سیدمصطفی هاشمیطبا نوشت: رهبر شهیدمان بارها در سخنان خود به لزوم دشمنشناسی تصریح کردند. اگر به طور سطحی به این امر بنگریم، کافی است آدمها و حکومتها و کشورها را از نظر اینکه دوست یا دشمن هستند، فهرست کنیم و بهاصطلاح با یک ممیزی ساده دوست و دشمن را تشخیص دهیم.
ادامه مطلب
صارم شیراوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نوشتار حاضر با اتکا به تجربه جنگ رمضان، به تبیین ابعاد نظری و عملی الگوی بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در قالب یک نظام «طیفی–تطبیقی» و «شبکهای–تابآور» میپردازد.
ادامه مطلب
فریدون علیمازندرانی، حسن فتاحی و مصطفی روستایی در سلسله یادداشتهای مشترک خود برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: در چهار دههی اخیر، بخش عمدهی امنیت ایران بر این فرض بنا شده بود که هر حملهی دشمن، میتواند با ضربهای بسیار سنگینتر پاسخ داده شود. این امکان، دشمن را از محاسبهی جنگ بازمیداشت، زیرا جنگ با ایران چیزی نبود که بتوان با هزینهی کم آغاز کرد. اما وقتی برد به ۵۰۰ کیلومتر کاهش یابد، ایران دیگر نمیتواند مراکز حیاتی دشمن را تهدید کند و همین مسئله دشمن را از حالت بازدارندگی به حالت هجوم منتقل میکند. در این وضعیت، ایران عملاً از حالت «جلوگیری از جنگ» به حالت «تحمل جنگ» منتقل میشود.
ادامه مطلب
محمد بیدگلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: جنگ های ترکیبی از پیچیدهترین انواع جنگ ها در عرصه بین المللی هستند که از سوی کشورهای غربی خصوصا ایالات متحده آمریکا به کارگرفته میشوند. جنگهای ترکیبی که خود طیف وسیعی از جنگهای نوین را در بر میگیرد، میتوان از مقولههایی دانست که شناخت و سیاستگذاری دفاعی در برابر آن در راستای ارتقای امنیت ملی لازم و ضروری است؛ امنیتی که این روزها خود به مفهومی چند وجهی در عرصه بینالملل تبدیل شده و محافظت از همه ابعاد عینی و ذهنی آن از وظایف اصلی حکومتهاست.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چه بخواهیم و چه نخواهیم باید بپذیریم که همه ضرباتی که در جنگ ۱۲ روزه خوردیم، همه اینها شکست در جنگ شناختی و پذیرفتن القائات و توهمات دشمن در امر بازدارندگی بوده است. آنچه آسیبپذیری کشور را چند برابر کرده، فریب افکار مدیران ارشد کشور بوده است نه کارکنان عادی دولتی و نظامی و عامه مردم. باید فکری به حال آن کرد که اگرچه دیر شده ولی باز هم فرصت جبران هست.
ادامه مطلب
نوید کمالی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحلیل ماهیت تهدید نفوذ نشان میدهد که دشمن، سرمایهگذاری خود را از جاسوسی سنتی به سمت «شبکهسازی اجتماعی-عملیاتی» سوق داده است. در این مدل، هدف صرفاً سرقت اطلاعات نیست، بلکه ایجاد یک زیرساخت انسانی پنهان است که به اجرای عملیاتهای ترکیبی، از خرابکاری صنعتی و ترور تا جنگ روانی و ایجاد بحرانهای اجتماعی در لحظات حساس قادر باشد.
ادامه مطلب
سید احمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: جامعه ایرانی باید بداند و می داند که به هنگام نیاز و خطر، هیچ تکیه گاه قابل اطمینانی برای امنیت و تمامیت کشور جز انسجام، وحدت و همدلی وجود ندارد.
ادامه مطلب
ایشان در نکتهای دیگر با تأکید بر اینکه به دشمن نباید امید بست و منتظر آن ماند، گفتند: این واقعیت در سخنان رئیسجمهور و اظهارات چند روز قبل وزیر امور خارجه نیز وجود داشت؛ البته این منافاتی ندارد که در جایی با دشمن تعامل کنیم بلکه مسئله این است که نباید به او امید بست و اعتماد کرد.
ادامه مطلب
نوید کمالی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: بر اساس تجربیات جهانی باید به این نکته توجه داشت که به طور معمول عناصر نفوذی دارای دو ماموریت اصلی هستند ۱. جمع آوری اطلاعات (جاسوسی) ۲. خرابکاری.
ادامه مطلب