نشنیدن صدای رأی‌دهندگان
نماینده جمهوریخواه از چرایی مغلوب شدنِ حزبِ متبوع خود می‌گوید
نویسنده: اِلیز اِستِفانیک، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از حوزه انتخابیه 21 ایالت نیویورک
دیپلماسی ایرانی: اکنون پس از دوازده سال حضور در کنگره، و خدمت در عالی‌ترین سطوح دولت فدرال مایلم از این فرصت برای قدردانی از مردم ایالت باشکوهِ نیویورک ـ اَعم از جمهوری‌خواهان، دموکرات‌ها، و نیروهای سیاسی مستقل استفاده کنم. همچنین، از رأی‌دهندگان حوزه انتخابیه 21 سپاسگزارم که در شش دوره متوالی، چه در اوقات خوب و چه در روزهای دشوار، و با حُسن اعتماد، مسئولیت نمایندگی در مجلس نمایندگان ایالات متحده را به من سپردند. من هرگز رأی شما را حق مسلم خود ندانستم و همواره نهایت تلاشم را به کار بستم تا شایستگی کسب آن را داشته باشم.
در انتخابات اخیر، جمهوری‌خواهان در سطح ملی با یک شکست فراگیر مواجه شدند؛ که درباره آن مطالب و تحلیل‌های بسیاری منتشر خواهد شد؛ و مشتاقانه منتظرم از دیدگاه‌های گوناگون مطلع شوم. با این حال، نیویورک پس از شکست تاریخی جمهوری‌خواهان در صندوق‌های رأی به توجهی ویژه نیاز دارد؛ زیرا وقت آن فرا رسیده، که از این شکست درس گرفته، و به احیای آنچه از دست رفته بپردازیم.
در یک دهه گذشته فراز و نشیب‌های سیاسی فراوانی را از فاصله نزدیک شاهد بوده‌ام، و بر این اساس همواره باور داشته‌ام که دونالد ترامپ شخصیتی استثنایی و بی‌همتاست؛ چهره‌ای منحصربه‌فرد که فراتر از مرزبندی‌های حزبی تعریف می‌شود. او در سال ۲۰۱۶ میلادی به تشکیل یک ائتلاف سیاسی و تاریخی با ویژگی‌های کم‌نظیر مبادرت ورزید؛ و هشت سال بعد هم ضمن جان به در بردن از یک سوءقصد، یکی از برجسته‌ترین بازگشت‌های سیاسی در تاریخ ایالات متحده را رقم زد، تا در انتخاباب ۲۰۲۴ رای مردم را به دست آورد.
در عین حال، ویژگی ممتاز ترامپ – به شیوه‌ای که هیچ چهره سیاسی دیگری در تاریخ کشورمان قادر به انجام آن نبوده – وا داشتنِ دموکرات‌ها و رأی‌دهندگان مردد به تحرک و همگرایی است. لذا جمهوری‌خواهان برای پیروزی در انتخابات سال ۲۰۲۸ میلادی باید این واقعیت را بپذیرند که ترامپ دیگر در برگه‌های رأی حضور نخواهد داشت. احیای انرژی سیاسی و جلب حمایت از ائتلاف ترامپ (متشکل از اقشار کارگر و زحمتکش) مأموریتی است که نسل بعدی نامزدهای جمهوریخواه باید به‌تنهایی در مسیر تحقق آن گام برداشته، و با ارائه راهکار‌های واقعی، رأی‌دهندگان مستقل و مردد را نیز به سوی خود جذب کنند، بلکه دامنه ائتلاف سیاسی حزب گسترش یابد. این رویکرد، ابداً به معنای بازگشت به یک «حزب جمهوری‌خواهِ فرسوده و کم‌رمق» مشابه دوران پیش از ترامپ نیست؛ بلکه الگویی از گسترش پایگاه اجتماعی و سیاسی حزب را الزام دارد.
در انتخابات اخیر، آمریکا ظهور نسل تازه‌ای از نامزدهای سوسیالیست را شاهد بود، که با موفقیت توانستند پیام پوپولیستی ترامپ در مقام چهره‌ای خارج از ساختار سنتی قدرت، مبنی بر حمایت از مردم عادی، کارگران، زحمتکشان جامعه را مصادره کنند؛ این جنبش از ایالت نیویورک آغاز شد؛ جایی که سوسیالیست‌ها با چهره‌های خندان و قلب‌هایی بیزار از آمریکا به سرعت در حال پیشروی بوده، و مناصب انتخابی را به دست می‌آورند.
