آرشیو اخبار
یادداشت اختصاصی روزنامهنگار روس برای دیپلماسی ایرانی
اهداف پنهان تجاوز آمریکایی - صهیونیستی علیه ایران
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب
توافق مکه و بازآرایی معماری امنیتی خاورمیانه
از ترتیبات دفاعی سهجانبه تا ظهور الگوی نوین موازنه منطقهای
سیروس حاجیزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پرسش اصلی درباره توافق مکه این نیست که آیا «ناتوی خاورمیانه» یا «ناتوی اسلامی» متولد شده است یا خیر. چنین تعبیری از نظر نهادی و نظری اغراقآمیز است. پرسش دقیقتر این است که آیا این توافق میتواند به یکی از گرههای یک شبکه امنیتی چندمرکزی و چندلایه تبدیل شود؛ شبکهای که در آن دولتهای منطقه بخشی از مسئولیت تولید امنیت را خود بر عهده میگیرند، بدون آنکه الزاماً روابط امنیتی خود با قدرتهای فرامنطقهای را کنار بگذارند. در چنین برداشتی، توافق مکه نه یک «جایگزین» برای معماری موجود، بلکه یکی از نشانههای تکثیر مراکز تولید امنیت در خاورمیانه است.
ادامه مطلب
ایروان در دو راهی گیر افتاده است
محدودیتهای فناورانه در مسیر ارمنستان برای گسست از روساتم
ایلیا روبانیس می نویسد: در سطح نظری و بهصورت غیررسمی، دیپلماتها استدلالی از نظر فناورانه بیطرف و هماهنگ با سیاست خارجی چندوجهی ایروان مطرح میکنند و در جلسات توجیهی خود میگویند که دولت در حال بررسی گزینههای کرهای، چینی، فرانسوی و همچنین آمریکایی و روسی است. در اظهارات رسمی، تنها گزینهٔ مورد بحث، فناوری تجربی راکتورهای کوچک مدولار (SMR) آمریکا است.⁴ بیش از ۱۲۰ طراحی برای SMRها وجود دارد که از نظر اندازه متفاوتاند و میتوانند ۲۰ تا ۲۰۰ مگاوات الکتریکی (MWe) برق تولید کنند.⁵ در حالی که سرمایهگذاری خطرپذیر در آمریکا میتواند میلیاردها دلار روی فناوری جدید و آزمایشنشده شرطبندی کند، اندازهٔ اقتصاد ارمنستان چنین ریسکهایی را از اساس خطرناک میسازد.
ادامه مطلب
وقتی عربستان ناگهان خود را تنها دید
پیمان مکه؛ از آرمانها تا زمین واقعیت
فرشید خسروانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اتحادهای مبتنی بر هویت مشترک مذهبی یا فرهنگی، هرقدر هم که در مراسم امضا با شکوه به نظر برسند، در لحظه بحران واقعی، جای خود را به محاسبات سرد و عریان از جنس قابلیت نظامی، منافع اقتصادی و بازدارندگی واقعی میدهند. دبیرخانهای که قرار است در ریاض مستقر شود، شاید روزی به سازوکاری عملیاتی بدل شود، اما در سپتامبر ۲۰۲۶، فاصله میان آرمانهای نوشتهشده در مکه و واقعیت خونین میدانهای جنوب عربستان، هرگز به این اندازه آشکار نبوده است.
ادامه مطلب