تمیز اپوزسیون دیروز از ادعاهای امروز
![تمیز اپوزسیون دیروز از ادعاهای امروز](/images/www/fa/news/news-primary/2008/DWF15-393002.jpg)
عراقیهای شریف همگی در دوران حاکمیت استبداد در کشور با جان و دل در برابر آن ایستادند و با اقتدار به مخالفت با آن برخاستند. مقاومتی که اتفاقا بیشترین قربانی را از خود آنان گرفت. سرکوب خصمانه و ناجوانمردانه استبداد از یک سو و عدم وجود راهی جز مقاومت بی امان برای اپوزسیون از سوی دیگر باعث شد تا آنها برای ادامه مقاومت خود راههای تازهای بیابند تا ضمن قدرت بخشیدن به سازمان و ارگانشان از اندیشههای میهن پرستانهشان نیز حمایت کرده، آنها را به خواستههای ملت شریف عراق نزدیک کند و به اجرای آنچه ملت عراق میخواهند وا دارد. بیشک نزدیکی به ملت برای نظامهای استبدادی هیچ گاه خوشایند نبوده و همواره مورد سرکوب حاکمان زورگو قرار گرفته است که البته رژیم صدام حسین آخرین آن بود.
پس از سقوط صدام حسین و به رسمیت شناخته شدن قانون اساسی جدید و اجرای انتخابات آزاد که در پی آن حرکت سیاسی کشور را صد چندان کرد و رقابتهای سالم سیاسی را به وجود آورد، زمینههای ساخت عراق جدید نیز مهیا شود به گونهای که همه به آینده کشور امیدوار شدند. آیندهای که احزاب و گروههای سیاسی در فضای کاملا رقابتی و در محیطی کاملا آزاد به وجود آورنده آن هستند و نقشی مستقیم در قوام و تداوم آن دارند.
اما آنچه در این یادداشت قصد واکاوی آن را دارم، اتهاماتی است که در روزهای اخیر متوجه عراقیها و اپوزسیون قدیم عراق که اکنون جزء ارکان سیاسی کشور شدهاند، است. برخی از منتقدان مدعی هستند که اپوزسیون عراقی اکنون که به قدرت نزدیک شده قصد انتقام گرفتن از عواملی دارد که در عصر سرکوب و دوران حاکمیت رژیم بعث آن را تحت فشار قرار داده و آن را از حقوق حقهاش محروم کرده است. برخی از منتقدین که اغلب آنها از جریانهای ضد شیعی هستند، حتی پا را از این نیز فراتر نهاده و صرف درایت و عقل از سوی گروههای اپوزسیون گذشته عراقی در امضای توافقنامه امنیتی را وسیله یا فضایی امن برای انتقام گرفتن از عوامل به زحمت و رنج انداختن آنها در گذشته توصیف میکنند. حرفی کاملا نسنجیده و غیر منصفانه که در آن هیچ نکته منطبق با منطق دیده نمیشود.
آنها در حالی از موضع گروههای اپوزسیون قدیم عراقی در برابر توافقنامه امنیتی سخن میگویند که هنوز هیچ کدام از آنها بهویژه اپوزسیون گذشته شیعه نه تنها موضع صریح خود را در برابر توافقنامه ابراز نکرده، بلکه در برخی مواقع در برابر برخی مفاد معارض با مصالح کشور توافقنامه از مخالفان سرسخت آن نیز بوده است.
بله، هیچ شکی نیست که آنچه از لحاظ سیاسی در عراق سپری میشود بهترین گزینه در حرکت سیاسی است. حتی اگر مخالفان بر سر آن اجماع نظر نداشته باشند و با این فضا مخالفت کنند. اما باید از کسانی که ساز مخالفت با نظام و حرکت فعلی کشور سر میدهند، پرسید که آیا چیز جایگزینی برای این نظام و حرکت سیاسی آن دارند؟ مسلما خیر. اصرار این افراد بر کوبیدن بر طبل مخالفت باعث به وجود آمدن این نگرانی شده که مبادا خدای ناکرده باز هم خیال باطل کودتا یا ترور یا رویای بازگشت مجدد به عصر دیکتاتوری در اذهان برخی از مخالفان نظام فعلی بیدار شده است؟
این پذیرفتنی است که حرکت سیاسی که اکنون در کشور جریان دارد مشکلات و مصائب بسیاری را تجربه میکند و بسیاری در شیوه حرکت آن شک و شبهه وارد میکنند و این را هم باید پذیرفت که در آنجا اختلافاتی است که باعث تداخل افکار و آرا شده و در برخی موارد از اساس عقاید جاری سیاسی را به چالش میکشد. اما همین وجود نیتیهای میهنپرستانه مخلص کافی است که انحرافهای سیاسی را متوقف کند و با درایت و باز هم حرکت سیاسی اجازه ندهد کشور به محاق و انحراف کشیده شود. اگر اختلاف سیاسی وجود دارد باید از حرکتهای مدنی و دموکراتیک بهره برد تا اختلافها به حداقل رسیده و کشور از تنگنا خارج شده و به راه طبیعی و اصلی خود باز گردد. بیشک آنچه برخی از گروههای سیاسی مغرض از طریق تروریسم یا حمایت از صدامیون و حرکتهای سیاسیشان یا خط گیری از خارج تبعیت میکنند، راه صحیحی نیست و کشور را به مرحله نابودی و فنا میکشاند و دستاوردهای مثبت و روشنی را که میتواند نوید آیندهای روشن به شیعیان دهد را بر باد میدهد.
از این رو باید میان اپوزسیون مخالف دیروز که با تداوم مخالفتش در برابر استبداد و ایستادگیش در مقابل دیکتاتوری توانست نظامهای خودکامه و توتالیتر را سرنگون کند و حرکت دموکراتیک سیاسی را برای کشور به ارمغان آورد با کسانی که اکنون خود را اپوزسیون عراقی میدانند و دیگران را غیر خودی میشمارند و با همین نیت دست به هزاران حرکت کثیف و مجرمانه میزنند تمایز قائل شد و اجازه نداد ورقها به سرعت برگردند و حقایق به تشویش کشیده شوند.
اکنون لحظه تاریخی است که ملت مخلص عراق با حمایت از نظام دموکراتیک جدید آینده خود را ترسیم میکند. نظامی که استقلال و کرامت عراق و عراقیها را به آنها باز میگرداند و دشمنان و حقکشان آن ملت را به زبالهدان تاریخ میفرستد.
نظر شما :