استنباط دیگر من این است که در حال حاضر یک هم‌ترازی سیاسی تاریخی را در آمریکا شاهد هستیم؛ روندی که در شرایط کنونی به‌شدت به سود سوسیالیسم است؛ اما در پنج الی ده سال آینده با سرعتی قابل توجه به مسیر مخالف آن تغییر جهت خواهد داد، و جمهوری‌خواهان نباید آن فرصت را از دست بدهند. جامعه آمریکایی به داستان‌های بازگشت و احیای دوباره علاقه‌مند است، و جمهوری‌خواهان باید چنین داستانی رقم بزنند. بدین منظور، هیچ نقطه‌ای بهتر از ایالت نیویورک نیست.
برخلاف بسیاری از افرادی که به مناصب انتخابی می‌رسند، من از یک خانواده‌ای سیاسی آمده‌ام. نخستین تجربه جدی من در عرصه سیاسی نیویورک به دوران دبیرستان بازمی‌گردد؛ زمانی که در مقر کمیته ایالتی حزب جمهوریخواه (در شهر آلبانی) فعالیت داوطلبانه داشتم؛ آماده‌سازی پاکت‌های نامه‌ها، طراحی پوستر، و برقراری تماس‌های تلفنی در ردیف وظایف من بود. آن روزها جمهوری‌خواهان کنترل مناصب ایالتی را با هدایت جورج پاتاکی (فرماندار وقت) در اختیار داشتند، و بیل پاورز، رئیس کاردان و زیرکِ حزب جمهوریخواه در ایالت نیویورک هم در مقام بازوی اجرایی او فعال بود. پس از حملات تروریستی مرگبار یازدهم سپتامبر هم انگیزه بیشتری برای ورود به عرصه خدمت عمومی در من ظاهر شد. هرچند آن زمان هرگز فکر نمی‌کردم روزی با حضور در کنگره ایالات متحده (چه برسد به ورود به کادر رهبری مجلس نمایندگان) راوی بخشی از تاریخ سیاسی کشورم باشم. چه در دفاع از کسب‌وکارهای کوچک و مزارع مناطق شمالی ایالت، چه در کسب عنوان یکی از مؤثرترین مقامات منتخب آمریکا، چه در به راه انداختن تحول (دیرهنگام) در نظام آموزش عالی، و چه در مشارکت در تدوین استراتژی دفاع ملی کشور در مقام یکی از اعضای ارشد کمیته‌های نیروهای مسلح و اطلاعات در مجلس نمایندگان، همواره قدردان اعتماد رأی‌دهندگانم بوده‌ام؛ ائتلافی گسترده از جمهوری‌خواهان، مستقل‌ها و دموکرات‌ها که در دوره‌های متوالی انتخابات افتخار نمایندگی ایشان نصیبم شده است. چهارده سال قبل، و هنگامی که برای نخستین مرتبه نامزد انتخابات کنگره شدم، از چهره‌های قدیمی و بانفوذِ حزب جمهوریخواه می‌شنیدم: «او نمی‌تواند پیروز شود»، یا «برای این حوزه انتخابیه بیش از حد محافظه‌کار است»، «او فقط دختر جوانی از مناطق شمالی ایالت است» و «او شکست خواهد خورد». جالب است که بعضی هنوز هم چنین حرف‌هایی را تکرار می‌کنند
در تمام ادوار خدمت همواره بزرگترین حوزه انتخابیه نیویورک، و حتی بزرگترین حوزه در شرق رودخانه می‌سی‌سی‌پی را بالا و پائین کردم؛ به‌گونه‌ای که هیچ منطقه‌ای از قلم نیافتد؛ تا مستقیماً حمایت رأی‌دهندگان را به دست آورم. بدین منظور، به سخنان مردم گوش دادم و از نگرانی‌های آنها آگاه شدم؛ نارضایتی‌های ملی، مسائل ایالتی، منطقه‌ای و محلی آنها. به رأی‌دهندگان گوش سپردم و بر ارائه کارنامه‌ای روشن و مستمر از دستاوردها تمرکز کردم؛ ترکیبی مؤثر از پرداختن به مسائل ملی در کنار شناخت عمیق و ارتباط نزدیک با مسائل محلی، ایالتی و منطقه‌ای. این رویکرد، همزمان با ارائه خدمات مؤثر و ممتاز به حوزه انتخابیه و اتخاذ استراتژی منسجم و منضبط در حوزه پیام‌رسانی سیاسی، موجب شد در هر دوره انتخاباتی رکوردهای انتخاباتی جمهوری‌خواهان در شمال‌شرق آمریکا و رکوردهای جذب کمک‌های مالی در سطح ملی را جابه‌جا کنیم. همچنین تلاش کردم این موفقیت را به دیگران هم منتقل، و برای پیروزی جمهوری‌خواهان در (تقریباً) تمامی شهرستان‌های حوزه انتخابیه‌ام تلاش کنم. افزون بر این، در سطوح عالی رهبری حزب فعالیت داشتم تا از رهگذر شناسایی و حمایت هوشمندانه از نامزدها و جذب کمک‌های مالی در سطح ملی، اکثریت جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان محفوظ بماند.
