ترامپ به دنبال آغاز جنگی دیگر

تغییر نظام در ایران و ونزوئلا: همه ماجرا این است؟

۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ | ۱۵:۰۰ کد : ۱۹۸۳۱۵۶ آمریکا پرونده هسته ای انتخاب سردبیر
اعمال تحریم های شدید نفتی ایالات متحده علیه ایران و ونزوئلا ظاهرا تنها با هدف تحمیل تغییر نظام در این کشورها صورت گرفته است. اما هیچ نمونه مشابهی در تاریخ وجود ندارد که نشان دهد گرفتن چنین نتیجه ای از اقدامات اینچنینی ساده خواهد بود. از این رو، می توان تصور کرد که اتفاق دیگری در حال وقوع است.
تغییر نظام در ایران و ونزوئلا: همه ماجرا این است؟

نویسنده: هاوارد لافرنچی

دیپلماسی ایرانی: در یک نگاه سریع به نظر می رسد که کاراکاس و تهران نقاط مشترک زیادی ندارند. اما از نظر دولت ترامپ، دولت ها در پایتخت های ونزوئلا در آمریکای جنوبی و ایران پارسی یکسان هستند: مردمان خود را تحت فشار گذاشته اند و بازیگرانی منفی در مناطق خود هستند و باید بروند. و بدین ترتیب، سیاست خارجی دولت ترامپ که در آن هیچ توجهی به بسیاری از حکومت ها نشده، برخی از سنگین ترین تحریم های تاریخ را علیه نظام سوسیالیستی مادورو و جمهوری اسلامی در ایران اعمال کرده است.

هفته گذشته مایک پومپئو، وزیر امور خارجه آمریکا با اعلام این خبر که معافیت اعطا شد به 8 مشتری نفتی ایران از تحریم ها تجدید نخواهد شد، جهان و البته شماری از شرکای کلیدی ایالات متحده را حیرت زده کرد. هدف از پایان دادن به معافیت ها از تحریم ها به صفر رساندن صادرات نفت ایران است.

هدف بیان شده زنگ آشنایی دارد چراکه دولت ترامپ شرکت ملی نفت ونزوئلا را نیز به منظور قطع صادرات نفتی که شاهرگ دولت مادورو حساب می شود، تحریم کرده است. دولت ترامپ درباره هدف خود در ونزوئلا هیچ گونه پنهان کاری نکرده است: از تحریم ها برای برکناری رئیس جمهوری نیکولاس مادورو و جایگزینی او با رهبر مخالفان و رئیس جمهوری خودخوانده یعنی خوان گوایدو استفاده می شود.

اما ایالات متحده در ارتباط با ایران اعلام کرده که هدفی متعادل تر را دنبال می کند و به دنبال تغییر رفتار نظام این کشور است. با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که دولت ترامپ در استفاده از محدودیت های تحریم های اقتصادی یک هدف مشخص را دنبال می کند. جورج لوپز، کارشناس تحریم های اقتصادی و امنیت و استاد مطالعات صلح در دانشگاه نوتردام در ایندیانا می گوید: «در هر دو مورد ونزوئلا و ایران، هدف مشخصا تغییر نظام است. واقعا هیچ تغییری در سیاست گذاری وجود ندارد که نظام های حاکم در این کشورها بتوانند برای خشنودی دولت ترامپ تا اندازه ای که از اقدامات یکجانبه خود بازگردد، انجام دهند.»

اما در عین حال کارشناسان معتقدند که هیچ نمونه قدیمی وجود ندارد که نشان دهد تحریم ها، صرف نظر از شدت آنها، در تحمیل تغییر نظام جواب می دهند. جیم والش، دستیار ارشد تحقیق در برنامه مطالعات امنیت فناوری موسسه ماساچوست در کمبریج و کارشناس در زمین کارآمدی تحریم ها در رسیدگی به برنامه های هسته ای ایران و کره شمالی می گوید: «اگر کار کردن بدین معنا باشد که ما هزینه ای را تحمیل کرده ایم، بله ما هزینه تحمیل می کنیم و این هزینه می تواند گزاف باشد؛ اما اگر منظور از کار کردن وادار کردن آنها به تسلیم باشد، آنگاه دیگر نمی توان با قطعیت سخن گفت. و در ارتباط با تغییر رفتار نمونه های بسیاری وجود دارد که نشان می دهد تحریم ها به تنهایی تاثیر گذار نیستند.»

