علی محرابی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در دکترین نظامی – امنیتی، اگر خلیج فارس «محیط دفاع نزدیک و منع دسترسی» تعریف شود، مکران «محیط دفاع پیشرونده» است. انتقال بخشی از ظرفیتهای لجستیکی، صنعتی، دریایی و تجاری به این ساحل اقیانوسی، در صورت بروز بحران در خلیج فارس، تداوم بقای اقتصادی و امنیتی کشور را تضمین میکند.
ادامه مطلب
تا همین اواخر، منطق مذاکرات نسبتاً سرراست به نظر میرسید: توقف تشدید نظامی، تضمین ایمنی کشتیرانی و بازگرداندن نفتکشها از طریق تنگه. اکنون اوضاع متفاوت به نظر میرسد. ایران به دنبال مدلی است که در آن نقش ویژهاش در تنظیم ترافیک از طریق هرمز دیگر صرفاً نتیجه جغرافیا یا قدرت نظامی نباشد، بلکه عملاً به رسمیت شناخته شود.
ادامه مطلب
امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نکته اساسی آن است که جمهوری اسلامی ایران عضو کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، موسوم به کنوانسیون مونتهگو بی، نیست و از همین رو، رژیم «عبور ترانزیت» را که در آن کنوانسیون پیشبینی شده، به عنوان یک تعهد قراردادی برای خود نمیپذیرد.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: راهبرد دفاعی ایران، مبتنی بر بازدارندگی فعال و حفظ حق حاکمیت، در چارچوب قوانین و هنجارهای بینالمللی، تلاشی است برای جلوگیری از هرگونه اقدام خصمانه که میتواند ثبات این آبراه حیاتی را بر هم زند.
ادامه مطلب
تحقیقات جعبه تاریک نشان میدهد که چگونه فشار دریایی ایران، حمایت امارات از نیروهای پشتیبانی سریع سودان را همزمان با پیشروی ارتش سودان متوقف کرد.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مهمترین و اساسیترین ابزار ایران برای بستن چند ماهه و حتی چند ساله تنگه هرمز، غرق کردن کشتیهای بزرگ اقیانوسپیمای فرسوده و قدیمی خود در مسیر کشتیرانی در تنگه هرمز است. هدف ما در این بحث، بررسی امکانپذیری عملی آن است.
ادامه مطلب
بستن تنگه هرمز همچنین وجهه بین المللی ایران را خراب خواهد کرد. حتی کشورهایی که هنوز هم می خواهند با تهران داد و ستد کنند، مانند چین، عراق و احتمالا هند، ممکن است تصمیمشان عوض شود.
ادامه مطلب