نکته مهم آن است که همیشه با برنامه‌ای سیاستی، مؤثر و معنادار به رقابت‌های انتخاباتی وارد شدم؛ برنامه‌ای که با نگرانی‌های واقعی رأی‌دهندگان در سطوح ملی و محلی هماهنگ بود، و بر کارنامه‌ای از نتایج ملموس، مستمر و قابل سنجش (در مسائل کوچک و بزرگ) تکیه داشت؛ من پیوسته در بین مردم حضور داشتم و آنان هم به صورت مقابل در انتخابات از من حمایت کردند.
این تجربه را در آستانه پایان دوران نمایندگی خود در کنگره مطرح می‌کنم، زیرا معتقدم جمهوری‌خواهان در نیویورک و سراسر آمریکا باید از آن درس بگیرند. ائتلاف گسترده و پیروزمندانه‌ای موسوم به «ائتلاف الیز» در حقیقت اجتماعی از جمهوری‌خواهان باانگیزه، (حدود) یک‌چهارم دموکرات‌های ثبت‌نام‌شده و اکثریت قاطع رأی‌دهندگان مستقل بود. در مناطق شمالی ایالت، هیچ ساختار سیاسی از پیش موجودی نداشتیم، و ناچار به بنای همه‌چیز از صفر بودیم. این تلاش فراگیر، حوزه‌ای انتخابیه‌ای کم‌تحرک از نظر مشارکت انتخاباتی را به حوزه‌ای با بالاترین میزان مشارکت رأی‌دهندگان در ایالت بدل ساخت. نتیجه هم پیروزی در تمامی انتخابات بود؛ بدون حتی یک مورد استثنا. طی چهارده سال و در هفت دوره انتخابات، حتی یک مرتبه هم شکست نخوردیم.
ما حوزه‌ای انتخابیه با توازن (تقریباً) ۵۰ – ۵۰ میان دو حزب را اختیار کردیم، و چنان با اختلاف بالا، و تأثیر مثبتی بر نامزدهای جمهوریخواه در سایر رقابت‌های انتخاباتی پیروز شدیم که گویی پیروزی برایمان آسان بوده است؛ در حالی که رسانه‌ها بارها آن حوزه را به‌اشتباه پایگاه اَمن جمهوری‌خواهان معرفی می‌کردند. با این اوصاف واقعیت کاملاً متفاوت بود. ارزیابی چنین از ابتدا اشتباه، و حاصل گزارشگری کاهلانة رسانه‌ها بود. اکنون آن حوزه بار دیگر به رقابتی نزدیک و تقریباً برابر میان دو حزب بازگشته است.