کارشناسان تحریم ها می گویند آنچه در بطن سیاست های دولت ترامپ در قبال ایران و ونزوئلا نادیده گرفته شده، رد استفاده سنتی از تحریم ها به عنوان ابزاری دیپلماتیک برای حل و فصل یک درگیری یا امتیازگیری است. دولت ترامپ در یک تصور بی سابقه از تحریم ها، آن را اقدامی برای وادار کردن دشمن به تسلیم می داند. از نظر بسیاری از تحلیل گران، این تغییر در شیوه استفاده از تحریم ها در گذشته ترامپ و فعالیت او به عنوان یک تاجر و همچنین باور او به این مساله ریشه دارد که بی رقیب بودن اقتصاد ایالات متحده و نقش آن در بازارهای مالی جهانی آن را یک سلاح نهایی برای اعمال تغییرهای یکجانبه تبدیل می سازد. پروفسور لوپز می گوید: «دیدگاه ترامپ به تحریم ها این است که وقتی شما یک قدرت اقتصادی هستید، می توانید پای خود را روی گلوی هر هدفی بگذارید و دیر یا زود آنها تسلیم خواهند شد چراکه انتخاب دیگری ندارند.» به گفته لوپز، ترامپ این دیدگاه را در فعالیت های تجاری شخصی به اجرا گذاشته و اکنون آن را در سیاست خارجی اعمال می کند و تصورش بر این است که تاکنون از قدرت اقتصادی ایالات متحده به درستی یا به طور کامل استفاده نمی شده است.

در حالی که کارشناسان عمدتا به این مساله اشاره می کنند که گروه اولیه امنیت ملی دولت ترامپ با اعمال یکجانبه تحریم ها و به ویژه تحریم های ثانویه مخالف بوده است، اما همچنین می گویند که او در جان بولتون، مشاور امنیت ملی کنونی یک حامی مشتاق برای دیدگاه خود یافته است. در حقیقت، بولتون از دیرباز به دنبال تغییر نظام در ایران بوده و یکی از صداهای اصلی در درخواست برای برکناری مادورو به شمار می رود.

کارشناسان می گویند مساله این نیست که تحریم ها کار نمی کنند؛ در حقیقت، تاریخ نشان داده که به تنهایی موثر نخواهند بود. همانطور که سوزان مالونی، کارشناس ایران و معاون برنامه سیاست خارجی موسسه بروکینگز هم نوشته، تحریم ها پیشتر دولت ایران را که هیچ تمایلی به مذاکره نشان نمی داد، وادار به گفت و گو بر سر توافق هسته ای کرد. در کل، تاکید کارشناسان بر این است که تحریم ها صرفا به صورت بخشی از رویکرد دیپلماتیک هویج و چماق، جواب می دهند و نه به عنوان یک سلاح خفیف یک جانبه.

اما بسیاری از کارشناسان معتقدند که دولت ترامپ به دنبال اعمال تحریم ها بر ایران و ونزوئلا به شیوه گذشتگان نیست چراکه نتیجه سنتی از تحریم ها را نمی خواهد. پومپئو یک برنامه 12 موردی ارائه کرده که عمل به آن برای ایران با تسهیل تحریم ها همراه خواهد بود. اما دکتر والش می گوید: «اینکه از دیپلماسی برای مطرح کردن درخواست تغییر رفتار از یک کشور مخالف استفاده شود یک چیز است و رفتن به دنبال هویت یک کشور، یک چیز دیگر. اگر نگاهی به برنامه 12 موردی پومپئو بیندازید می بینید حقیقتا می گوید که ما تغییر تمام و کمال هویت جمهوری اسلامی ایران را خواستار هستیم.»

