلامی ایران را به طور قابل توجهی تضعیف نخواهد کرد. وی گفت: «بعید میدانم که این اقدامات اثرات استراتژیک مورد نظر را داشته باشند.» کارپنتر استدلال میکند که چنین عملیاتی «عملیاتی بسیار پرمخاطره با نتیجهای مشکوک» خواهد بود.
ادامه مطلب
اگرچه ترامپ علاقه کمی (یا هیچ علاقهای) به تلاش برای گذار دموکراتیک ابراز نکرده، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، که مدتهاست از طرفداران تغییر رژیم در کوبا و ونزوئلاست، پس از حمله به کنگره، طرح کلی یک برنامه سه مرحلهای گستردهتر را ارائه داد: ثبات، بهبود و در نهایت گذار سیاسی – اما هیچ جدول زمانی ارائه نکرد. در واقع، ایجاد حمایت از حقوق بشر، احیای نهادهای دموکراتیک و ایجاد فضای سیاسی منجر به انتخابات معتبر برای دادن نقش معنادار به ونزوئلاییها در تعیین آینده خود و ایجاد پایه جدیدی از حاکمیت قانون که به جذابتر شدن سرمایهگذاریهای جدید در کشور کمک میکند، ضروری است. برای وقوع چنین تغییر سیاسی چه چیزی لازم است؟
ادامه مطلب
محسن شریف خدایی نوشت:پیشنهاد اخیرواشنگتن به هند و چین برای جایگزینی نفت ایران و روسیه با نفت ونزوئلا، در امتداد همان راهبردی باشد که سالهاست در قبال تهران دنبال میشود: کاهش حداکثری درآمدهای نفتی، محدود کردن عمق راهبردی ایران در خلیج فارس و دریای عمان، و در عین حال باز نگه داشتن «دیپلماسی و مذاکره» برای واداشتن تهران به پذیرش توافقی جدید. این ترکیبِ ظاهراً متناقض از فشار و دعوت، در واقع قلب چیزی است که در ادبیات روابط بینالملل «دیپلماسی اجباری» نامیده میشود؛ یعنی استفاده همزمان از تهدید و امکان توافق، برای تغییر رفتار طرف مقابل بدون رفتن به جنگ تمامعیار.
ادامه مطلب
علیرضا رجائی می نویسد: واکنش نخبگان سیاسی در مناطق مختلف جهان، از آمریکای لاتین تا آسیا و اروپا، نشان میدهد این رویکرد بیش از هر زمان دیگری به «قانون جنگل» نزدیک شده است؛ وضعیتی که بسیاری آن را با تعابیری مانند «روانپریشی قدرت»، «زیادهخواهی افسارگسیخته» و حتی «جنون سیاسی» توصیف میکنند.
ادامه مطلب
بهرام امیراحمدیان در یادداشتی مینویسد: حمله شگفت انگیز به کاراکاس پس از ادعای اخیر ترامپ درباره نسخه خودش از دکترین مونرو و اظهارات وی مبنی بر اینکه آمریکا از اعزام نیروی زمینی نمی ترسد، نشان می دهد که دولت آمریکا برای حضور مداوم در منطقه تردید نخواهد کرد.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: باید توجه داشت که شورش، استقلالخواهی و تأکید بر حاکمیت ملی جزو لایتجزای فرهنگ سیاسی کشورهای آمریکای لاتین بوده است و لذا همانگونه که استعمارکشی، با مقاومت و مخالفت روبرو بود، استعمار لخت شده فعلی هم، راهی دشوار در پیش خواهد داشت.
ادامه مطلب
فرزاد احمدی دوازده امامی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه در حال وقوع است، نشانهای از بازآرایی ژئوپلیتیکی قدرت در مقیاس جهانی است که پیامدهای آن فراتر از آمریکای لاتین، مستقیماً به چین، روسیه، خاورمیانه و حتی شرق آسیا امتداد مییابد.
ادامه مطلب
موسسه فارن پالسی ریسرچ به کمک کارشناسان حوزههای مختلف خود ربودن نیکولاس مادورو در ونزوئلا را بررسی کرده است.
