چرا لبنان رها نشده است؟

دیپلماسی ایرانی: رفتار سیاسی ایران در قبال نقض مکرر حریم لبنان پس از توافقات اخیر، به درک عمیق از پشت‌پرده تصمیم‌ها و ملاحظات امنیتی نیازمند است. 

در فضای کنونی، اعلام رسمی نقض آتش‌بس از سوی دستگاه دیپلماسی، تنها یک اظهارنظر رسمی نیست، بلکه به مثابه امضای مجوز برای گسترش دامنه جنگ به نقاطی است که هنوز از آتش مستقیم در امان مانده‌اند. 

از نگاه امنیت ملی، حاکمیت با یک تله طراحی‌شده مواجه است؛ طرف مقابل با حملات نقطه‌ای و تحریک‌آمیز، در پی وادار کردن ایران و جبهه مقاومت به خروج رسمی از توافق است تا بتواند مسئولیت انسانی و قانونی ویرانی‌های گسترده‌تر بعدی را به گردن طرف لبنانی و حامیان آن بیندازد. 

در این میان، آن چه تحلیل را پیچیده و مدیریت بحران را دشوارتر می‌کند، وضعیت پرتنش داخل کشور و فشار سنگین افکار عمومی است. مردم ایران که پیوندهای عمیق عاطفی و آرمانی با ملت لبنان دارند، با مشاهده تصاویر جانکاه آوارگی و کشتار زنان و کودکان، به درستی مطالبه حمایتی قاطع و بی‌پرده را دارند. این مطالبه عمومی اکنون به یک فشار جدی بر مقام‌های تصمیم‌گیر بدل شده است و این پیام را مخابره می‌کند که رها کردن لبنان در زیر آتش، با اصول بنیادین سیاست خارجی و ارزش‌های جامعه سازگار نیست. 

از سوی دیگر، این وضعیت باعث ناراحتی و بی‌تابی شدید در میان نیروهای عملیاتی و بدنه در صحنه شده است. نیروهایی که وظیفه صیانت از امنیت و اقتدار منطقه را بر عهده دارند، تماشای تعرض به تمامیت ارضی لبنان را زیر سایه توافقات کاغذی، برنمی‌تابند و این شکاف میان خویشتن‌داری مسئولان و عصبانیت نیروهای خط مقدم، می‌تواند در بلندمدت هزینه‌های انگیزشی به همراه داشته باشد. 

باید در نظر داشت که عدم اعلام رسمی نقض، به معنای پذیرش وضع موجود یا انفعال نیست، بلکه نوعی مدیریت هوشمندانه برای جلوگیری از تحقق نقشه آمریکا جهت نابودی کامل زیرساخت‌های باقی‌مانده در لبنان است. 

نظام در حال حاضر تلاش می‌کند میان دو ضرورت، یعنی حفظ توان بازدارندگی و پاسخ به خشمِ بر حقِ نیروهای وفادار و مردم از یک سو، و پرهیز از افتادن در دام جنگی که هدفش ویرانی مطلق لبنان است از سوی دیگر، با احتیاط جمع کند. 

رها نکردن لبنان در این مقطع، نه در شعارهای تند، بلکه در بالا بردن توان مقاومت و تاب‌آوری کشور و استفاده از ابزارهای غیررسمی برای پاسخ به تجاوزات تجلی یافته است، تا هم‌زمان با صیانت از خون‌های ریخته شده، راه برای خروج از این بحران بدون دادن امتیازات راهبردی هموار بماند.