علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اگر تاجیک عقبنشینی را «فضیلت» مینامد، نصر آن را «اجبار». اما هر دو در یک نقطه به هم میرسند: مقاومت دیگر عقلانی نیست. تفاوت فقط در مخاطب است؛ تاجیک نخبگان داخلی را به «درک لحظه» فرامیخواند و نصر، واشینگتن را مطمئن میسازد که ایران در حال بازنگری و آماده معامله است.
ادامه مطلب
مصطفی اعلایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: قاعدتاً هیچ حاکمیت ملی و مردمسالاری تمایلی برای جنگیدن برای بقا ندارد و نمیخواهد ملت خود را درگیر ایستایی در پیشرفت و توسعه کند. اما نکته مهم اینجاست که این سیاستها و راهبردها هستند که کشورها را در مسیر توسعه قرار میدهند. و بالعکس، این سیاستها و راهبردهای حاکمیتی هستند که خواسته یا ناخواسته آنها را بهسوی حرکت برای بقا سوق میدهند و آنها را در تله حرکت دایرهوار و عقبماندگی در قالب اقتدار مبتنی بر افقهای غیر واقعی سوق میدهند.
ادامه مطلب
غلامرضا مصدق در یادداشتی می نویسد: با جنگ، سایه جنگ، تحریم، فشار اقتصادی، تورم، بیکاری، فقر، بهره وری پایین، فرار مغزها، فرصت سوزی و غیره، سالهای سال کنار می آییم، چون در مقابل، موفقیتی عظیم به اسم حفظ بقاء را داریم، که رسیدن به آن ما را از دستیابی به موفقیت های دیگر مثل پیشرفت و توسعه اقتصادی بی نیاز می کند و یا این که موفقیت های غیر از حفظ بقا، در این شرایط به نوعی لوکس و غیر حیاتی به حساب می آیند.
ادامه مطلب