ادامه مطلب
ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا ظاهرا برخلاف خواسته اپوزیسیون حکومت ونزوئلا، به یک نتیجهگیری تلخ اما واقعگرایانه رسیدهاند: برای جلوگیری از هرجومرج مطلق در این کشور، باید روی مهرههای کلیدی همان حکومتی شرط بست که دههها دشمن شماره یک واشنگتن در منطقه بود.
ادامه مطلب
محسن شریف خدایی می نویسد: در دور دوم ریاستجمهوری ترامپ، سیاست خارجی ایالات متحده شاهد چرخشی کمسابقه بوده است؛ چرخشی که بسیاری آن را بازگشت به منطق قرن نوزدهم و احیای نسخهای جدید از دکترین مونرو میدانند. استقرار ناوهای جنگی آمریکا در دریای کارائیب، تهدید به توقیف نفتکشها و استفاده از زبان زور در قبال دولتهای منطقه، یادآور دورانی است که به «دیپلماسی کشتیهای توپدار» مشهور است.
ادامه مطلب
علیاکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ونزوئلا و ایران هر دو تحت تحریمهای گسترده و فشار بینالمللی قرار دارند و نفت و محصولات نفتی ستون اصلی قدرت اقتصادی آنها به شمار میآید. این رویداد نشان میدهد که کنترل منابع انرژی و مسیرهای صادرات نفت، امروز به یک اهرم فشار مستقیم در سیاست بینالملل تبدیل شده است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دولت ترامپ با ترویج زورمندی در نظام بین الملل؛ فرایند تزلزل نظم کهن پی ریزی شده توسط امریکا پس از جنگ جهانی دوم را نیز تسریع کرده است و به استقبال نظم جدیدی میرود که بدون شک در آن قدرت فائقه نیست و باید به تقسیم قدرت با اروپا؛ چین و روسیه رضایت دهد. در این فرایند گذار؛ ترویج نظامی گری لاجرم پای امریکا را به بحران های متعدد نظامی آینده باز خواهد کرد و فرایند افول هژمونی و حتی زورمندی امریکا را تسریع خواهد کرد. با این همه از منظر ما ایرانیان؛ حمله شبانه و خارج از عرف دولت ترامپ به ونزوئلا حامل پیام های خطرناکی در کوتاه مدت برای ما خواهد بود.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاست تهاجمی ترامپ علیه دولت مادورو که با تحریم و محاصره کامل دریایی ونزوئلا همراه شده و مؤلفههای یک تهاجم نظامی دارد را نمیتوان پاکسازی حیاط خلوت دانست، زیرا هزینههای این سیاست تهاجمی بسیار فراتر از پاکسازی حیاط خلوت بوده و گویای اهمیت ونزوئلا در سیاست راهبردی ایالات متحده است، ونزوئلا در این چارچوب نه حیاط خلوت، بلکه اتاق خواب ایالات متحده امریکا، جانمایی شده است. فشار فراگیر و سیاست تهاجمی ایالات متحده امریکا علیه ونزوئلا نشان میدهد برخی کشورهای جهان شرق مانند ایران، چین و روسیه در اتاق خواب ایالات متحده حضور دارند و دولت ترامپ برای بیرون راندن این بازیگران از حیاط خلوت خود، باید ابتدا آنان را از اتاق خواب خویش یعنی ونزوئلا بیرون کند.
ادامه مطلب
جلال خوش چهره می نویسد: فارغ از هر سناریویی که واشنگتن برای سرنوشت نیکلاس مادرو و همسر دربندش در نظر داشته باشد، اما شیوه عمل و سطح نگرش به آینده ونزوئلا در چارچوب سیاست "رئال پولیتیک" دولت "دونالد ترامپ" یک مفهوم روشن را پیش چشم میگذارد؛ این که ترامپ نه در پی استقرار دموکراسی مطالبهگر در این کشور بوده و نه برخلاف ادعاهای گذشتهاش، سقوط، فروپاشی و یا تغییر رفتار نظام سیاسی این کشور را در دستور کار داشته است.
ادامه مطلب
کوروش احمدی می نویسد: اقدام ترامپ به ربودن یک رئیس کشور از محل زندگیاش، جهان را تکان داده است. او پیش از این نیز نشان داده بود که احترامی برای قواعد نظام بینالمللی لیبرال که حاکمیت ملی و اصل برابری و تمامیت ارضی کشورها مطابق منشور ملل متحد در مرکز آن است، قائل نیست.
