فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه در فوریه ۲۰۲۲ به عنوان یک «عملیات ویژه» آغاز شد، امروز به طولانیترین و پرهزینهترین درگیری اروپا از ۱۹۴۵ تاکنون تبدیل شده است. چهار سال پس از آن روز، بازتعریف مرزها در اروپا، تغییر در ماهیت جنگها با ظهور فناوریهای نوین، و فروپاشی تدریجی نظم کهن بینالمللی شاهد هستیم.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آیا این جابهجایی قدرت به طور طبیعی به سمت یک درگیری بزرگ، حتی جنگ، حرکت میکند؟ یا میتوان از تکرار الگوهای خونین تاریخ جلوگیری کرد؟
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحلیلگران در نشست داووس تقریباً همصدا بودند که دوران موسوم به «استثناگرایی قطب شمال» پایان یافته است؛ باوری قدیمی که این منطقه را صرفاً عرصه همکاریهای علمی میدانست. اکنون واشینگتن آن را سنگر دفاعی، منابع صنعتی و حلقه حیاتیِ زنجیره فناوری جهان آزاد میبیند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شناسایی سومالیلند توسط اسرائیل را باید نقطه عطفی در سیاست خارجی منطقه دانست؛ حرکتی که سومالیلند را از انزوای طولانیمدت بیرون آورد و آن را وارد عرصه رسمی روابط بینالملل کرد.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پرسش اصلی این یادداشت این است: اسرائیل چگونه تلاش کرده بازدارندگی آسیبدیده خود را احیا کند؟ و آیا این تلاشها واقعاً به «بازگشت تعادل قوا» منجر شده یا سیاستهای جدید به «ناامنی بیشتر» انجامیده است؟ تعادل قوا در خلیج فارس چگونه شکل گرفته و امروز چه تغییراتی را تجربه میکند؟ و مهمتر: واقعگرایی تا چه حد میتواند این تحولات را تبیین کند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اقدامات امارات در یمن و سودان بازتابی واضح از منطق قدرت واقعگرایانه است: یک دولت کوچک در منطقهای ناامن که تلاش میکند با گسترش نفوذ منطقهای، کنترل نقاط استراتژیک، استفاده از جنگ نیابتی و بهرهبرداری از خلأ قدرت، امنیت خود را تأمین و قدرت نسبی خود را در برابر رقبای بزرگتر افزایش دهد.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاست روسیه و چین در خاورمیانه، یک رقص دیپلماتیک ظریف روی طناب باریک منافع متضاد است. آنها با موفقیت توانستهاند نظم تکقطبی آمریکا در منطقه را به چالش بکشند، اما نه با ایجاد یک «ناتوی شرقی»، بلکه با ایجاد شبکهای تودرتو از شراکتهای دوجانبه که بر مبنای منافع اقتصادی و همگراییهای مقطعی استوار است.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نخستین پیامد مهم جنگ اوکراین، فرسایش اقتدار نظم لیبرال غربمحور است. این جنگ نشان داد چارچوبی که پس از ۱۹۹۱ شکل گرفت—یعنی جهانیسازی، بازدارندگی هستهای، نهادهای چندجانبه و محوریت ناتو—توانایی جلوگیری از یک جنگ تمامعیار در اروپا را نداشت. از نگاه بسیاری از تحلیلگران، ناتوانی غرب در پیشبینی حمله روسیه، تعدد محاسبات نادرست درباره قدرت مسکو، و بیشبرآورد قابلیتهای بازدارندگی ناتو، نشانههایی از ناکارآمدی نظم لیبرال در شکل سنتی آن است. این خلأ ساختاری، زمینهای برای ظهور مرحلهای میسازد که برخی آن را «پسالیبرال» توصیف میکنند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی تلاش میکند ناکامی شورای امنیت را بهعنوان یک «بحران نهادگرایی» بررسی کند؛ ابتدا مفاهیم و مبانی نظری نئولیبرالیسم نهادی را مرور میکند، سپس آن را در بستر واقعی بحران غزه به کار میگیرد و در پایان ظرفیتها و محدودیتهای این نظریه در توضیح وضعیت کنونی را نقد میکند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بیش از ۶۴ هزار نفر همچنان آوارهاند و نتوانستهاند به خانههای خود بازگردند. این وضعیت پرسش اساسی را مطرح میکند: چگونه یک توافق صلح رسمی، امضاشده و با ضمانت بینالمللی، به یک “آتشبس کاغذی” تبدیل شد؟
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این یادداشت با رویکرد تحلیلی–تطبیقی، ابتدا پویاییهای کل منطقه را و سپس مورد خاص قزاقستان را بررسی میکند تا نشان دهد چگونه تغییر در معادله ژئواقتصادی مسیرهای شمالی میتواند ساختار روابط منطقهای را بازتعریف کند. تمرکز اصلی بر ابعاد نرمافزاری، فناوری و ترانزیتی این نفوذ است که مسیرهای آینده روابط منطقهای را تعیین خواهد کرد.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ین دیدار نه تنها بر تحولات منطقهای سایه افکند، بلکه نشان داد که قواعد بازی در عرصه سیاست خارجی آمریکا، به ویژه در قبال شرکای سنتی، در حال تغییر بنیادین است.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دیدار الشرع و ترامپ، تصویری از پایان دوران جنگهای نیابتی و آغاز دیپلماسی مصالحه است – جایی که واقعگرایی، منطق تازه امنیت در خاورمیانه را رقم میزند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شرق برای تهران، نه قدرت جذبکنندهای ذاتی، بلکه گزینهای تاکتیکی در شرایط فشار حداکثری است. تحلیل حاضر تلاش میکند نشان دهد که چرا محور ایران، روسیه و چین صرفاً در قالب «وابستگی متقابل محدود» قابل فهم است و چرا این وابستگی، ایران را به مرحلهای موسوم به شرقِ موقت وارد کرده است – مرحلهای که ضرورت دارد پیش از تثبیت به عنوان الگوی پایدار، بازاندیشی شود.
ادامه مطلب