سال گذشته و در تصمیمی دشوار اما صحیح، از نامزدی برای رقابت در فرمانداری ایالت نیویورک صرف‌نظر کردم. به‌عنوان مادری شاغل که فرزندی خردسال دارد و همزمان مسئولیت‌های حرفه‌ای خود را در کنگره‌ای با اکثریتِ شکننده جمهوری‌خواهان بر دوش گرفته، آن مقطع زمان مناسبی برای چنین تصمیمی نبود. علاوه بر این، نگران بودم که فوریت لازم برای بازسازی تشکیلات حزب جمهوریخواه درک نشده باشد. اختلافات داخلی حزبی بیش از اندازه بود، ساختارهای قدرت منطقه‌ای در ایالت به‌شدت پراکنده و متصلب شده بودند و توجه کافی به مردم وجود نداشت. همچنین این احساس را داشتم که جمهوری‌خواهان در ارائه برنامه‌ای سیاسی و انتقال پیامی متناسب با اختیاری که رأی‌دهندگان در انتخابات سال ۲۰۲۴ میلادی سخاوتمندانه به آنها سپرده بودند، ناکام مانده‌اند. تمرکز رهبران ارشد مجلس نمایندگان، به‌جای گوش دادن به مردم آمریکا و ارائه راه‌حل‌هایی برای کاهش هزینه‌های زندگی، حل بحران مسکن و پایین آوردن هزینه انرژی، به حفظ قدرت و بقا در روز بعد محدود شده بود. البته کنگره لایحه گسترده و مهم موسوم به «یک لایحه بزرگ و زیبا» را تصویب کرد که من رأی تعیین‌کننده آن را به صندوق انداختم. اما به‌جز انضباط پیام‌رسانی جمهوری‌خواهان نیویورک در توضیح کاهش تاریخی مالیات‌ها، به‌ویژه پیرامون سقف کسر مالیات‌های ایالتی و محلی، آیا نامزدهای جمهوریخواه واقعاً توضیح دادند که چرا این لایحه تا این اندازه اهمیت دارد؟ پاسخ منفی است. اهمیت این موضوع حتی در یکی از نظرسنجی‌های خروجی حوزه‌های رأی‌گیری هم بازتاب نداشت.
می‌دانیم که جمهوری‌خواهان می‌توانند در ایالت نیویورک از نظر انتخاباتی و استراتژیک پیشرفت کنند. من طی یک دهه گذشته، ضمن ارائه دستاوردهای واقعی به رأی‌دهندگان حوزه انتخابیه‌ام، برای بازسازی حزب جمهوریخواه در حوزه خود و در سطح ملی هم تلاش کردم. در این مسیر، از شمار بی‌سابقه‌ای از نامزدهای جمهوریخواه، از جمله تعداد پُرشماری از زنان، حمایت کردم و به انتخاب آنان در سطح ایالت و سراسر کشور یاری رساندم.
در مقام عالی‌رتبه‌ترین نماینده جمهوریخواه نیویورک در کنگره طی بیش از یک قرن گذشته، همکاری نزدیکی با رؤسای مجلس نمایندگان داشتم؛ به‌ویژه در دوره‌هایی که با کمک نیویورک توانستیم اکثریت مجلس را به دست آوریم. همچنین استراتژی حقوقی هوشمندانه و موفقی طراحی کردیم که تلاش دموکرات‌های نیویورک برای مهندسی مجدد حوزه‌های انتخاباتی به نفع خود از طریق دادگاه‌ها ناکام بگذاریم.
همچنین نباید فراموش کنیم که لی زِلدین در انتخابات ایالتی خود کارزاری درخشان و کم‌نظیر به راه انداخت؛ کارزاری که با حمایت نیک لانگ‌ورثی، رئیس قدرتمند حزب جمهوریخواه ایالت، و نامزدهای زیرک انتخابات کنگره، مانند مایک لاولر ـ که حوزه انتخابیه‌ای مهم را تصاحب نمود ـ تقویت شد. این موارد پیروزی‌هایی بزرگ و هوشمندانه بودند که در موج آبی هفته گذشته (یعنی پیروزی گسترده دموکرات‌ها) از میان رفتند.
