محاصره دریایی ایران در بن‌بست است پس محاصره شمال هم قطعا شکست خواهد خورد

دیپلماسی ایرانی: آقای نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان به تازگی اظهار داشته، ارمنستان آماده است پس از حل و فصل وضعیت پیرامون ایران، اجرای کریدور راه ترامپ (نسخه آمریکایی کریدور جعلی زنگزور) را آغاز کند.

آقای پاشینیان باید توجه داشته باشد، بعد از حمله ناکام آمریکا و اسرائیل به ایران نظم جدیدی مبتنی بر خواست و قدرت ایران در منطقه شکل گرفته است که ایشان پیامدهای آن را در تنگه هرمز و خلیج فارس شاهد هستند. پس از حل و فصل شرایط فعلی هم نظم ایرانی در کل منطقه تثبیت خواهد شد. بنابراین ایران با درس گرفتن از تجربه جنگ ۴۰ روزه، تکرار نفوذ آمریکا در قفقاز و تاسیس و تثبیت پایگاه های آمریکا در ارمنستان و دیگر مناطق مرزی با ایران به اسم فعالیت اقتصادی را اجازه نخواهد داد. چون هدف از این اقدامات قطع مرز ایران و ارمنستان و خفگی ژئوپلیتیک ایران است. 

آمریکا قصد داشت ایران را از جنوب محاصره دریایی کند که به بن‌بست خورد و حالا طرح محاصره ایران از خشکی را با همدستی اسرائیل در قفقاز در دستور کار قرار داده است. دولت الهام علیف با بستن مرزهای زمینی باکو با ایران از شش سال قبل به بهانه کرونا این فتنه را آغاز کرد و ایجاد مسیر ترامپ برای تکمیل این فتنه انجام می‌شود.

ایران اراده خود را برای دفاع از امنیت و استقلال خود ثابت کرده و تحولات اخیر نشان داد صبر راهبردی نظام به پایان رسیده است. ایجاد مسیر ترامپ معنایی جز تضعیف حاکمیت ارمنستان بر استان سیونیک، تغییرات هویتی و جمعیتی در جنوب ارمنستان به نفع آذربایجان و ترکیه، غارت منابع محلی ارمنستان و آسیای مرکزی برای جبران بلوکه شدن دسترسی آمریکا به این منابع از طریق چین، تبدیل ارمنستان به زمین درگیری آمریکا و روسیه و قربانی شدن مردم ارمنستان ندارد.

امید است ارمنستان از آنچه در دو ماه اخیر در منطقه خلیج فارس رخ داد درس‌های لازم را بگیرد و با در پیش گرفتن سیاست بی‌طرفی مثبت خود را به یک کانون تاثیرگذاری جذاب برای همه همسایگان مبدل کند.

سیاست بهینه برای ایروان نه بازگرداندن وابستگی به روسیه و نه نزدیکی کامل به غرب، بلکه دکترین بی‌طرفی مثبت است.
بی‌طرفی مثبت به معنای انفعال یا ضعف نیست. این یک استراتژی مبتنی بر چهار اصل است: فقدان سلطه نظامی خارجی، ایجاد قابلیت دفاع از خود به شکلی قابل اعتماد، دیپلماسی متعادل در همه زمینه‌ها و مزایای اقتصادی برای بسیاری از طرفین. مثال کلاسیک آن سوئیس است.

این رویکرد، گسستی رادیکال از مسیر فعلی ایروان نیست. ارمنستان در حال حاضر روابط خارجی خود را متنوع می‌کند، همکاری‌های دفاعی با فرانسه و هند را توسعه می‌دهد و روابط خود را با ایران به عنوان تنها کریدور جنوبی غیرخصمانه، حفظ می‌کند. مفهوم «چهارراه صلح» نیز با این منطق همخوانی دارد. این یک پروژه ارتباطی است، نه وابستگی ژئوپلیتیکی.

با تداوم روند فعلی و تبدیل ارمنستان به یک نقطه اتکای دیگر در یک رویارویی ژئوپلیتیکی پرتنش، تنها آسیب‌پذیری آن افزایش می‌یابد و فشار روسیه و ایران را به دنبال خواهد داشت.

ارمنستان بی‌طرف، یک نقطه اتصال مرزی پایدارتر و پلی بین شرق و غرب است که بعید است به مدار مسکو بازگردد.

ارمنستان به یک دستور کار عملی درست نیاز دارد: منسجم ماندن، تقویت‌شدن با ایجاد بازدارندگی با همکاری دوستانی مانند ایران و اعمال اصلاحات واقعی. امید است دولت ارمنستان مسیر درست را انتخاب کند.