وازگن پطروسیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: رخی از کشورها، به ویژه ایران، نه بر اساس منطق مکانیکی، بلکه بر اساس منطق ارگانیک عمل میکنند. در چنین سیستمهایی، حذف یک عنصر جداگانه به فروپاشی منجر نمیشود، بلکه برعکس، منابع داخلی را فعال میکند، نیروها را بازتوزیع کرده و مقاومت را افزایش میدهد.
ادامه مطلب
سید مهدی حبیبی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: واقعیت میدانی و ساختاری موجود، بهگونهای است که ایالات متحده را ناگزیر میسازد تا خواسته ایران در زمینه غنیسازی را – هرچند با چارچوبهای نظارتی بینالمللی – بپذیرد. این پذیرش، میتواند همزمان هم ابزار مدیریت تهدید باشد و هم بستری برای بازگشت به مسیر دیپلماسی ایجاد کند. ایران نیز، با توجه به نیازهای اقتصادی و فشارهای داخلی، این گزینه را بهعنوان یک راهحل میانی خواهد پذیرفت؛ راهحلی که نه منجر به تسلیم کامل است، و نه گشایش مطلق، بلکه نوعی مدیریت راهبردی وضعیت برای هر دو طرف خواهد بود.
ادامه مطلب
سید محمد حسینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: واقعیت و شبه واقعیت؛ سیاست خارجی کشورها را با چالشها و البته فرصتهای جدیدی مواجه کرده است. سیاست خارجی هر کشور، اصول، اهداف و راهبردهایی دارد که واقعیت سیاست خارجی آن کشور را میسازند؛ همزمان سیاست خارجی، تصویری دارد که ضرورتأ باید نمایانده شود. چنانچه کارگزار سیاست خارجی تصویری از سیاست خارجی در قالب معانی، مفاهیم، استعارهها و کردارهای گفتمانی ارائه نکند؛ دیگران این تصویر را به شکلی مجعد بر میسازند. اینجاست که روابط عمومی نهادها، سازمانها و وزارتخانهها اهمیتی مضاعف پیدا میکنند.
ادامه مطلب