تداوم تاریخی و قدرت‌سازی ایران

نویسنده: سید حجت سیداسماعیلی

دیپلماسی ایرانی: از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ تاکنون، جمهوری اسلامی ایران دوره‌های تحول و بازآرایی متعددی را پشت سر گذاشته است. این مسیر نه صرفاً یک انتقال سیاسی، بلکه نوعی «پویایی تاریخی همراه با بازتولید مشروعیت اجتماعی و اقتدار نهادی» بوده است؛ امری که استمرار نظام را در برابر چالش‌های داخلی و بین‌المللی ممکن ساخته است.  

یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های ماندگاری جمهوری اسلامی، پیوند عمیق آن با مردم و ریشه‌داری در بافت فرهنگی جامعه ایرانی است. این رابطه فراتر از سطح مشارکت سیاسی، به یک الگوی دوگانه‌ی «وفاداری هویتی – مطالبه کارآمدی» تبدیل شده است؛ الگویی که نظام سیاسی را واداشته در هر دوره، خود را با شرایط نوین اجتماعی و اقتصادی بازتعریف کند و تعادل میان آرمان و واقعیت را  حفظ کند. 

در مرحله کنونی، و گرماگرم نبرد حماسی ایران با رژیم صهیونیستی و امریکا به رهبری آیت الله سید مجتبی خامنه ای که می‌توان از آن با عنوان «جمهوری سوم» یاد کرد، نظام سیاسی ایران با «تمرکز بر تثبیت راهبردی و تحول در الگوی قدرت» به فاز تازه‌ای وارد شده است. در این مرحله، اقتدار ملی نه صرفاً در عرصه سیاسی، بلکه در ساحت‌های نظامی، فناوری و امنیتی بازسازی می‌شود.  نقش نیروهای مسلح در این روند و نبرد برجسته است؛ آنان با توسعه ظرفیت‌های دفاعی، هوشمندسازی استراتژیک و توان بازدارندگی، به یکی از پایه‌های اصلی تداوم استقلال کشور و تقویت موقعیت منطقه‌ای ایران تبدیل شده‌اند. این فرآیند، نماد تحول از مقاومت انقلابی به «قدرت‌سازی سامان‌مند و پایدار» است. 

نتیجه اینکه؛ جمهوری سوم، وقتی در چارچوب تاریخی و اجتماعی خود دیده شود، نه آغاز یک گسست بلکه «ادامه‌ی منطقی مسیر بقا و مشروعیت نظام» است؛ مسیری که بر سه اصل استوار است: پیوند مردم و حاکمیت، نوسازی نهادی و قدرت‌سازی دفاعی. بر این اساس، می‌توان آن را مرحله‌ای پرشکوه از بلوغ و تثبیت دانست؛ نقطه‌ای که جمهوری اسلامی ایران به دوره‌ای از اقتدار پایدار و خوداتکایی راهبردی وارد شده است.