آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بر اساس گزارش‌های منتشرشده در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، وزارت کشور فرانسه شمار شرکت‌کنندگان در اعتراضات سراسری را حدود ۴۱۰ هزار نفر اعلام کرد، درحالی‌که اتحادیه ها رقم بسیار بالاتری ارائه دادند.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلمایب ایرانی می نویسد: در غیاب راه کارهای کارآمد برای ترمیم شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی، فضای سیاسی فرانسه به شدت قطبی شده است. ابتکار عمل در این فضا به دست جریان‌های رادیکال افتاده است. استمرار منازعات ساختاری کنونی، دو سناریوی اصلی را در برابر نظام سیاسی فرانسه قرار می‌دهد.
ادامه مطلب
کیمیا ملکیان اصفهانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حوادث جاری در فرانسه صرفاً یک بحران محلی نیست، بلکه بازتابی از بحران عمیق حکمرانی در سراسر اروپاست؛ از اعتصابات سراسری در بریتانیا گرفته تا اعتراضات زنجیره‌ای کشاورزان در آلمان و هلند، همگی گواهی بر یک چالش ساختاریِ مشترکند.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تحولات اجتماعی فرانسه و حوادث گزارش‌شده در تظاهرات ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶، بار دیگر مسئله مرز میان اعتراض مشروع و رفتار مجرمانه را به موضوعی مهم در حقوق عمومی و سیاست داخلی تبدیل کرده‌اند.
ادامه مطلب
نادر نوربخش در گفت وگو با دیپلماسی ایرانی درباره وضعیت اجتماعی فعلی فرانسه می گوید: اگر بخواهیم به طور جدی پایگاه آنها را مقایسه کنیم می توانیم بگوییم که پایگاه مکرون در شهرهای بزرگ و از میان افراد با تحصیلات بالاتر و با موقعیت شغلی بهتر و به طور کلی افراد ثروتمند است. پایگاه اجتماعی حزب راست افراطی از روستاها و شهرهای کوچک است. نواحی روستایی افراد با تحصیلات کمتر و افراد کارگر، افراد آسیب پذیرتر و افرادی که بیکاری در بین آنان نرخ بالاتری دارد اکثرا طرفدار حزب راست افراطی هستند.
ادامه مطلب
ناآرامی‌ها در فرانسه نتیجه روی هم انباشته شدن پیامد بسیاری از سیاستهای دولت است که احتمالا به سال ۲۰۰۵ بازمی‌گردد؛ یعنی زمانی که در حومه شهرها اعتراضاتی به سیاستهای تبعیض‌آمیز وزارت کشور فرانسه به راه افتاد و حدود سه ماه به طول انجامید. در آن زمان شعله اعتراضات خاموش شد؛ اما سیاستهای گفته شده تغییر نکرد بلکه با صعود راست‌گراهای تندروی فرانسوی تشدید شد.
ادامه مطلب
صاحبان هر دیدگاهی، نسخه خاصی برای درمان مشکلات فرانسه ارائه می کنند. مشکل در قانون اساسی فرانسه نیست چرا که در این کشور نظام دموکراتیک و آزادی های عمومی گسترده وجود درد. اما مشکل فرانسه، ناتوانی در کنار آمدن و پذیرفتن این واقعیت است که دیگر امپراطور نیست و مستعمره ندارد و نمی تواند نقشی درخور شأن خود در جهان داشته باشد.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: ننائل مرزوق، نوجوان ۱۷ ساله ای که با بی رحمی به دست پلیس فرانسه کشته شد از نسل بانلیو بود. وی در نانتِر، همان جایی در حومه پاریس که روزگاری کارگران الجزایری شب را به روز می رساندند زندگی می کرد. نانتر، یک از حلبی آباد هایی «bidonville - بیدون ویل» بود که پدر الجزایری نائل در آن زندگی می کرد. پدری که بعد از ترک خانواده، نائل هیچ گاه وی را ندید. به عنوان تنها فرزند خانواده، نائل بعد از ترک مدرسه در پیتزا فروشی کار می کرد. داستان زندگی وی با ترک کردن و ترک شدن ها در جامعه و خانواده نوشته شده بود. شاید تنها دلبستگی وی در دنیا هم مادرش بود که بعد از قتل نائل او را «بهترین دوست» خود خطاب کرد. روزی که مادر وی نمی دانست «دوستت دارم مامان» نائل و بوسه خداحافظی او قبل از ترک خانه آخرین دیدار وی با فرزندش خواهد بود.
ادامه مطلب
صلاح الدین خدیو در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: شکاف های امروز "ملت فرانسه" میراث گسترش امپراتوری مدرن آن در ماورای بحار و "آفریقای فرانسه" است. تنها راه چاره هم ناسیونالیسم مدنی است. یعنی وفاداری شهروندان به نهادهای سیاسی و نه ملت قومیتی از قبل موجود و در اینجا فرانسوی های اصل! در واقع تبدیل شدن ملت به دیگی مذاب از نوع آمریکا و اخیرا انگلیس. اما طی کردن این پیچ چندان ساده نیست و هر کس نقشەی راە خود را دارد. چپ ها و لیبرال ها و گلوبالیست ها چیزی می گویند و راست های افراطی و همپالگی هایشان چیزی دیگر.