به هر حال، دکتر والش شک دارد که برنامه کاخ سفید تغییر نظام در ایران باشد. او فکر می کند کاخ سفید با علم بر اینکه تاثیرگذاری تحریم ها در تحقق تغییر نظام اندک است، سعی دارد با تشدید تحریم های نفتی اصول گرایان در ایران را به اقدامی وا دارد که درها را به روی اقدام نظامی ایالات متحده بگشاید. او می گوید: «من معتقدم که هدف واقعی این است که ایران به جایی برسد که دیگر گزینه ای جز خروج از برجام نداشته باشد. به رغم خروج ایالات متحده از توافق هسته ای، این توافق هنوز مورد احترام است و اگر آنها اقدامی در نقض آن انجام دهند، این فرصت برای ایالات متحده فراهم می شود که از نیروی نظامی استفاده کند.»

منبع: سی اس مانیتور / مترجم: طلا تسلیمی

 

کلید واژه ها: تحریم های آمریکا علیه ایرانپایان معافیت ها از تحریم های آمریکا علیه ایرانتلاش ترامپ برای تغییر نظام در ایرانرویکرد ترامپ در قبال ایرانرویکرد ترامپ در قبال ونزوئلا


( ۱۵ )

نظر شما :

irani ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ | ۱۵:۳۹
حمله به ایران و بازوان داخلی و خارجیش خیلی پیچیده است آمریکا تا حالا روی خاک نرم کشتی گرفته برای ایران روی سیمان مخصوصی است که سپاه و ارتش ساختن تو این ۴۰ سال پس به شما قول میدهم حمله امریکا به ایران بلوف است و از چند سال پیش هم این را گفتم که آمریکا تا نشان دادن به اینکه دارد آماده میشود برای جنگ پیش میرود ولی دقیقه آخر نمیتواند.اصلأ امریکا توان جنگ طولانی مدت را ندارد! و جنگ با ایران جنگ جهانی سوم میشود پای کل منطقه وسط می آید! جهانی من میبینم تحمل چنین فاجعه ای را ندارد؟! حتی اروپا هم میلنگد بجز چند کشور بقیه با سیلی صورت خود را سرخ میکنند
احسان ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ | ۲۱:۴۹
هر قدر فکر می کنم که یک درصد از مشکلات با کمی کوتاه آمدن مقابل آمریکا حل خواهد شد، با دقت در ماهیت نظام ایالات متحده و سیاست هایی که تا به الان در قبال کشورها و دولتهای مختلف داشته، به بن بست میخورم! یقینا هدف آمریکا و صهیونیستها جز تغیر نظام جمهوری اسلامی نیست و در این راه از هیچ سیاستی فروگذار نخواهد کرد. در داخل اگر قسمتی از معضل بحران مدیریت در زمینه های مختلف رفع بشود می شود قدرت دفاعی بهتر و موثرتری را در مقابل تهدیدات و فشارها فراهم آورد.
ابراهیم قدیمی ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ | ۲۲:۱۹
در شرایط فعلی راه های پیش پای خود راباید بررسی کنید. گرچه این راهها باید با دقت بررسی ومذاکره شده بوده باشد ودر یک کامنت نمیگنجپد . این سئوال مطرح است که ایران بررسی راههای موجودرا انجام داده وهمراهان والویت هارا انتخاب کرده است یانه .؟ اگر نداده راههای موجود در حدوبضاعت یک کامنت ،چنین است. ۱- مذاکره است.قبل از شروع تحریمها وپیش بینی اینده ممکن بود بتوان با امتیازهائی مشکل را حل کرد ولی اکنون که تقریبا که تحریم ها برقرار شدهاست مذاکره وقت گیروبی نتیجه ورفع تحریم در کوتاه مدت نمیکند .ممکن است جلوگیری از تشدید بکند. ۲- سکوت وادامه تحمل فشار موجود که برفشارها افزوده نیز میشود. اماتا کجاتاچند برای ایران قابل تحمل است؟ در سکوت ایا تحریم ها.با توجه به زیان دیگران باعث تجمعی علیه تحریم خواهدشد؟ ایا برخی کشوره با ما با توجه باتوجه به کاهش منافعشان یادفاع از مابا ما همگام میشوند وامریکارا تحریم میکنند؟ ایا ما ودیگران مثلا روسیه وعراق و...حاضرند تولیدات خود را؟کاهش دهند وبعبارت دیگر در دفاع از ما اعتصاب تولید کلی ویا جزئی کنند.. این روش موثری است ودر کوتاه مدت بی زیان جواب میدهد.؟ایا دیگران که بازار صادرات واردات ایرانند به امریکا فشار میاورند.؟ روسیه جهت دفاع از ونزوئلا وهمگامی با ایران ،عراق با اینهمه فداکاری ایران وحتی کویت ودیگر اعضای اوپک مطمئنا غیر از عربستان وامارات ایا حاضرند تولیدات خودراکاهش دهند چه کسانی حاضرند در دفاع از ما و ونزوئلا دراصطلاح اعتصاب تولید کنند ویا تولید خود را کاهش دهند.ایرا ن میتواند دراقناع دیگران در کاهش واعتصاب تولید موفقیتی داشته باشد یا خیر؟۳- شروع یک در گیری نظامی بدون ترس و واهمه.زیانش برای طرف مقابل زیاد است ولی برای ایران هم زیاد خواهدبود.۴- خروج از برجام که منفعت خاصی ندارد و گزینه نظامی وتشدیدتحریم توسط انها را در پی خواهد داشت و ان پی تی وپیش بسوی تولیدسلاح هسته ای.تصور من ان است که ایران اگر دراقناع دیگران به همراهی خود در کاهش ویا توقف تولید نمی تواند موفقیتی داشته باشد و که این کاهش وتوقف میتواند مرحله؟ای باشد گزینه دیگری جز راه حل نظامی ندارد. استفاده ز تحریم را؟انهاانتخاب کردند چرا ما با اعتصاب تولید این روش فشار بر دیگران را برای ابد متوقف نکنیم.چنانچه راه حل نظامی مورد نظر شما قرار گرفت مطمئنا با شورای امنیت مشکل را ابتدا بررسی کنید.من پیش از شروع تحریم ها طرفدار جدی مذاکره بودم وحتی پیشنهاد دعوت از پرزیدنت ترامپ به تهران دادم که مورد موافقت قرار نگرفت. اکنون این سئوال باید مطرح شود کسانی که مخالف راه حل مذاکره قبل از تحریم ها بودندمانزمان و اکنون چه راه حلی در فکر داشتند وچه پیشنهاد میکنند؟ بنظر می رسد باید در اعتصاب تولید خود ودیگران فعالیت کنیم که این راه در مدت بسیار کوتاه وچند روزه نتیجه بخش است.. اگر موفقیتی بدست نیامید پس از مطرح کردن موضوع در شورای امنیت که تحریم مشابه یک سلاح کشتار جمعی است وما باید باان مبارزه کنیم به در گیری نظامی فکر کنیم وبرایان اماده شویم.
ابراهیم قدیمی ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ | ۲۳:۳۱
می گویند ادم برای کسی میمیرد که برایش تب کند. بد نیست انسان دوستان خود را درمقاطعی ازمایش کند. ما این همه فداکاری وهزینه در عراق وسوریه و.... که مدیریت کشور مطمئنا بیشتر از مردم میدانندکردیم ایا دیگران حاضرند در جهت منافع خود وما با ما در زمان بحرانی با ما همکاری کوتاهی کنند.از سوریه توقع زیادی نباید داشت که شرایط جنگ ا ن امکان هرگونه کمکی به ما را میگیرد ولی برای دیگران اگر چنین چیزی امکان پذیر نیست چرا ما باید فداکاری کنیم؟ میگویند قدح جائی میرود که کاسه برگردد. من این روزها را روز روز ازمایش دوستان وتصمیمات خردمندانه برای ایران میدانم. تصمیمان این روزهای مدیریت ایران از تصمیم در مورد پایان جنگ عراق وایران با اهمیت تر نباشد مطمئنا کم اهمیت تر نیست. نمی دانم چرا ولی احساسی است من به شخص پرزیدنت اردوغان و عمران خان با توجه به محدودیت هایشان اعتماد دارم. اکنون زمان ان است که برخی دیگر پاسخ محبت های ایران را بدهند ودر جهت دفع فتنه جنگ از منطقه وسلامت واستقلال اقتصادی ما وخودشان با هم همکاری نمائیم.