محمدرضا ریاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بررسی حوزهی اطلاق مفهومی قدرت بیان گر آن است که ترامپ برای صدارت جمهوریخواهان در کنگرهی یکصدوبیستم از رهیافت های چندگانه قدرت استفاده میکند.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: الگوی دوگانه دیپلماسی عمومی و قدرت نرم مقابل قدرت سخت و قانون زور ایالات متحده امریکا را در دو داستان از کنش شهید هوارد باسکرویل و ستیزهجویی تمدنی ترامپ علیه ایران در محورهای زیر میتوان کنکاش کرد.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برای درک ابعاد این تحول، میتوان از نظریهی رئالیسم تهاجمی بهره گرفت که بر نقش «نقاط خفهکننده» در معادلات قدرت تأکید دارد. تنگه هرمز از این منظر، نه فقط یک گذرگاه اقتصادی، بلکه اهرم حیاتی ایران برای بازدارندگی و چانهزنی راهبردی بوده است. ایالات متحده با انتقال بخشی از جریان نفت به خشکی، عملاً در تلاش است تا این اهرم را خنثی کند و برای نخستین بار از جنگ جهانی دوم تاکنون، وابستگی زنجیرهی تأمین انرژی به یک آبراهِ تحت نفوذ دشمن را بشکند. در این چارچوب، خطلولهی مذکور نه یک پروژهی اقتصادی، که یک «سلاح زیرساختی» برای تغییر موازنهی قوا به نفع واشینگتن و متحدانش محسوب میشود.
ادامه مطلب
محمدرضا لشینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بررسی مجموعهای از تحلیلهای منتشرشده در Foreign Affairs، Le Monde، Defense Priorities، CEBRI، Brookings، CFR، FDD، Washington Institute، Survival و دیگر مراکز و نشریات غربی نشان میدهد که میان «موفقیت عملیاتی» آمریکا و «پیروزی راهبردی» آن فاصله قابلتوجهی وجود دارد. حتی برخی از معتبرترین تحلیلگران آمریکایی و اروپایی از شکست سیاست وادارسازی، تغییر اهداف جنگ و پیامدهای معکوس حمله علیه ایران سخن گفتهاند.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: بنابراین آنچه در تنگه هرمز رخ میدهد، اگر درست فهمیده شود، صرفاً مسئله ایران و آمریکا نیست. مسئله، پایان تدریجی دورهای است که در آن یک قدرت میتوانست با حضور ناوهای خود، امنیت آبراهها و مسیرهای انرژی را تقریباً به تنهایی تعریف کند.البته تنگه هرمز را نباید «شکست آمریکا» به معنای فروپاشی قدرت آن دانست. تعبیر دقیقتر شاید «شکست انحصار قدرت» باشد.
ادامه مطلب
محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه در ونزوئلا در دوران دوم ترامپ رخ داد، بازگشت به استعمار کهن و سنتی است. اما اینکه این پدیده دوام خواهد آورد یا نه، پرسشی است که جواب راحتی ندارد.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ائتلاف انتخاباتی ترامپ از دو لایه متفاوت تشکیل شده است: هسته ایدئولوژیک مگا که رأیاش را بر پایه هویت و نه محاسبه اقتصادی میدهد، و لایهای گستردهتر و شکنندهتر متشکل از رأیدهندگان مستقل و کشاورزان – روستاییان که وفاداریشان تاریخی، اما مشروط به عملکرد اقتصادی مستقیم بوده است.
ادامه مطلب
سید جواد جمالی نوشت: آنچه مسلم است، این است که ترامپ و مشاورانش دچار خطای تعمیم شدهاند. آنها با اتکا بر قدرت بالای نظامی آمریکا، سرنوشت ایران را مشابه سرنوشت کشورهایی مانند لیبی، عراق و ونزوئلا قلمداد میکردند و از اینرو در دام خطای تعمیم گرفتار شدند.
ادامه مطلب
رئیسجمهور آمریکا به پنتاگون دستور داد دامنه رزمایشهای مشترک نظامی با کره جنوبی را کاهش دهد. ترامپ در پیامی در شبکه اجتماعی تروثسوشال نوشت: «با توجه به رابطه بسیار خوبی که با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، دارم، از اینکه ایالات متحده سالها پیش پذیرفته است در رزمایشهای مشترک نظامی با کره جنوبی شرکت کند، راضی نیستم».