ادامه مطلب
کمیسیون اروپا روز دوشنبه تلاش کرد تا بین دستگیری نیکولاس مادورو، رهبر ونزوئلا توسط آمریکا و لفاظیهای جدید ترامپ در مورد تصرف این منطقه قطبی تمایز قائل شود، اما نتوانست بگوید که چگونه قصد دارد آمریکاییها را از چنین اقدامی منصرف کند.
ادامه مطلب
طلای سیاه ونزوئلا که روزگاری به دلیل وضع تحریمهای اقتصادی اهرم فشار واشنگتن علیه کاراکاس بود، اکنون به پروژه عظیم بازسازی از طرف شرکتهای نفتی آمریکایی و اروپایی بدل میشود؛ چرخشی استراتژیک برای احیای اقتصادی که حیات و مماتش به این بشکههای نفت وابسته است. نفت ونزوئلا سالهاست در کانون جنگ فرسایشی ایالات متحده علیه نیکلاس مادورو سوسیالیست قرار داشت. دولتهای مختلف آمریکا از این صادرات حیاتی این کشور بهعنوان اهرم فشار استفاده کردند؛
ادامه مطلب
ونزوئلا، سرزمینی که بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را دارد، دچار چرخههای تراژیک ادواری مختلفی شده است؛ از اوجگیری در تولید تا تأسیس اوپک تا دو موج ملیسازی در دوران پرز و چاوز تا اینکه در دوران مادورو رسما تولیدش به پایینترین حد ممکن سقوط کرد.
ادامه مطلب
روبیو که اکنون به عنوان مشاور امنیت ملی نیز خدمت میکند، به ترامپ نزدیکتر شده و سیاست تهاجمی جدیدی را علیه مادورو تدوین کرده که ونزوئلا و ایالات متحده را در آستانه رویارویی نظامی قرار داده است.
ادامه مطلب
ذلفا معیل می نویسد:بازداشت مادورو، ونزوئلا را به فهرست کشورهایی میافزاید که ایالات متحده به طور مستقیم در آنها رهبرانِ در قدرت را سرنگون کرده یا در دورهای نهچندان دور باعث برکناری آنها شده است؛ امری که نشاندهنده الگویی مستمر از مداخلات است که فشارهای نظامی، حقوقی و دیپلماتیک را با یکدیگر ترکیب میکند. آخرین بازداشت حدود ۲۰ سال پیش بود که آمریکا انجام داد و آن شخص صدام حسین رئیسجمهور عراق بود.
ادامه مطلب
فرانسیسکو رودریگز در گفتوگو با فارن افرز میگوید: فکر نمیکنم ورود ایالات متحده به کشور دیگری و ربودن رهبر آن، هر چقدر هم که آن رهبر شرور باشد، نتیجه خوبی باشد. فکر نمیکنم این یک استراتژی سیاسی خوب باشد. این امر برخی از قوانین اساسی حاکم بر روابط بین کشورها را تضعیف میکند و بنابراین جهان را خطرناکتر میکند.
ادامه مطلب
اعلام ترامپ مبنی بر اینکه ایالات متحده تا زمان وقوع یک "گذار امن، مناسب و عاقلانه" ونزوئلا را "اداره" خواهد کرد، نشان دهنده خیانت به مردم ونزوئلاست.
ادامه مطلب
محمد محمودیکیا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: هوشیار باشیم که جهان سیاست، فرصت مجددی برای تکرار تجربهها به هیچ کس نمیدهد.
ادامه مطلب
رضا حاجیمحمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: وضعیت کنونی ونزوئلا ترکیبی پیچیده از نگرانی عمومی، امید محتاطانه و جشنهای پراکنده است.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ناتوانی سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن، به خصوص شورای امنیت سازمان ملل، در حل بحرانهای مختلف سیاسی و امنیتی نشان داده است که نهادهای بینالمللی نظم جهانی کهن، روند رو به افول و ناکارآمدی را تجربه می کنند.
ادامه مطلب