مطالب مرتبط با کلید واژه

سید محمدمهدی سدناصری


حقوق کودکان ایران در سایه رؤیای بمب اتمی
امنیت برای چه آینده‌ای؟

حقوق کودکان ایران در سایه رؤیای بمب اتمی جدید

محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: امنیت برای یک کودک، تنها این نیست که کشورش در برابر حمله خارجی قدرت دفاع داشته باشد؛ امنیت یعنی بتواند بدون ترس از جنگ رشد کند، به آموزش باکیفیت دسترسی داشته باشد، از سلامت جسمی و روانی برخوردار شود و برای آینده خود افق روشنی ببیند. اگر قرار است از آینده ایران دفاع کنیم، باید بپرسیم آیا کودکان این سرزمین در سیاست‌گذاری‌های امروز، به‌عنوان صاحبان اصلی آن آینده، جایگاه شایسته‌ای دارند؟

ادامه مطلب
حق کودک در زمان جنگ
آیا منافع عالیه کودکان می‌تواند در برابر ضرورت نظامی قرار گیرد؟

حق کودک در زمان جنگ

زهرا ملکی راد و محمدمهدی سیدناصری در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسند: اگر «منافع عالیه کودک» صرفاً یک شعار اخلاقی بود، دولت‌ها می‌توانستند هرگاه با مصلحت دیگری مواجه شدند، آن را کنار بگذارند. اما هنگامی که این مفهوم به یک تعهد حقوقی تبدیل می‌شود، دولت باید نشان دهد که در تصمیم خود، آثار تصمیم بر کودکان را شناسایی، ارزیابی و در فرآیند تصمیم‌گیری لحاظ کرده است.

ادامه مطلب
فروپاشی حس تعلق
جنگی خاموش علیه روان کودکان ایران

فروپاشی حس تعلق

سید محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یکی از خطرناک‌ترین پیامدهای بحران‌های ممتد آن است که کودکان، به‌تدریج پیوند عاطفی خود را با جامعه از دست بدهند. نسلی که احساس کند به جایی تعلق ندارد، در آینده دچار بی‌اعتمادی عمیق اجتماعی خواهد شد.

ادامه مطلب
لزوم پرهیز از ایجاد تنش روانی در فضای اجتماعی
چگونه گفتمان جنگ‌محور تندروها، افق حقوق کودکان را تاریک می‌کند؟

لزوم پرهیز از ایجاد تنش روانی در فضای اجتماعی

سید محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: فرزندان ایران سزاوارند که فردا را نه با ترس از جنگ، که با رؤیای ساختن وطن در سر داشته باشند.

ادامه مطلب
مکانیسم ماشه، بازتولید تحریم‌های قهری و تهدید نظام‌مند حقوق کودکان ایرانی
ابزاری برای تهدید بنیان‌های اجتماعی

مکانیسم ماشه، بازتولید تحریم‌های قهری و تهدید نظام‌مند حقوق کودکان ایرانی

سید محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مکانیسم ماشه، که در برجام به‌عنوان سازوکاری حقوقی برای تضمین پایبندی طرفین طراحی شد، اکنون به ابزاری سیاسی برای اعمال فشار حداکثری بدل شده است. در ظاهر، این سازوکار بازگشت خودکار تحریم‌ها را دنبال می‌کند؛ اما در باطن، درگیر ساختاری عمیق‌تر است: بازتولید تحریم‌های قهری به‌عنوان ابزاری برای تغییر رفتار یک کشور از طریق فشار اقتصادی و اجتماعی. این روند نه‌تنها حاکمیت ایران را هدف قرار می‌دهد، بلکه بنیان‌های اجتماعی و انسانی آن، به‌ویژه کودکان، را نیز متزلزل می‌سازد.

ادامه مطلب