ادامه مطلب
سید محمد عیسینژاد و پرهام مداح در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: چرا ایالات متحده بهرغم حفظ برتری ساختاری در موازنه قدرت سخت، در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران همواره در آستانه «تهدید حداکثری» متوقف شده و از ورود به یک منازعه نظامی فراگیر و پربسامد پرهیز کرده است؟ آیا این الگو بازتاب نوعی تزلزل تاکتیکی در حلقه تصمیمگیری دونالد ترامپ است، یا از دگرگونی در عقلانیت راهبردی واشنگتن، منطق اجبار متقابل و محدودیتهای تبدیل قدرت قهری به نظم سیاسی پایدار حکایت دارد؟
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چگونه میتوان انتخابات میان دورهای آمریکا را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و نسبت آن را با جنگ و تجاوز آن کشور علیه میهن ما بررسی کرد؟
ادامه مطلب
جلال خوشچهره در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کاخ نشین کنونی واشنگتن این بار میخواهد تهران را با درک تجربه آنچه از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون میان دو طرف رخ داده، در برزخ انتخاب «منافع حیاتی» و یا «بقا» قرار دهد.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی مینویسد: در کنار مذاکرات احتمالی بر سر اوکراین، مذاکره با ایران جدیترین آزمون سیاست خارجی دولت ترامپ است. در نهایت، پرداختن به حقایق با زبان مبهم غیرممکن خواهد بود: ایران یا تنگه هرمز را کنترل خواهد کرد یا نخواهد کرد. اگر این کار را انجام دهد، ایران عملاً ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون خواهد کرد و تأثیر زیادی بر هر کشور خلیج فارس و کل خاورمیانه خواهد داشت.
ادامه مطلب
منبع: موسسه کارنگی / ترجمه: معین نیک طبع
ادامه مطلب
محمود فاضلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شواهد نشان میدهد خانوارهای یونانی همچنان آسیبپذیرترین بخش اقتصاد محسوب میشوند. تورم پایدار، افزایش هزینههای انرژی و بحران هزینههای زندگی کاهش اعتماد مصرفکنندگان و افت سرعت رشد مصرف خصوصی را موجب شده است.
ادامه مطلب
امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پستهای دونالد ترامپ و بازنشر تصاویر حملات از سوی پیت هگست را نمیتوان صرفاً «اطلاعرسانی»، «تبلیغات جنگی» یا «لفاظی سیاسی» نامید. در بستری که پلها، خطوط راهآهن، تأسیسات برق و برج مراقبت دریایی یک بندر هدف حمله قرار گرفتهاند، این پستها بخشی از رفتار جنگی دولت آمریکا محسوب میشوند. آنها هدف، قصد، رضایت از نتیجه و استمرار یک سیاست را به نمایش میگذارند: استفاده از نابودی زیرساختهای ضروری زندگی مردم ایران برای تحمیل اراده سیاسی واشنگتن.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در رویارویی اخیر آمریکا با ایران نیز، مجموعهای از تحولات نظامی، سیاسی، اقتصادی و رسانهای نشان میدهد که معادلات از چارچوب اولیه فراتر رفته است. این جنگ دیگر تنها یک رویارویی نظامی نیست، بلکه عرصهای برای سنجش قدرت بازدارندگی، تابآوری، انسجام ملی، جنگ روایتها و توان مدیریت بحران است.
ادامه مطلب
با در نظر گرفتن خروجهای چشمگیر و لحن تقابلی، دولت ترامپ بهصورت گزینشی در نهادهایی مشارکت داشته است که آنها را از نظر راهبردی مفید میداند.
ادامه مطلب
بشیر اسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پذیرش مرگ مؤلف در سیاست بینالملل، به ما هشدار میدهد که گاهی «سیاست خارجی» آنقدرها که ما اصرار داریم پیچیده و سیستماتیک نیست.
ادامه مطلب
تفاهمنامه ژوئن و برنامه اقدام مشترک (JPOA) سال ۲۰۱۳، نمونههای کاملاً مشابهی نیستند؛ با این حال، محدود بودن عامدانه مفاد و دقت و جزئینگری سنجیدهشده در تنظیم توافق اخیر میتواند برای واشنگتن و تهران، در شرایطی که هر دو در حال بررسی امکان آغاز دور جدیدی از مذاکرات مستقیم هستند، درسهای محتاطانه و ارزشمندی به همراه داشته باشد.
ادامه مطلب
داود مرادیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در سیاست خارجی، کشورها همیشه به دلیل کمبود قدرت شکست نمیخورند؛ گاه به دلیل نادرست فهمیدن واقعیت شکست میخورند. آنها ممکن است توان رقیب را بیش از اندازه بزرگ یا کوچک ببینند، نیت او را اشتباه بخوانند، یا تصور کنند که طرف مقابل همانگونه رفتار خواهد کرد که خود انتظار دارد.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دویستوپنجاه سالگی آمریکا، همزمان با ریاست جمهوری ترامپ شده که بیتردید نه فقط شخصیتی متفاوت با بیش از ۴۰ رئیس جمهور پیشین آمریکاست، بلکه پدیدهای با تضادها و تناقضهای جدّی است.
