رای به عقلانیت یا عقلانیت در مسیر جنگ

دیپلماسی ایرانی: بجای پرداخت به حاشیه ها سوال این است که در نگاه کلی از اظهارات آقای ظریف باید حمایت کرد یا آنرا به باد انتقاد گرفت. الان زمانه جسارت و صراحت لهجه است. ما به عنوان ایران به واسطه تفاوت ظرفیت ها ، شرایط و....در جنگ از عهده آمریکا و اسرائیل بر نخواهیم آمد. همچنان که از عهده عراق در نگاه آرمانی برنیامدیم. شعار را به خدمت شعور در آورده و نه با احساس،  بلکه با عقلانیت جنگ و... را مدیریت کنیم.

نگاهی به میزان و حجم تخریب های میدانی زیرساخت‌های دو طرف ، و آینده بازسازی آن در دو جبهه، شاید عامل تشویق و توجه به واقعیت ها شود. نکته آنکه اظهارات آقای ظریف با آقای عراقچی در مورد جنگ و آتش بس و‌... فاصله زیادی از یکدیگر نداشته و بیشتر ناشی از جایگاه و مسولیت این دو می باشد. بر این نظرم که ظریف دغدغه مند ایران و ایرانیان بوده و اظهارات ایشان با بخش دیپلماسی کشور هماهنگی داشته و این مقاله ناشی از کیاست و عقلانیتی است که به ماندگاری ایران اندیشیده در پی سبز ماندن ایران است.

در وضعیت قرمزی که ایران گرفتار آن شده است دیپلمات ها، کارشناسان ،کنش گران سیاسی و... نباید در ارائه نظرات خود  وسط بازی کرده گاهی به نعل و گاهی به میخ بزند. همانگونه که گفتیم و گفتند امروز، روز جسارت و صراحت لهجه است. اگر با کلیات نظر و هدف یک فرد و در این نوشتار دکتر ظریف موافق باشیم، نباید به برخی ملاحظات بپردازیم که بر هر یادداشت و نظری می توان نوشت.

الان ظریف سیبل افراطیون شده است. حمله را خوانش به ظریف خواندن خطاست. این حمله، در نطفه خفه کردن عقلانیت در مسیر جنگ است. ظریف را می زنند تا دیگران درس گرفته سکوت کنند. این گروه تندرو که کشور را به گروگان خود گرفته و در نگاه خوشبینانه عامل غیر مستقیم و ناآگاه دشمن صهیونی هستد، اگر میدان دار شوند، نه امروز و نه فردایی برای ایران و ایرانیان نمی ماند. حمایت از ظریف را نه با صدای بلند، بلکه باید فریاد زد. هرکس که دغدغه ایران را دارد باید پشت خط حملات به ظریف را درک کرده نه با ظرافیت و غیر مستقیم، بلکه با بی پروایی ضمن حمایت از ظریف و تفکری که مطرح می کند به مقابله با فکر یا  اندیشه ای که ایران را به لبه پرتگاه برده است، بپردازد.