به گفت‌وگوی طولانی و دونفره‌ای فکر می‌کنم که اواخر بهار گذشته با جورج پاتاکی (که یکی از باهوش‌ترین استراتژیست‌های سیاسی ایالت نیویورک است) داشتم. او از دوستان و همسایگان من در منطقه زیبای دریاچه شامپلین است. چند ساعت آموختن از او معادل بیش از دهه‌ها مشاوره با هر مشاور سیاسی است. او به‌درستی گفت که بخشی از استراتژی پیروزی باید بازسازی کامل ساختار تشکیلاتی حزب جمهوریخواه نیویورک و سازمان ایالتی آن باشد؛ همان اقدامی که پیش از پیروزی تاریخی او در سال ۱۹۹۴ میلادی، یعنی سالی که جمهوری‌خواهان موج انتخاباتی بزرگی را رقم زدند، انجام شده بود. حق با او بود. هیچ تردیدی وجود ندارد که چنین بازسازی باید انجام شود و در واقع، باید از دیروز آغاز می‌شد. افول تدریجی پایگاه حمایت جمهوری‌خواهان در دره هادسون را شاهد بودیم؛ در حالی که پایگاه‌های سنتی و قدرتمندی مانند بخش‌هایی از مناطق شمالی نیویورک و لانگ‌آیلند هم به‌تدریج از دست رفته‌اند و پایگاه رأی آنها رو به سالخوردگی گذاشته است. هدف از طرح این پیشنهاد، ارائه تحلیلی صادقانه و سازنده است؛ تحلیلی که در آن رأی‌دهندگان در اولویت قرار دارند. در بعضی مناطق و رقابت‌های انتخاباتی، جمهوری‌خواهان نیویورک حتی نامزدی برای حضور در برگه‌های رأی معرفی نکردند. در روز انتخابات، مِی ماسک (مادر ایلان ماسک) تصویری معنادار از برگه رأی خود منتشر کرد و با لحنی صمیمانه نوشت حتی یک نامزد جمهوریخواه برای کرسی‌های قضایی در برگه رأی او وجود نداشته است. این تصویر، مانند بسیاری از اظهارنظرهای پیشین او به‌عنوان یکی از چهره‌های مورد احترام خانواده ماسک بسیار دقیق و قابل تأمل بود؛ و این ما را به مهم‌ترین درس سیاست می‌رساند؛ درسی درباره آنچه بیش از هر چیز دیگری برخوردار از اهمیت است: رأی‌دهندگان.
مردم بهترین بخش از تجربه خدمت در مناصب انتخابی هستند. من همواره عمیقاً باور داشته‌ام که رأی‌دهندگان افرادی هوشمند و آگاه هستند. هیچ نامزدی نمی‌تواند رأی هیچ گروهی از مردم را حق مسلم خود بداند؛ بلکه باید در هر انتخابات بار دیگر شایستگی کسب اعتماد آنان را به اثبات برساند. همچنین نمی‌توان به رأی‌دهندگان دیکته کرد چه موضوعاتی باید برایشان مهم باشد. این مردم هستند که اولویت‌هایشان را مشخص می‌کنند و وظیفه سیاستمدار آن است که به آنها گوش بدهد، راه‌حل‌های واقعی ارائه کند و به نتایج ملموس دست یابد. جمهوری‌خواهان به اندازه کافی به مردم گوش ندادند؛ چه رسد به اینکه واقعاً دغدغه‌های آنان را درک کنند. ما نه اعتماد لازم را به دست آوردیم و نه ساختار تشکیلاتی مورد نیاز برای پیروزی را ایجاد کردیم. نوعی احساس حق‌به‌جانب بودن در پایگاه‌های سنتی جمهوری‌خواهان (چه در مناطق شمالی ایالت و چه در لانگ‌آیلند) شکل گرفته بود و همین پایگاه‌ها به‌تدریج از دست رفتند. در زمینه هزینه‌های زندگی هم نوعی بی‌توجهی آشکار به دغدغه‌های مردم وجود داشت و حزب فاقد برنامه‌ای روشن برای مقابله با این معضل بود. رأی‌دهندگان نمی‌خواهند حضور و حمایت آنها بدیهی و تضمین‌شده پنداشته شود؛ و نباید هم چنین باشد. این وضعیت، در کنار بحران بی‌سابقه تأمین مالی کارزار انتخاباتی نامزدهای جمهوریخواه در سطح ایالت نیویورک ـ که از نظر میزان جذب کمک‌های مالی به پایین‌ترین سطح در یک قرن گذشته رسیده بود ـ شرایطی را رقم زد که به مجموعه‌ای از شکست‌های انتخاباتی کم‌سابقه منتهی شود. واقعیتِ تلخ این است که مردم نیویورک، منصرف از گرایش سیاسی و حزبی به‌شدت نیازمند وجود جایگزینی برای آن چیزی هستند که من به آن آزمایش سوسیالیستی، مارکسیستی و یهودستیزانه و شرم‌آوری می‌گویم که در سایه حکمرانی تک‌حزبی دموکرات‌ها در شهر و ایالت ما جریان دارد.
