علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد«: از منظر آیندهپژوهی، هدف اصلی ما در این یادداشت، پویش محیطی تحولات، تحلیل روندهای متقابل و در نهایت تدوین سناریوهایی برای آینده نظم منطقهای و جهانی است.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران با آگاهی از هزینههای جنگ و نیز نقاط قوت راهبردی خود، چارچوبی چهارگانه را برای هر گونه مذاکره یا پایان بحران تعریف کرده است که این چارچوب نه خواستهای تاکتیکی، بلکه خطوط قرمز راهبردی محسوب میشود و هرگونه ترتیبات امنیتی جدید در منطقه باید بر اساس آن شکل بگیرد.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحلیل نقشه راه واشینگتن در قبال ایران، بدون درک جایگاه محوری رقابت با چین ناقص است. در ذیل، با الهام از چارچوبهای تئوریک روابط بینالملل، به واکاوی این مسئله میپردازیم که سیاست آمریکا نسبت به ایران، عمدتاً تابعی از الزامات مهار چین است.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران نه با یک دشمن واحد، بلکه با یک آرایش سیال از فشارها مواجه است: نهادی، نیابتی، شناختی و ژئوپلیتیکی.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: از یکسو، فقدان آگاهی ژئوپلیتیک در سطوح تصمیمسازی و جامعه، سبب شکلگیری و تشدید چرخه معیوب «اعتراضات داخلی - تصمیمگیری انفعالی در عرصه خارجی» شده است. ازسویدیگر، هزینههای گزاف این چرخه، توان و تمرکز کشور را برای بهرهگیری از موقعیت استثنایی ژئوپلیتیکی خود بهشدت تضعیف کرده است. استدلال اصلی آن است که غفلت از علم ژئوپلیتیک، همزمان ریشه تفرقه داخلی و عامل عقبماندگی راهبردی است. این متن با بررسی تاریخی ناآرامیهای داخلی و تحلیل شکستهای سیاست خارجی، نشان میدهد که تنها با نهادینهسازی این علم و تلفیق آن با گفتمان قدرتمند عاشورایی-ایرانی، میتوان بر این چالش دوگانه فائق آمد و مسیر پیشرفت را شتاب بخشید.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران امروز نه یک تماشاگر که یکی از کانونهای اصلی این «جنگ پراکنده» است. فشار حداکثری اقتصادی، تحریک ناآرامیهای داخلی، فعالسازی گروهکهای مرزی و تلاش برای انزوای منطقهای، همه وجوه مختلف یک استراتژی یکپارچه فرسایشی هستند.
ادامه مطلب