ادامه مطلب
تظاهرات کنندگان در این راهپیمایی که مادر جوان کشته شده خواستار آن شده بود، شعار می دادند: «همه از پلیس متنفرند». پلیس گفت که حدود ۶۲۰۰ نفر در این راهپیمایی شرکت کردند، از جمله آسا ترائوره، فعال مدنی که با جنبش آمریکایی «جان سیاه‌پوستان مهم است» مرتبط است.
ادامه مطلب
امانوئل مکرون، رئیس جمهوری فرانسه رفتاری از خود نشان داد که برخی کوچک شمردن جنایت صورت گرفته و حوادث بعد از آن دانستند. به این ترتیب که او در کنسرت التون جان، خواننده انگلیسی شرکت کرد و با او در حالی که لبخند به لب داشت عکس یادگاری گرفت. این امر باعث شد برخی روزنامه‌های انگلیس بنویسند در حالی که مکرون با التون جان جشن می‌گرفت، فرانسه در می سوخت.
ادامه مطلب
تظاهرات اخیر در فرانسه نه جنبه اقتصادی و نه جنبه اعتراضی به سیاست های دولتی دارد، بلکه اعتراض به عملکرد پلیسی است که پیر و جوان نمی فهمد و از قدرت پلیسی خود سوء استفاده می کند تا خشونت به خرج دهد، به معنای دیگر با کمک مصونیت پلیس بودن از خشونت به خرج دادن لذت می برد.
ادامه مطلب
مزیت تاریخی فرانسه قدمت اعتراض اجتماعی در این کشور است که نیرو و نشاط نظام سیاسی را احیا می‌کند؛ اما به نظر می‌رسد که بنیان‌های حزبی و ایدئولوژیک این نظام با افزایش سطح پیچیدگی‌های ساختاری نظام اقتصادی در وضعیت پس رفت کلی قرار دارد.
ادامه مطلب
برخلاف بخش دولتی که تقریبا ۱۹ درصد آن عضو اتحادیه ها هستند، سطح عضویت در اتحادیه در بخش خصوصی کمتر از ۸ درصد است. این ضعف تاریخی اتحادیه ها باعث می شود که آنها نتوانند از موضع قوی مذاکره کنند و یا حتی به عنوان یک طرف گفت وگو جدی گرفته شوند.
ادامه مطلب
به اعتقاد تحلیلگر شبکه خبری الجزیره، این که تلاش می شود در رسانه ها و افکار عمومی جا بیندازند که دست روسیه پشت اتفاقات اعتراضی اروپاست، سرپوش گذاشتن امریکایی هاست تا کسی به امریکا ظنین نشود در حالی که تمامی شواهد و همچنین تشابهاتی که میان بهار عربی با اعتراض های اروپایی وجود دارد، نشان می دهد که دست امریکا در کار است نه روسیه.
ادامه مطلب
نادیه منصور در یادداشتی می نویسد: با وجود این که دلایل واقعی وجود دارد که ثابت می کند این انقلاب ها از قبل برنامه ریزی شده بودند، اما بعضی ها هنوز نمی خواهند این واقعیت را بپذیرند و آن را این گونه توجیه می کنند که ما از زمره طرفداران نظریه توطئه هستیم.
ادامه مطلب
آنها اعتراضات خود را متوجه امانوئل مکرون می کنند که روی استراتژی های اشتباه خود اصرار می کند. این امر مربوط به سیاستهای متعارف راست یا چپ نیست بلکه در مورد اقدامات هنجارشکنانه آنهاست.
ادامه مطلب
شهره پولاب در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جلیقه زردها تنها در تضاد با سیاست های اقتصادی نبوده بلکه آنها علیه مکرون به عنوان نمادی از کل نظام و علیه وضعیت موجود برخاسته اند. آنها اگر چه توانستند مکرون را وادار به عقب نشینی از مواضع قبلی و تعلیق اجرای افزایش مالیات بر سوخت کنند، اما کماکان مطالبات بیشتری را عنوان می کنند و حاضر به ترک اعتراضات خیابانی نشده اند.
ادامه مطلب
بهاء الدین بازرگانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: نا اروپائیان یقه رهبران سیاسی خود را می گیرند و آنان را یکی پس از دیگری از اریکه قدرت به زیر می کشند، سیاستمداران محافظه کار و لیبرالی نظیر بلر انگلیسی، سرکوزی فرانسوی، برلسکونی ایتالیایی و مرکل آلمانی که زمانی در تبعیت بی چون و چرا ازایالات متحده در تجاوزات نظامی جورج بوش دوم به عراق و افغانستان و سپس بروز بحران های مهار نشدنی در لیبی و سوریه و عراق و ... مقصر بوده اند، بحران هایی که عواقب آن اینک بیش از هرجا گریبان اروپا را گرفته و اروپائیان دریافته اند که آنکه در خانه شیشه ای رفاه نشسته است نباید به خانه همسایه فقیر خود سنگ پرتاب کند.
ادامه مطلب