مطالب مرتبط با کلید واژه

فرهاد قادری


ژئوپلیتیک قدرت و جنگ نیابتی در دریای سرخ
امارات در یمن و سودان:

ژئوپلیتیک قدرت و جنگ نیابتی در دریای سرخ

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اقدامات امارات در یمن و سودان بازتابی واضح از منطق قدرت واقع‌گرایانه است: یک دولت کوچک در منطقه‌ای ناامن که تلاش می‌کند با گسترش نفوذ منطقه‌ای، کنترل نقاط استراتژیک، استفاده از جنگ نیابتی و بهره‌برداری از خلأ قدرت، امنیت خود را تأمین و قدرت نسبی خود را در برابر رقبای بزرگ‌تر افزایش دهد.

ادامه مطلب
واقعیت‌سنجی سیاست خاورمیانه‌ای روسیه و چین
شرکای راهبردی یا متحدان خیالی؟

واقعیت‌سنجی سیاست خاورمیانه‌ای روسیه و چین

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: سیاست روسیه و چین در خاورمیانه، یک رقص دیپلماتیک ظریف روی طناب باریک منافع متضاد است. آنها با موفقیت توانسته‌اند نظم تک‌قطبی آمریکا در منطقه را به چالش بکشند، اما نه با ایجاد یک «ناتوی شرقی»، بلکه با ایجاد شبکه‌ای تودرتو از شراکت‌های دوجانبه که بر مبنای منافع اقتصادی و همگرایی‌های مقطعی استوار است.

ادامه مطلب
آیا جهان وارد مرحله پسالیبرال شده است؟
پیامدهای استراتژیک جنگ اوکراین برای نظم بین‌الملل

آیا جهان وارد مرحله پسالیبرال شده است؟

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: نخستین پیامد مهم جنگ اوکراین، فرسایش اقتدار نظم لیبرال غرب‌محور است. این جنگ نشان داد چارچوبی که پس از ۱۹۹۱ شکل گرفت—یعنی جهانی‌سازی، بازدارندگی هسته‌ای، نهادهای چندجانبه و محوریت ناتو—توانایی جلوگیری از یک جنگ تمام‌عیار در اروپا را نداشت. از نگاه بسیاری از تحلیلگران، ناتوانی غرب در پیش‌بینی حمله روسیه، تعدد محاسبات نادرست درباره قدرت مسکو، و بیش‌برآورد قابلیت‌های بازدارندگی ناتو، نشانه‌هایی از ناکارآمدی نظم لیبرال در شکل سنتی آن است. این خلأ ساختاری، زمینه‌ای برای ظهور مرحله‌ای می‌سازد که برخی آن را «پسالیبرال» توصیف می‌کنند.

ادامه مطلب
بحران نهادگرایی و ناکامی شورای امنیت در حل جنگ غزه از منظر نئولیبرالیسم
ناکامی‌هایی که جنبه ساختاری دارند

بحران نهادگرایی و ناکامی شورای امنیت در حل جنگ غزه از منظر نئولیبرالیسم

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی تلاش می‌کند ناکامی شورای امنیت را به‌عنوان یک «بحران نهادگرایی» بررسی کند؛ ابتدا مفاهیم و مبانی نظری نئولیبرالیسم نهادی را مرور می‌کند، سپس آن را در بستر واقعی بحران غزه به کار می‌گیرد و در پایان ظرفیت‌ها و محدودیت‌های این نظریه در توضیح وضعیت کنونی را نقد می‌کند.

ادامه مطلب
یک سال آتش‌بس لبنان: معماری شکست و تولد مفهوم “آتش‌بس کاغذی”
یکمین سالگرد و آمار تکان‌دهنده

یک سال آتش‌بس لبنان: معماری شکست و تولد مفهوم “آتش‌بس کاغذی”

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بیش از ۶۴ هزار نفر همچنان آواره‌اند و نتوانسته‌اند به خانه‌های خود بازگردند. این وضعیت پرسش اساسی را مطرح می‌کند: چگونه یک توافق صلح رسمی، امضاشده و با ضمانت بین‌المللی، به یک “آتش‌بس کاغذی” تبدیل شد؟

ادامه مطلب
از همگرایی نمادین تا نفوذ ژرف در شمال ایران
آسیای مرکزی در معادله ابراهیم

از همگرایی نمادین تا نفوذ ژرف در شمال ایران

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این یادداشت با رویکرد تحلیلی–تطبیقی، ابتدا پویایی‌های کل منطقه را و سپس مورد خاص قزاقستان را بررسی می‌کند تا نشان دهد چگونه تغییر در معادله ژئواقتصادی مسیرهای شمالی می‌تواند ساختار روابط منطقه‌ای را بازتعریف کند. تمرکز اصلی بر ابعاد نرم‌افزاری، فناوری و ترانزیتی این نفوذ است که مسیرهای آینده روابط منطقه‌ای را تعیین خواهد کرد.

ادامه مطلب
بازگشت دیپلماسی معامله‌محور
دیدار ترامپ و بن‌سلمان؛

بازگشت دیپلماسی معامله‌محور

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ین دیدار نه تنها بر تحولات منطقه‌ای سایه افکند، بلکه نشان داد که قواعد بازی در عرصه سیاست خارجی آمریکا، به ویژه در قبال شرکای سنتی، در حال تغییر بنیادین است.

ادامه مطلب
مبانی واقع‌گرایی نو در بازتعریف نظم شام
درباره سفر احمد الشرع به آمریکا

مبانی واقع‌گرایی نو در بازتعریف نظم شام

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دیدار الشرع و ترامپ، تصویری از پایان دوران جنگ‌های نیابتی و آغاز دیپلماسی مصالحه است – جایی که واقع‌گرایی، منطق تازه امنیت در خاورمیانه را رقم می‌زند.

ادامه مطلب
ارزیابی انتقادی از محور ایران، روسیه و چین در پرتو منطق وابستگی متقابل محدود
شرقِ موقت؛

ارزیابی انتقادی از محور ایران، روسیه و چین در پرتو منطق وابستگی متقابل محدود

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: شرق برای تهران، نه قدرت جذب‌کننده‌ای ذاتی، بلکه گزینه‌ای تاکتیکی در شرایط فشار حداکثری است. تحلیل حاضر تلاش می‌کند نشان دهد که چرا محور ایران، روسیه و چین صرفاً در قالب «وابستگی متقابل محدود» قابل فهم است و چرا این وابستگی، ایران را به مرحله‌ای موسوم به شرقِ موقت وارد کرده است – مرحله‌ای که ضرورت دارد پیش از تثبیت به عنوان الگوی پایدار، بازاندیشی شود.

ادامه مطلب