آزمون استقلال یا تسلیم خاموش جدید
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بسته شدن الشیب آزمونی جدی برای استقلال سیاسی بغداد است. آیا عراق میتواند در برابر فشار خارجی منافع ملی و روابط همسایگی خود را حفظ کند؟
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بسته شدن الشیب آزمونی جدی برای استقلال سیاسی بغداد است. آیا عراق میتواند در برابر فشار خارجی منافع ملی و روابط همسایگی خود را حفظ کند؟
ادامه مطلب
مجمع بینالمللی خلیج فارس هشدار داده است که تلاش برای تضعیف ایران با فشار بر بغداد برای انتخاب یک طرف به جای طرف دیگر میتواند نتیجه معکوس داشته باشد و به جای کاهش نفوذ گروههای وابسته به تهران، قطببندیهای داخلی عراق را تشدید کند.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ممکن است سرباز آمریکایی از پایگاههای عراق خارج شده باشد، اما نفوذ آمریکا از راههای دیگری همچنان ادامه داشته باشد. نمونه روشن آن را میتوان در ماجرای اخیر تحریم ایران و ممنوعیت پرواز هواپیماهای ایرانی به فرودگاههای عراق مشاهده کرد.
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی در یادداشتی مینویسد: روشن است که رابطه تام باراک با الزیدی بسیار خوب است و سفارتخانه امریکا در بغداد نیز رابطه شخصی خوبی با او برقرار کرده است. اما این همه چیز نیست.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منازعه نینوا در باطن خود، رقابتی ژئوپلیتیک برای در دست گرفتن شریانهای اقتصادی، ساختارهای اجرایی محلی و دالانهای راهبردی شمال غرب خاورمیانه است.
ادامه مطلب
علی الزیدی، نخستوزیر جدید عراق، تاجر جوانی که بهتازگی کابینه را در بغداد تحویل گرفته، قراردادهایی بزرگ و تاریخی در واشینگتن به امضا رسانده است؛ مجموعه قراردادها و توافقنامههایی به ارزش ۶۰ میلیارد دلار برای توسعه نفت، گاز و برق عراق. قراردادهایی که صادرات نفت عراق را از وابستگی به تنگه هرمز میرهاند و البته در حاشیه این اسناد انرژی که در اتاق بازرگانی آمریکا امضا شده است، موافقتنامهای با شرکت استارلینک امضا شده تا خدمات اینترنت ماهوارهای را به مردم عراق عرضه کند.
ادامه مطلب
سفر امروز پنجشنبه اول مرداد ۱۴۰۵ علی الزیدی، نخستوزیر عراق، به تهران در شرایطی انجام میشود که خاورمیانه هنوز درگیر پیامدهای دور تازه جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران و بازآرایی موازنههای امنیتی و سیاسی منطقه است؛ شرایطی که عراق بیش از هر کشور دیگری از تبعات آن تأثیر میپذیرد. ب
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شاید مهمترین دستاورد این سفر، نه امضای قراردادهای نفتی، که ارسال این پیام به بازیگران منطقهای بود که عراق مصمم است روابط خارجی خود را با رویکردی جدید تنظیم کند؛ رویکردی که در آن، جایگاه عراق نه به عنوان میدان نبرد، که به عنوان شریکی اقتصادی برای غرب تعریف میشود.
ادامه مطلب
پس از سقوط حکومت صدام حسین در حمله ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، این کشور شش چهره را بهعنوان نخستوزیر به خود دیده است. این شش مرد عراقی، حتی پیش از آنکه پای خود را به منطقه سبز بغداد بگذارند، ناچار بودهاند دنبال راهی برای توازن روابط خود با تهران و واشینگتن باشند.
ادامه مطلب
پترائوس بدون اینکه به تلاشهای مخفی و غیرمخفی امریکا برای اعمال نفوذ در سیاستگذاریهای عراق اشاره کند نتیجه میگیرد که آینده عراق کمتر توسط موازنه قدرت خارجی و بیشتر توسط توانایی نهادهای آن در غلبه بر شبکههای غیررسمی نفوذ تعیین خواهد شد.
ادامه مطلب
غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در ساختار پیچیده و چندلایه سیاسی عراق، دوام هر دولت تا حد زیادی به میزان توانایی آن در حفظ توازن میان نیروهای اثرگذار داخلی و بیرونی وابسته است؛ بنابراین هرگونه خروج محسوس از این موازنه میتواند زمینهساز افزایش فشارهای سیاسی، محدودیتهای اجرایی و تشدید اصطکاک منجر به شعلهور شدن دامنه اختلافات با بازیگران بانفوذ شود.
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی مینویسد: تحفظ ایران از عدم تماس رسمی با الزیدی قابل درک است. در حالی که امریکا و متحدانش بهگونهای آغوش خود را به روی الزیدی گشودهاند و ترامپ حتی او را برای سفر به واشینگتن دعوت کرده – دعوتی که در طول دوران نخستوزیری محمد شیاع السودانی از او دریغ شده بود – تهران محتاطانه نظارهگر است تا ببیند نخستوزیر منتخب کجای معادلات سیاسی و منطقهای میایستد.
ادامه مطلب
پس از ۱۶۷ روز بنبست فلجکننده سیاسی در بغداد، نزار آمیدی، رئیسجمهور عراق، علی الزیدی را بهعنوان نخستوزیر جدید معرفی کرد. این انتخاب که تحت فشار اولتیماتوم واشنگتن و با اجماع جریانهای سیاسی صورت گرفت، تلاشی برای عبور از بحران تشکیل دولت و بازگشت ثبات به ساختار اجرائی کشور محسوب میشود.
ادامه مطلب
به علی الزیدی که بازرگان و کارشناس مالی و حقوقی است، بیشتر بهعنوان «نامزد مصالحه» نگاه میشود تا یک چهره سیاسی سنتی. او تجربهای در بخش بانکی و مدیریتی دارد، اما حضورش در صحنه سیاسی محدود بوده است.
ادامه مطلب