دموکرات‌ها و ترس از تکرار تجربه جیمی کارتر

نویسنده: توماس رایت (THOMAS WRIGHT)، پژوهشگر ارشد در «مؤسسه بروکینگز» که در دوران دولت بایدن، به عنوان مدیر ارشد برنامه‌ریزی راهبردی در «شورای امنیت ملی» خدمت کرده است.

دیپلماسی ایرانی: ادراکات مختلف از چین همچنین از بحث های داخلی حزب در مورد سیاست آب و هوا خبر می دهد. ترقی‌خواهان آب و هوا را یکی از اولویت‌های اصلی دولت جدید می‌دانند که تابع اهداف امنیت ملی نیست و بنابراین همکاری با چین از جمله در مورد وسایل نقلیه الکتریکی و فناوری پاک را در اولویت قرار می‌دهند. با این حال، میانه روها شک دارند که چین شریک آب و هوایی قابل اعتمادی باشد، با خودروهای برقی چینی به دلایل امنیت ملی مخالفت کند و از همکاری با گروه های کوچکتر کشورهای همفکر به عنوان راهی قابل اعتمادتر برای پیشرفت فناوری های پاک حمایت کند.

این اختلاف نظر تنها یکی از ابعاد شکاف عمیق‌تر در مورد بهترین روش مقابله با تغییرات آب و هوایی است. میانه روها تمایل دارند که استدلال کنند که دموکرات ها باید آب و هوا را به مقرون به صرفه بودن، شغل و امنیت انرژی مرتبط کنند نه اینکه آن را به عنوان اصل سازماندهی دستور کار حکمرانی قرار دهند. آنها طرفدار سرمایه گذاری در فناوری پاک هستند، اگرچه برخی از آنها به گاز طبیعی بازتر هستند و اجازه تغییراتی را می دهند که به گفته آنها باعث تسریع ساخت و ساز می شود. ترقی‌خواهان معتقدند که حمایت از فناوری پاک ضروری اما ناکافی است و خواستار سیاست هایی هستند که عرضه نفت و گاز را کاهش دهد.

آن را کار کنید

بحث میانه رو – ترقی‌خواهان در حزب دموکرات عمیق‌تر از اختلاف نظر بر سر سیاست است. این مسئله این است که چگونه ایالات متحده می‌تواند به صلح و رفاه دست یابد: با مدیریت رقابت های ژئوپلیتیکی و بی ثباتی های ناشی از فروپاشی نظم بین المللی یا با غلبه بر ژئوپلیتیک از طریق همکاری.

اگر حزب در دو سال آینده این بحث‌ها را آشکارا و پیوسته انجام ندهد، یک رئیس‌جمهوری دموکرات در سال ۲۰۲۹ مانند جیمی کارتر در سال ۱۹۷۷ در معرض خطر است. دولت او بین جهان بینی رقیب زبیگنیو برژینسکی، مشاور امنیت ملی، که طرفدار رویکرد تقابلی تر با اتحاد جماهیر شوروی بود، و سایروس ونس، وزیر امور خارجه، که بر دیپلماسی و کنترل تسلیحات تاکید داشت، تقسیم شد. اختلافات شدید بین اردوگاه ها مکرراً تلاش های کارتر برای توسعه و اجرای استراتژی منسجم در قبال مسکو را پیچیده کرد.

تکرار این وضعیت در سال ۲۰۲۹ می تواند آسیب زاتر باشد. رئیس جمهور بعدی وارث اتحادهای فرسوده، افزایش فشار چین بر تایوان، تعمیق یکپارچگی و همکاری میان دشمنان واشنگتن، و جنگ های احتمالی در ایران و اوکراین خواهد بود، البته به بحران های جدیدی که ممکن است در دو سال آینده ظاهر شوند، اشاره نکنیم. شکست در تعیین یک دستور کار مشخص می تواند تصمیم گیری ایالات متحده را دقیقاً در زمانی که دولت جدید می خواهد رهبری و جهت گیری قوی ارائه دهد فلج کند.

خوشبختانه، میانه روها و ترقی‌خواهان نقاط مشترک قابل توجهی دارند. هر دو متعهد به بازسازی پایه های قدرت آمریکا، حمایت از اتحادها، حمایت از صلح عادلانه در اوکراین، جدی گرفتن چالش های فراملی و اجتناب از مداخلات نظامی غیرضروری هستند. آنها ممکن است در مورد هر موضوعی به یک اجماع عمومی نرسند. اما یک بحث اولیه پرشور و سازنده به رای دهندگان این امکان را می دهد تا انتخابی آگاهانه داشته باشند و اطمینان حاصل کنند که سال اول دولت بعدی بر اساس یک چشم انداز صرف می شود، نه بحث بر سر یک دیدگاه.

منبع: فارن افرز / ترجمه: سید علی موسوی خلخالی