ادامه مطلب
اساسنامه این هیئت، مأموریت آن را بسیار فراتر از غزه تعریف میکند و آن را «سازمانی بینالمللی که در پی ارتقای ثبات، بازگرداندن حکمرانی قابل اعتماد و قانونی، و تضمین صلح پایدار در مناطق درگیر یا در معرض درگیری است» توصیف میکند. هیچ اشارهای به منشور سازمان ملل متحد یا حتی نقش شورای امنیت سازمان ملل متحد نشده است، با وجود آنکه این شورا نقش مرکزی در صلح و امنیت بینالمللی دارد.
ادامه مطلب
وحید کریمی تاکید دارد که اگر روابط لندن و واشینگتن بهبود یابد و مشارکت انگلیس در اقدامات آمریکا افزایش پیدا کند، باید توجه داشت که محور آمریکا، انگلیس و اسرائیل در اغلب جنگهای خاورمیانه نقشآفرین بوده است. اگر روابط برنام با دولت ترامپ بهبود پیدا کند، احتمالا مشارکت انگلیس در اقدامات علیه جمهوری اسلامی ایران نیز افزایش خواهد یافت که طبعا به سود ایران نخواهد بود. در عین حال، فرصتی نیز وجود دارد.
ادامه مطلب
علیرضا سرفرازی نوشت: درگذشت ناگهانی سناتور لیندسی گراهام، پایان رسمی یک دوران را در سیاست آمریکا رقم زد. دیگر سناتوری از دوران قدیمی سناتورهایی که خود را وقف سیاست خارجی کرده باشند، به این راحتی پیدا نخواهد شد. گراهام از یک انترناسیونالیست سنتی به سبک ریگان، به یکی مثل بقیه در جنبش پوپولیستی MAGA تغییر ماهیت داد. همین تغییر هم مانع از آن نشد که به بخش مهمی از آرمانها و اهدافش در سیاست خارجی پایبند نباشد و در بازگشت از دهمین سفر به اوکراین و در راه تلاش برای عبور از همدلی ترامپ و پوتین و تصویب تحریمهای تازه علیه روسیه، درگذشت.
ادامه مطلب
ایالات متحده علاوه بر خروج از برخی نهادها، ایجاد اختلال در آنها یا ساخت سازوکارهای موازی، در بسیاری از موارد همکاری مشروط را در پیش گرفته است؛ به این معنا که ادامه مشارکت خود را به کاهش هزینهها، بهبود عملکرد و اجرای دستورکار «بازگشت به اصول اولیه» وابسته کرده است.
ادامه مطلب
دولتهای پیشین آمریکا گاهی ابتکارات بینالمللی را مسدود کردهاند، از امضا یا تصویب معاهدات خودداری کردهاند، یا تلاش کردهاند خروجیهای نامطلوب را تضعیف یا رقیق کنند. آنچه دولت ترامپ را متمایز میکند، گستره و رنگوبوی ایدئولوژیک این انسدادگرایی است.
ادامه مطلب
دنیس راس در یادداشتی مینویسد: برای باز نگه داشتن دوباره تنگه هرمز پس از آخرین پیچ و خم بحران ایران، دولت ترامپ باید از یک سو تلاشهای خود برای اعمال محاصره را از سر بگیرد و از سوی دیگر، آن را با رویکردی دیپلماتیکتر و مبتنی بر اجماع و همکاری بینالمللی همراه سازد.
ادامه مطلب
سیاوش قدوسی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مهمترین پیام این نشست، ورود ناتو به مرحلهای تازه از تحول راهبردی است؛ مرحلهای که در آن تقویت توان دفاعی اروپا، توسعه صنایع نظامی تا چشم انداز ۲۰۳۵، تداوم حمایت از اوکراین و بازتعریف تقسیم مسئولیت امنیتی میان آمریکا و متحدان اروپایی در صدر اولویتها قرار گرفته است.
ادامه مطلب
از زمان ورود به قدرت، دولت ترامپ از پرداخت بخش عمده سهمیههای ارزیابیشده و الزامآور قانونی خود به بودجه عادی و بودجه حفظ صلح سازمان ملل خودداری کرده است؛ امری که تا بهار ۲۰۲۶ به انباشت حدود ۴ میلیارد دلار بدهی معوقه آمریکا به این سازمان انجامیده است.
ادامه مطلب