عمو نوروز! خبر از آمدن روزهای خوش بیار

دیپلماسی ایرانی: عمو نوروز این بار در میانه شعله‌های فروزان جنگ، آمدن بهار را مژده می‌دهد. عمو نوروز آیا برایمان خبر از آمدن روزهای خوش خواهد آورد؟ امید که چنین باشد.

خوب یا بد، همه احتمالات به چگونگی جنگ گره خورده است. ساعت‌های سال پر ماجرای ۱۴۰۴ درحالی به پایان نزدیک می‌شود که چشم‌انداز روشنی برای آن قابل تصویر نیست. همه چیز می‌تواند در لحظه دچار تغییر شود تا زمانی که آتش جنگ همچنان شعله می‌کشد.

مشکل از آن روست که واقعیت‌ها از استاندارهای معمول در هرنوع رخدادی از این دست، پیشی گرفته است. تحمیل جنگ دوباره آمریکا – اسرائیل به ایران و مقاومت تهران درباره فشارهای بی‌سابقه نظامی-اقتصادی نه تنها دو قدرت متخاصم؛ بلکه غرب و به تبع آن جامعه جهانی، تصویری کم بدیل را پیش چشم جهانیان قرار داده است. تصور واشنگتن – تل‌آویو آن بود که شروع سنگین جنگ دوباره، تهران را دربرابر حجم بالای خسارت‌های انسانی و نظامی شکننده خواهد کرد. تهران اما نشان داد که در این بزنگاه نه اهل شمارش هزینه‌هاست و نه قرار است کمترین انعطاف را درمواضع خود بروز دهد. درک تهران از هجمه کنونی همانی است که حالا "دونالد ترامپ" به روشنی به زبان می‌آورد: قبول توافق از جنس تسلیم. 

تهران در دو جنگ ۱۲ روزه تابستان امسال و نیز در فرایند جنگ کنونی چند پیام روشن را انتشار داده است: نظام سیاسی جمهوری اسلامی به مثابه منظومه‌ای به هم پیوسته و در این حال متکی بر هریک از ستون‌های خود است که نمی‌توان با حذف فیزیکی حتی بلند پایه‌ترین مقام‌ها و فرماندهان نظامی‌اش از هم فررو بریزد. از این رو وقتی رهبر انقلاب و نیز برخی مقام‌های امنیتی _ سیاسی در نخستین لحظه شروع جنگ دوم هدف حمله تروریستی قرار گرفتند، مواضع تهران برمدار خود باقی ماند و بلکه بر شدت آن افزوده شد. واکنش دفاعی - تهاجمی تهران علیه بزرگترین قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای پیامی روشن دارد: تهران هرگز حاضر به سوار شدن بر کشتی نخواهد شد که می‌داند ته آن سوراخ است. به عقیده تهران "توافق" دلخواه واشنگتن، مفهومی جز تلاش برای تحمیل تسلیم عاجزانه نیست. توافق همواره دارای دو وجه است: عادلانه و یا غیر از این. توافقی که در آن خبری از برابری فرصت‌ها؛ شراکت در منافع وفرصت‌های منصفانه نباشد، توافقی نیست که در باور تهران بشود آن را در چارچوب بستری برای نفع متقابل تفسیر و تحلیل کرد. بنابراین تهران مقاومت را "تاب" می‌‌آورد. واشنگتن و به تبع آن اسراییل نیزکانون همه اقدام‌های نظامی- اقتصادی علیه تهران را بر سقف تاب‌آوری آن قرار داده‌اند. 

مقاومت تهران چند لایه است؛ دفاع مشروع در برابر تجاوزهای نظامی؛ هدف‌گیری منافع اقتصادی دشمنانش در سطح منطقه؛ حفظ ثبات سیاسی در داخل با ایجاد هماهنگی میان همه بخش‌های حاکمیتی؛ تلاش برای ایجاد شکاف هرچه بیشتر در مواضع واشنگتن – تل آویو با پایتخت‌های اروپایی؛ تحمیل ملموس ادامه جنگ به شریکان منطقه‌ای واشنگتن و سرانجام برجسته‌سازی  خطرات جنگ بی فرجام نزد افکار عمومی ایالات متحده که رفته رفته "چرایی" و "هزینه‌های" این جنگ برای آنان و حتی حامیان انتخاباتی "دونالد ترامپ" پرسش روز شده است. 

چشم انداز آنچه در حال وقوع است تا هنگامی که دو طرف به سقف تاب‌آوری‌های یکدیگر و شکستن آن تمرکز دارند، همچنان در پرده ابهام می‌ماند. هنوز هیچ یک از طرف‌ها به نقطه "تعادل" که بتواند از شدت جنگ بکاهد، اشاره‌ ندارند. همین مهم این روزها را که تا همیشه سرشار از سرخوشی آمدن نوروز بود، تلخ کرده است.

سال ۱۴۰۴ با تلخی جنگ، ساعت‌های پایانی خود را سپری می‌کند. "امید" اما همواره چراغ راه و توشه‌ای برای گام نهادن به سوی آینده است. عمو نوروزدر میانه شعله‌های فروزان جنگ، آمدن بهار را مژده می‌دهد. عمو نوروز! برایمان خبر از آمدن روزهای خوش بیار. 

امید که سال نو با همه تلخی‌های این روزها پر از شادی و صلح باشد برای ایران و ایرانیان.