جمهوری‌خواهان فرصت بزرگی برای بازسازی در اختیار دارند. این کار به نسلی جدید نیاز دارد که توانایی اندیشیدن خارج از چارچوب‌های مرسوم را داشته باشد، در تمام مناطق ایالت رویکردی تهاجمی و فعالانه در پیش گرفته، ساختارهای محلی حزب را از پایه بازسازی کند و به‌جای سرزنش یکدیگر و حملات لفظی در شبکه اجتماعی ایکس، به گفت‌وگوهای صادقانه و سازنده مبادرت ورزد. ما به ارزیابی عمیق و همه‌جانبه‌ای از دلایل شکست نیاز داریم. مهم‌تر از همه، باید شجاعت بیان حقیقتی را داشته باشیم که هر رأی‌دهنده‌ای به آن می‌اندیشد: ایالت ما به رهبری جدیدی در حزب جمهوریخواه محتاج است. جمهوری‌خواهان باید همان‌گونه که من طی بیش از یک دهه انجام دادم، خود را با واقعیت‌ها و دغدغه‌های رأی‌دهندگان تطبیق داده، رویکردی فراگیر و مبتنی بر ائتلاف گسترده در پیش بگیرند و راه‌حل‌هایی برای مقابله با چالش‌های واقعی، فوری و بنیادین اقتصادی و معیشتی خانواده‌های زحمتکش ارائه کنند.
رأی‌دهندگان واقعاً در جست‌وجوی رهبری هستند و می‌خواهند بدانند چگونه می‌توانند در این مسیر مشارکت کنند. جناح چپِ رادیکال و خطرناک در نیویورک، از نظر سازمان‌دهی سیاسی و تمرکز بر مسائل مشخص، بسیار حساب‌شده و تاکتیکی عمل می‌کند؛ این جریان با تعریف دستورکارهای سازمان‌دهی شبانه‌روزی و برخورداری از یک ماشین عظیم و حرفه‌ای ارتباطات رسانه‌ای توانسته حضور و نفوذ خود را گسترش دهد.
جمهوری‌خواهان باید از این تجربه درس گرفته، و صرفاً به همان حزب بزرگ و دیرپای جمهوریخواه قانع نباشد؛ بلکه باید کل سازِکار تشکیلاتی خود را بازسازی، و مجموعه‌ای از نهادها، رسانه‌ها، سازمان‌ها و ابزارهای فناورانه را با هدف پیروزی انتخاباتی ایجاد کند.
شهر نیویورک پویاترین شهر جهان است؛ شهری برخوردار از توان تاب‌آوری و بازسازی کم‌نظیر در برابر دشواری‌ها و بحران‌ها. در کنار آن، مناطق زیبای شمالی ایالت قرار دارند که دویست و پنجاه سال پیش نخستین پیروزی نیروهای انقلاب آمریکا در جنگ انقلابی در ساراتوگا به همت آنها رقم خورد. هیچ تردیدی نیست که سیاست در نیویورک از دشوارترین و بی‌رحمانه‌ترین عرصه‌های رقابت سیاسی در سراسر آمریکاست؛ . من بهتر از هر کسی از این واقعیت آگاهم!
همکاران جمهوریخواه من در هیئت نمایندگی نیویورک در کنگره، اغلب به یکدیگر می‌گویند که سیاستمداران منتخب در دیگر نقاط کشور هیچ تصوری از دشواری پیروزی در انتخابات در قالب یک جمهوریخواه در نیویورک ندارند. ما به هویت سیاسی ویژه خود نیاز داریم؛ باید ائتلافی گسترده بسازیم و حزب را به‌گونه‌ای احیا کنیم که اعتماد رأی‌دهندگانِ از دست رفته در نیویورک و سراسر کشور را بازیابد. به‌عنوان فردی که تمام عمر خود را در نیویورک گذرانده، مادر، عضو کنگره و یکی از رأی‌دهندگان این ایالت، مشتاقانه در انتظار فصل جدید زندگی سیاسی و و گفت‌وگویی صادقانه با همه مردم در ماه‌ها و سال‌های پیش رو هستم؛ گفت‌وگویی درباره اینکه پس از شکست سنگین در روز انتخابات، چگونه باید ایالت و کشورمان را نجات بدهیم. مردم نیویورک و آمریکایی‌ها در ذات خود سازنده و مبارز هستند، و اکنون زمان مبارزه برا ساختن و بازسازی است.
منبع: نیویورک پُست / ترجمه: آرش ملکی، پژوهشگر حقوق بین‌الملل
نظر شما :